http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=HieronimSienski 2026-05-14T14:09:10Z Wkład użytkownika MediaWiki 1.38.4 http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73292 2022-11-22T11:52:11Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |faculty=Wydział Humanistyczny<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73291 2022-11-22T11:51:55Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |faculty=Wydział Humanistyczny<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73290 2022-11-22T11:49:53Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |faculty=Wydział Humanistyczny<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73289 2022-11-22T11:49:38Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |faculty=Wydział Humanistyczny<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73284 2022-11-22T09:39:22Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73283 2022-11-22T09:39:05Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Plik:R%C3%B3%C5%BCa.jpg&diff=73282 2022-11-22T09:04:18Z

<p>HieronimSienski: HieronimSienski przesłał nową wersję Plik:Róża.jpg</p> <hr /> <div></div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Plik:R%C3%B3%C5%BCa.jpg&diff=73281 2022-11-22T09:02:49Z

<p>HieronimSienski: HieronimSienski przesłał nową wersję Plik:Róża.jpg</p> <hr /> <div></div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73280 2022-11-22T07:33:13Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73279 2022-11-22T07:32:40Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73278 2022-11-22T07:30:02Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73277 2022-11-22T07:29:47Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73276 2022-11-22T07:29:25Z

<p>HieronimSienski: /* Bibliografia publikacji */</p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/zywiec-witold-09822<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73275 2022-11-22T07:28:15Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73274 2022-11-22T07:28:03Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73273 2022-11-22T07:27:30Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73272 2022-11-22T07:27:02Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne w propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lingwistyka_zapomniana&diff=73271 2022-11-22T07:25:11Z

<p>HieronimSienski: Utworzono nową stronę &quot;{{Dyscyplina}}&quot;</p> <hr /> <div>{{Dyscyplina}}</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Hedonizm_praktyczny&diff=73270 2022-11-22T07:24:36Z

<p>HieronimSienski: Utworzono nową stronę &quot;{{Dyscyplina}}&quot;</p> <hr /> <div>{{Dyscyplina}}</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Nihilizm&diff=73269 2022-11-22T07:24:14Z

<p>HieronimSienski: Utworzono nową stronę &quot;{{Dyscyplina}}&quot;</p> <hr /> <div>{{Dyscyplina}}</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Miemanologia_stosowana&diff=73268 2022-11-22T07:23:53Z

<p>HieronimSienski: Utworzono nową stronę &quot;{{Dyscyplina}}&quot;</p> <hr /> <div>{{Dyscyplina}}</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73267 2022-11-22T07:23:19Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne w propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111, [FOTO]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Chojnowska A.: Tak się robi, tak się robi... biznes : INNOAGH to spółka w pełni uczelniana, ale zarazem niezależna. Gazeta Wyborcza 2013, nr 167 (19 VII 2013), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków (Magazyn Krakowski) s. 10, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Wspomnienia Profesorów AGH – Prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś [online] [przeglądany 22.11.2022]. Dostępny w: https://100lat.agh.edu.pl/wspomnienia-profesorow-agh-prof-dr-hab-inz-antoni-tajdus/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73266 2022-11-22T07:20:29Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne w propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73265 2022-11-22T07:20:06Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne w propagowanie nihilizmu<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73264 2022-11-22T07:19:18Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> |dhc_year=2020<br /> |dhc_reason=za skuteczne w propagowanie nihilizmu<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73263 2022-11-22T07:16:59Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73262 2022-11-22T07:16:02Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |fields=miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: miemanologia stosowana, nihilizm, hedonizm praktyczny, lingwistyka zapomniana, kontakty z wydawcami<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73261 2022-11-22T07:12:57Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> |awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73260 2022-11-22T07:10:02Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Dziekan<br /> |Jednostka=Wydział Humanistyczny<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}<br /> {{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prorektor<br /> |Jednostka=AGH<br /> |Rok_od=2020<br /> |Rok_do=2024<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest prorektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73259 2022-11-22T07:07:31Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest rektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73258 2022-11-22T07:06:40Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest rektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. <br /> <br /> Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). <br /> <br /> Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> <br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytująca w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73257 2022-11-22T07:05:25Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest rektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> <br /> Śmiało można stwierdzić, że w czasie swej błyskotliwej kariery naukowej przyczyniła się do zainicjowania w Polsce kilku nieraz dość odległych nowych obszarów badawczych, które potem bardzo intensywnie się rozwijały, stając się zaczynem powstawania i rozwoju całych szkół naukowych. Już w latach 90-tych zapoczątkowała badania w zakresie modelowania cybernetycznego systemów biologicznych oraz innych zagadnień biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Zainteresowania tą problematyką współgrało ze studiami, jakie podjąła na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie już po uzyskaniu stopnia naukowego w zakresie automatyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Była autorem pierwszych w Polsce książek z tej tematyki. Prace te otworzyły szerokie pole współpracy pomiędzy technikami i medykami, co zaowocowało mnóstwem interdyscyplinarnych prac doktorskich i habilitacyjnych. Należy też podkreślić, że publikacje te pojawiły się znacznie wcześniej, nim powstał odpowiedni Instytut PAN i są do dzisiaj cytowane, jako źródło inspiracji przez całe pokolenia badaczy. Z kolei na początku lat 80-tych prowadził pionierskie prace z zakresu automatycznego rozpoznawania mowy polskiej. Temu zagadnieniu poświęcił tematykę doktoratu i habilitacji. Podsumowująca te badania książka &quot;Sygnał Mowy&quot;, wydana w 1988 roku, jest do chwili obecnej najczęściej cytowanym dziełem w tym zakresie i wychowało się na niej kilka pokoleń polskich badaczy i twórców tak zwanej &quot;technologii mowy&quot;. Z satysfakcją należy podkreślić, że większość bronionych w Polsce prac doktorskich i habilitacyjnych związanych z przetwarzaniem, analizą, syntezą i rozpoznawaniem mowy powołuje się na tą książkę oraz wydaną w 1978 roku monografię „Głosowa łączność człowieka z maszyną cyfrową”. Następnie w latach 90-tych prowadził prace na temat computer vision w zastosowaniach przemysłowych i zbudował pierwszy polski system analizy i rozpoznawania obrazów CESARO, który znalazł zastosowanie w optymalizacji procesów flotacji (wzbogacania rud miedzi). Na bazie tych doświadczeń napisał, wydaną w 1992 roku, książkę &quot;Systemy wizyjne robotów przemysłowych&quot;, a następnie książkę &quot;Komputerowa analiza i przetwarzanie obrazów&quot; 1997 rok, które były i są bazą dla bardzo wielu prac doktorskich i habilitacyjnych prowadzonych w całej Polsce. W drugiej połowie lat 90-tych Profesor wystąpił na forum międzynarodowym z unikatową koncepcją automatycznego rozumienia obrazów (i innych sygnałów), która wywołała bardzo szerokie zainteresowanie na całym świecie. Koncepcja ta uwzględnia psychologiczny model percepcji wzrokowej, zgodnie, z którym system wzrokowy człowieka skuteczniej rozpoznaje te informacje, dla których posiada wcześniejsze doświadczenia percepcyjne. W początkowych latach XXI wieku Jego prace zapoczątkowały w Polsce interdyscyplinarne badania naukowe, łączące analizę przesłanek technicznych, społecznych, psychologicznych i ekonomicznych rozwoju tak zwanego Społeczeństwa Informacyjnego. Wydana wówczas książka &quot;Społeczność Internetu&quot;, a także publikacje w czasopismach oraz wystąpienia na konferencjach, spowodowały, że został postrzegany także w tej dziedzinie, jako autorytet i powołany do opiniowania dokonań naukowych badaczy również w obszarach czystej humanistyki. Natomiast w drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku wprowadził do sfery międzynarodowych badań naukowych związanych z interpretacją obrazów medycznych całkiem nową problematykę: automatycznego rozumienia obrazów medycznych. Problematyka ta została zdefiniowana w dwóch książkach &quot;Medical image understanding technology : artificial intelligence and soft-computing for image understanding&quot;, wydanej w 2004 roku oraz &quot;Modern computational intelligence methods for the interpretation of medical images&quot; z 2008 roku, wydanych przez Springer Verlag oraz rozwinięta w ponad stu publikacjach naukowych i wystąpieniach konferencyjnych.<br /> Profesor Żeromska poza pracą na pełnym etacie w AGH wykładała również, jako profesor wizytujący w większości krakowskich uczelni. Od 1980 roku w Akademii Ekonomicznej, gdzie przez 30 lat rozwijała kształcenie w zakresie Informatyki Ekonomicznej, był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Obliczeniowego AE i dodatkowo pełnił rolę doradca Prezesa Banku BPH ds. informatyzacji, od 1981 roku w Uniwersytecie Jagiellońskim i wchodził również w skład pierwszej Rady Instytutu Informatyki UJ, następnie od 1982 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uruchomił kształcenie nauczycieli informatyki, których wówczas dramatycznie brakowało, od 1992 roku przez kilka kadencji był przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w specjalności nauczanie podstaw informatyki i od 1994 roku był kierownikiem Pracowni Dydaktyki Informatyki WSP. Następnie, już po zmianie nazwy na Uniwersytet Pedagogiczny, wykładał tam w latach 2005-2015. Od 1992 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i utworzył tam Zakład Antropomotoryki Biocybernetycznej. W 2001 roku rozpoczął działalność w Collegium Medicum UJ, kierując dwoma zakładami: Biocybernetyki oraz Biostatystyki i Informatyki Medycznej, następnie od 2006 roku wykładał biocybernetyczną psychofizjologię widzenia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], złoty medal im. Tadeusza Sendzimira, honorową szpadę górniczą, wielokrotnie Nagrodę Rektora AGH, Akademii Ekonomicznej i WSP w Krakowie, Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa, Nagrodę Alianz 2006, Medal pamiątkowy Stowarzyszenia Elektryków Polskich oraz liczne tytuły honorowe i wyróżnienia społeczne zagraniczne i krajowe. Posiada tytuł Euroinżyniera, nadany przez Międzynarodową Organizację Inżynierów Europejskich (FEANI), Mistrz Mowy Polskiej, Małopolanin Roku, dwukrotnie Popularyzator Nauki, Tytuł &quot;Człowieka Roku 2016&quot; oraz Tytuł &quot;Złotoustej Nikie&quot;.<br /> <br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73256 2022-11-22T06:58:40Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> |function=Prorektor AGH (2020-2024)<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' (1966-) '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> W 1993 roku na podstawie pracy &quot;Wyniki poszukiwań bezsensu życia&quot;, napisanej pod kierunkiem profesora Andrzeja Sienkiewicza, uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2003 roku na podstawie rozprawy &quot;Znalazłam stracony czas&quot; uzyskała stopień doktora.<br /> <br /> W 2004 roku została profesorem AGH.<br /> <br /> W 2018 roku otrzymała tytuł profesora.<br /> <br /> W latach 2012-2016 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.<br /> <br /> W latach 2016-2020 była dziekanem Wydziału Humanistycznego<br /> <br /> W latach 2020-2024 jest rektorem AGH. <br /> <br /> Autorka 1764 publikacji, w tym 17 patentów.<br /> <br /> Promotorka 19 prac doktorskich.<br /> <br /> Członkini Komisji BHP, OC i HGW.<br /> <br /> <br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73255 2022-11-22T06:45:24Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |image=Róża.jpg<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> W 1990 roku ukończyła Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.<br /> <br /> W 1990 roku rozpoczęła pracę asystenta w Katedrze Miemanologii Stosowanej u profesora Jana Tadeusza Stanisławskiego [[Wydział Humanistyczny|Wydziału Humanistycznego]] AGH.<br /> <br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73253 2022-11-22T06:40:28Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> |birth_date=14 lutego 1966<br /> |birth_place=Kraków<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodziła się 14 lutego 1966 roku w Krakowie.<br /> <br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Lusia_%C5%BBeromska&diff=73251 2022-11-22T06:37:24Z

<p>HieronimSienski: Utworzono nową stronę &quot;{{Infobox scientist |family-name=Żeromska |given-name=Lusia |honorific-prefix=Prof. dr hab. }} Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;''' Dyscyplina/specjalności: == Nota biograficzna == ==== Odznaczenia i nagrody ==== ==== Bibliografia publikacji ==== == Źródła do biogramu == ==== Książki ==== * ==== Artykuły ==== * ==== Inne ==== * {{DEFAULTSORT: Żeromska,…&quot;</p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Żeromska<br /> |given-name=Lusia<br /> |honorific-prefix=Prof. dr hab.<br /> }}<br /> Prof. dr hab. '''Lusia Żeromska''' '''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;biogram będzie uzupełniony&lt;/span&gt;'''<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności:<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> *<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> *<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]<br /> <br /> lub<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Żeromska, Lusia}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 22.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giennadij_Grigoriewicz-Piwniak&diff=73191 2022-11-03T11:37:53Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Grigoriewicz-Piwniak<br /> |given-name=Giennadij<br /> |honorific-prefix=Prof.<br /> |image=Giennadij_Piwniak.jpg<br /> |birth_date=23 października 1940<br /> |birth_place=Aleksandria (Ukraina)<br /> |fields=elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> |dhc_year=1999<br /> |dhc_reason=za całokształt osiągnięć w dziedzinie elektrotechniki, a w szczególności elektryfikacji przemysłu górniczego oraz znamienity wkład we współpracę pomiędzy Akademią Górniczą w Dniepropietrowsku i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, która służy rozwojowi nauki i normalizacji stosunków między narodami ukraińskim i polskim<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. '''Giennadij Grigoriewicz-Piwniak''' (1940-)<br /> <br /> (Геннадий Григорьевич Пивняк)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> <br /> == Nota biograficzna == <br /> Urodził się 23 października 1940 roku w Aleksandrii (Олександрія) na Ukrainie.<br /> <br /> W latach 1958–1963 studiował w Instytucie Górniczym w Dniepropietrowsku. W 1963 roku został inżynierem górnikiem-elektromechanikiem. W 1965 roku został przyjęty na studia doktoranckie przy Katedrze Elektryfikacji Robót Górniczych i Przedsiębiorstw Przemysłowych, w 1969 roku został mianowany docentem. W 1976 roku został mianowany kierownikiem tej Katedry. W 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych (odpowiednik habilitacji w Polsce), profesor od 1983 roku.<br /> <br /> W 1981 roku objął funkcję prorektora ds. kształcenia Instytutu Górniczego w Dniepropietrowsku, w 1982 roku wybrano go rektorem tego Instytutu.<br /> <br /> Jest twórcą szkoły naukowej w zakresie problematyki elektryfikacji zakładów górniczych od wytwarzania energii poprzez jej przesył, do konstrukcji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w kopalniach i zakładach górniczych. <br /> <br /> Autor ok. 150 publikacji naukowych, 52 patentów i innych opracowań.<br /> <br /> W 1986 roku z jego inicjatywy nawiązano współpracę z AGH. Wspiera organizacje polonijne w Dniepropietrowsku. <br /> <br /> Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce, Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy od 1991 roku, członek rzeczywisty Akademii Nauk Ukrainy od 1997 roku. Pełni wiele funkcji w organizacjach międzynarodowych, gremiach ekspertów i organach opiniodawczo-decyzyjnych, m.in.: członek Kolegium Ministerstwa Edukacji, Europejskiego Stowarzyszenia ds. Kształcenia Inżynierów (SEFI), Międzynarodowej Asocjacji ds. Ekonomii Elektroenergetyki, ekspert ONZ ds. technologii w przemyśle węglowym. Ponadto członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism.<br /> <br /> Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie 1999.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> Nagroda Narodowej Akademii Nauk Ukrainy im. S. A. Lebiediewa (1996), Nagroda Państwowa Ukrainy (1998), „Złota Odznaka” Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce i inne<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 28.04.1999], s. 1, 9, [30]<br /> * Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH Profesorowi Gienadijowi Grigoriewiczowi Piwniakowi - tekst laudacji wygłoszonej, w imieniu zmarłego prof. Ryszarda Kozioła, przez prof. Stanisława Witkowskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 70, s. 45-47, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ==== <br /> <br /> * Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH<br /> * Пивняк, Геннадий Григорьевич [on line] [przeglądany 08.02.2017]. Dostępny w: https://goo.gl/9uyLSH<br /> * Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowie Giennadijemu G. Piwniakowi<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Grigoriewicz-Piwniak, Giennadij}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]<br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 3.11.2022&lt;/span&gt;'''''</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giennadij_Grigoriewicz-Piwniak&diff=73190 2022-11-03T11:37:05Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Grigoriewicz-Piwniak<br /> |given-name=Giennadij<br /> |honorific-prefix=Prof.<br /> |image=Giennadij_Piwniak.jpg<br /> |birth_date=23 października 1940<br /> |birth_place=Aleksandria (Ukraina)<br /> |fields=elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> |dhc_year=1999<br /> |dhc_reason=za całokształt osiągnięć w dziedzinie elektrotechniki, a w szczególności elektryfikacji przemysłu górniczego oraz znamienity wkład we współpracę pomiędzy Akademią Górniczą w Dniepropietrowsku i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, która służy rozwojowi nauki i normalizacji stosunków między narodami ukraińskim i polskim<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. '''Giennadij Grigoriewicz-Piwniak''' (1940-)<br /> <br /> (Геннадий Григорьевич Пивняк)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> <br /> == Nota biograficzna == <br /> Urodził się 23 października 1940 roku w Aleksandrii (Олександрія) na Ukrainie.<br /> <br /> W latach 1958–1963 studiował w Instytucie Górniczym w Dniepropietrowsku. W 1963 roku został inżynierem górnikiem-elektromechanikiem. W 1965 roku został przyjęty na studia doktoranckie przy Katedrze Elektryfikacji Robót Górniczych i Przedsiębiorstw Przemysłowych, w 1969 roku został mianowany docentem. W 1976 roku został mianowany kierownikiem tej Katedry. W 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych (odpowiednik habilitacji w Polsce), profesor od 1983 roku.<br /> <br /> W 1981 roku objął funkcję prorektora ds. kształcenia Instytutu Górniczego w Dniepropietrowsku, w 1982 roku wybrano go rektorem tego Instytutu.<br /> <br /> Jest twórcą szkoły naukowej w zakresie problematyki elektryfikacji zakładów górniczych od wytwarzania energii poprzez jej przesył, do konstrukcji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w kopalniach i zakładach górniczych. <br /> <br /> Autor ok. 150 publikacji naukowych, 52 patentów i innych opracowań.<br /> <br /> W 1986 roku z jego inicjatywy nawiązano współpracę z AGH. Wspiera organizacje polonijne w Dniepropietrowsku. <br /> <br /> Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce, Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy od 1991 roku, członek rzeczywisty Akademii Nauk Ukrainy od 1997 roku. Pełni wiele funkcji w organizacjach międzynarodowych, gremiach ekspertów i organach opiniodawczo-decyzyjnych, m.in.: członek Kolegium Ministerstwa Edukacji, Europejskiego Stowarzyszenia ds. Kształcenia Inżynierów (SEFI), Międzynarodowej Asocjacji ds. Ekonomii Elektroenergetyki, ekspert ONZ ds. technologii w przemyśle węglowym. Ponadto członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism.<br /> <br /> Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie 1999.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> Nagroda Narodowej Akademii Nauk Ukrainy im. S. A. Lebiediewa (1996), Nagroda Państwowa Ukrainy (1998), „Złota Odznaka” Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce i inne<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 28.04.1999], s. 1, 9, [30]<br /> * Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH Profesorowi Gienadijowi Grigoriewiczowi Piwniakowi - tekst laudacji wygłoszonej, w imieniu zmarłego prof. Ryszarda Kozioła, przez prof. Stanisława Witkowskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 70, s. 45-47, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ==== <br /> <br /> * Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH<br /> * Пивняк, Геннадий Григорьевич [on line] [przeglądany 08.02.2017]. Dostępny w: https://goo.gl/9uyLSH<br /> * Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowie Giennadijemu G. Piwniakowi<br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Grigoriewicz-Piwniak, Giennadij}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giennadij_Grigoriewicz_Piwniak&diff=73189 2022-11-03T11:10:05Z

<p>HieronimSienski: HieronimSienski przeniósł stronę Giennadij Grigoriewicz Piwniak do Giennadij Grigoriewicz-Piwniak</p> <hr /> <div>#PATRZ [[Giennadij Grigoriewicz-Piwniak]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giennadij_Grigoriewicz-Piwniak&diff=73188 2022-11-03T11:10:05Z

<p>HieronimSienski: HieronimSienski przeniósł stronę Giennadij Grigoriewicz Piwniak do Giennadij Grigoriewicz-Piwniak</p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Grigoriewicz-Piwniak<br /> |given-name=Giennadij<br /> |honorific-prefix=Prof.<br /> |image=Giennadij_Piwniak.jpg<br /> |birth_date=23 października 1940<br /> |birth_place=Aleksandria (Ukraina)<br /> |fields=elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> |dhc_year=1999<br /> |dhc_reason=za całokształt osiągnięć w dziedzinie elektrotechniki, a w szczególności elektryfikacji przemysłu górniczego oraz znamienity wkład we współpracę pomiędzy Akademią Górniczą w Dniepropietrowsku i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, która służy rozwojowi nauki i normalizacji stosunków między narodami ukraińskim i polskim<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. '''Giennadij Grigoriewicz-Piwniak''' (1940-)<br /> <br /> (Геннадий Григорьевич Пивняк)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> <br /> == Nota biograficzna == <br /> Urodził się 23 października 1940 roku w Aleksandrii (Олександрія) na Ukrainie.<br /> <br /> W latach 1958–1963 studiował w Instytucie Górniczym w Dniepropietrowsku. W 1963 roku został inżynierem górnikiem-elektromechanikiem. W 1965 roku został przyjęty na studia doktoranckie przy Katedrze Elektryfikacji Robót Górniczych i Przedsiębiorstw Przemysłowych, w 1969 roku został mianowany docentem. W 1976 roku został mianowany kierownikiem tej Katedry. W 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych (odpowiednik habilitacji w Polsce), profesor od 1983 roku.<br /> <br /> W 1981 roku objął funkcję prorektora ds. kształcenia Instytutu Górniczego w Dniepropietrowsku, w 1982 roku wybrano go rektorem tego Instytutu.<br /> <br /> Jest twórcą szkoły naukowej w zakresie problematyki elektryfikacji zakładów górniczych od wytwarzania energii poprzez jej przesył, do konstrukcji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w kopalniach i zakładach górniczych. <br /> <br /> Autor ok. 150 publikacji naukowych, 52 patentów i innych opracowań.<br /> <br /> W 1986 roku z jego inicjatywy nawiązano współpracę z AGH. Wspiera organizacje polonijne w Dniepropietrowsku. <br /> <br /> Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce, Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy od 1991 roku, członek rzeczywisty Akademii Nauk Ukrainy od 1997 roku. Pełni wiele funkcji w organizacjach międzynarodowych, gremiach ekspertów i organach opiniodawczo-decyzyjnych, m.in.: członek Kolegium Ministerstwa Edukacji, Europejskiego Stowarzyszenia ds. Kształcenia Inżynierów (SEFI), Międzynarodowej Asocjacji ds. Ekonomii Elektroenergetyki, ekspert ONZ ds. technologii w przemyśle węglowym. Ponadto członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism.<br /> <br /> Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie 1999.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> Nagroda Narodowej Akademii Nauk Ukrainy im. S. A. Lebiediewa (1996), Nagroda Państwowa Ukrainy (1998), „Złota Odznaka” Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce i inne<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 28.04.1999], s. 1, 9, [30]<br /> * Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH Profesorowi Gienadijowi Grigoriewiczowi Piwniakowi - tekst laudacji wygłoszonej, w imieniu zmarłego prof. Ryszarda Kozioła, przez prof. Stanisława Witkowskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 70, s. 45-47, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ==== <br /> <br /> * Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH<br /> * Пивняк, Геннадий Григорьевич [on line] [przeglądany 08.02.2017]. Dostępny w: https://goo.gl/9uyLSH<br /> * Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowie Giennadijemu G. Piwniakowi<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Grigoriewicz-Piwniak, Giennadij}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giennadij_Grigoriewicz-Piwniak&diff=73187 2022-11-03T11:09:38Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Grigoriewicz-Piwniak<br /> |given-name=Giennadij<br /> |honorific-prefix=Prof.<br /> |image=Giennadij_Piwniak.jpg<br /> |birth_date=23 października 1940<br /> |birth_place=Aleksandria (Ukraina)<br /> |fields=elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> |dhc_year=1999<br /> |dhc_reason=za całokształt osiągnięć w dziedzinie elektrotechniki, a w szczególności elektryfikacji przemysłu górniczego oraz znamienity wkład we współpracę pomiędzy Akademią Górniczą w Dniepropietrowsku i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, która służy rozwojowi nauki i normalizacji stosunków między narodami ukraińskim i polskim<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. '''Giennadij Grigoriewicz-Piwniak''' (1940-)<br /> <br /> (Геннадий Григорьевич Пивняк)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> <br /> == Nota biograficzna == <br /> Urodził się 23 października 1940 roku w Aleksandrii (Олександрія) na Ukrainie.<br /> <br /> W latach 1958–1963 studiował w Instytucie Górniczym w Dniepropietrowsku. W 1963 roku został inżynierem górnikiem-elektromechanikiem. W 1965 roku został przyjęty na studia doktoranckie przy Katedrze Elektryfikacji Robót Górniczych i Przedsiębiorstw Przemysłowych, w 1969 roku został mianowany docentem. W 1976 roku został mianowany kierownikiem tej Katedry. W 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych (odpowiednik habilitacji w Polsce), profesor od 1983 roku.<br /> <br /> W 1981 roku objął funkcję prorektora ds. kształcenia Instytutu Górniczego w Dniepropietrowsku, w 1982 roku wybrano go rektorem tego Instytutu.<br /> <br /> Jest twórcą szkoły naukowej w zakresie problematyki elektryfikacji zakładów górniczych od wytwarzania energii poprzez jej przesył, do konstrukcji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w kopalniach i zakładach górniczych. <br /> <br /> Autor ok. 150 publikacji naukowych, 52 patentów i innych opracowań.<br /> <br /> W 1986 roku z jego inicjatywy nawiązano współpracę z AGH. Wspiera organizacje polonijne w Dniepropietrowsku. <br /> <br /> Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce, Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy od 1991 roku, członek rzeczywisty Akademii Nauk Ukrainy od 1997 roku. Pełni wiele funkcji w organizacjach międzynarodowych, gremiach ekspertów i organach opiniodawczo-decyzyjnych, m.in.: członek Kolegium Ministerstwa Edukacji, Europejskiego Stowarzyszenia ds. Kształcenia Inżynierów (SEFI), Międzynarodowej Asocjacji ds. Ekonomii Elektroenergetyki, ekspert ONZ ds. technologii w przemyśle węglowym. Ponadto członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism.<br /> <br /> Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie 1999.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> Nagroda Narodowej Akademii Nauk Ukrainy im. S. A. Lebiediewa (1996), Nagroda Państwowa Ukrainy (1998), „Złota Odznaka” Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce i inne<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 28.04.1999], s. 1, 9, [30]<br /> * Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH Profesorowi Gienadijowi Grigoriewiczowi Piwniakowi - tekst laudacji wygłoszonej, w imieniu zmarłego prof. Ryszarda Kozioła, przez prof. Stanisława Witkowskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 70, s. 45-47, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ==== <br /> <br /> * Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH<br /> * Пивняк, Геннадий Григорьевич [on line] [przeglądany 08.02.2017]. Dostępny w: https://goo.gl/9uyLSH<br /> * Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowie Giennadijemu G. Piwniakowi<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Grigoriewicz-Piwniak, Giennadij}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giennadij_Grigoriewicz-Piwniak&diff=73186 2022-11-03T11:09:09Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Grigoriewicz-Piwniak<br /> |given-name=Giennadij<br /> |honorific-prefix=Prof.<br /> |image=Giennadij_Piwniak.jpg<br /> |birth_date=23 października 1940<br /> |birth_place=Aleksandria (Ukraina)<br /> |fields=elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> |dhc_year=1999<br /> |dhc_reason=za całokształt osiągnięć w dziedzinie elektrotechniki, a w szczególności elektryfikacji przemysłu górniczego oraz znamienity wkład we współpracę pomiędzy Akademią Górniczą w Dniepropietrowsku i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, która służy rozwojowi nauki i normalizacji stosunków między narodami ukraińskim i polskim<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. '''Giennadij Grigoriewicz Piwniak''' (1940-)<br /> <br /> (Геннадий Григорьевич Пивняк)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> <br /> == Nota biograficzna == <br /> Urodził się 23 października 1940 roku w Aleksandrii (Олександрія) na Ukrainie.<br /> <br /> W latach 1958–1963 studiował w Instytucie Górniczym w Dniepropietrowsku. W 1963 roku został inżynierem górnikiem-elektromechanikiem. W 1965 roku został przyjęty na studia doktoranckie przy Katedrze Elektryfikacji Robót Górniczych i Przedsiębiorstw Przemysłowych, w 1969 roku został mianowany docentem. W 1976 roku został mianowany kierownikiem tej Katedry. W 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych (odpowiednik habilitacji w Polsce), profesor od 1983 roku.<br /> <br /> W 1981 roku objął funkcję prorektora ds. kształcenia Instytutu Górniczego w Dniepropietrowsku, w 1982 roku wybrano go rektorem tego Instytutu.<br /> <br /> Jest twórcą szkoły naukowej w zakresie problematyki elektryfikacji zakładów górniczych od wytwarzania energii poprzez jej przesył, do konstrukcji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w kopalniach i zakładach górniczych. <br /> <br /> Autor ok. 150 publikacji naukowych, 52 patentów i innych opracowań.<br /> <br /> W 1986 roku z jego inicjatywy nawiązano współpracę z AGH. Wspiera organizacje polonijne w Dniepropietrowsku. <br /> <br /> Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce, Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy od 1991 roku, członek rzeczywisty Akademii Nauk Ukrainy od 1997 roku. Pełni wiele funkcji w organizacjach międzynarodowych, gremiach ekspertów i organach opiniodawczo-decyzyjnych, m.in.: członek Kolegium Ministerstwa Edukacji, Europejskiego Stowarzyszenia ds. Kształcenia Inżynierów (SEFI), Międzynarodowej Asocjacji ds. Ekonomii Elektroenergetyki, ekspert ONZ ds. technologii w przemyśle węglowym. Ponadto członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism.<br /> <br /> Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie 1999.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> Nagroda Narodowej Akademii Nauk Ukrainy im. S. A. Lebiediewa (1996), Nagroda Państwowa Ukrainy (1998), „Złota Odznaka” Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce i inne<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 28.04.1999], s. 1, 9, [30]<br /> * Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH Profesorowi Gienadijowi Grigoriewiczowi Piwniakowi - tekst laudacji wygłoszonej, w imieniu zmarłego prof. Ryszarda Kozioła, przez prof. Stanisława Witkowskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 70, s. 45-47, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ==== <br /> <br /> * Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH<br /> * Пивняк, Геннадий Григорьевич [on line] [przeglądany 08.02.2017]. Dostępny w: https://goo.gl/9uyLSH<br /> * Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowie Giennadijemu G. Piwniakowi<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT: Grigoriewicz-Piwniak, Giennadij}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Nguyen_Van_Giang&diff=73185 2022-11-03T11:05:26Z

<p>HieronimSienski: HieronimSienski przeniósł stronę Nguyen Van Giang do Giang Nguyen Van</p> <hr /> <div>#PATRZ [[Giang Nguyen Van]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giang_Nguyen_Van&diff=73184 2022-11-03T11:05:26Z

<p>HieronimSienski: HieronimSienski przeniósł stronę Nguyen Van Giang do Giang Nguyen Van</p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Nguyen Van<br /> |given-name=Giang<br /> |honorific-prefix=Prof. dr inż.<br /> |image=Nguyen Van Giang.jpg<br /> |birth_date=18 września 1950<br /> |birth_place=Ninh Binh (Wietnam)<br /> |fields=geofizyka stosowana, geofizyka poszukiwawcza<br /> |dhc_year=2016<br /> |dhc_reason=za nawiązanie i rozwijanie współpracy naukowo-badawczej w obszarze podstawowych i stosowanych badań naukowych w dziedzinie nauk o Ziemi między Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie a Vietnam Academy of Science and Technology w Hanoi oraz innymi uniwersytetami z Wietnamu; za współpracę w doskonaleniu programów nauczania i organizacji procesu dydaktycznego oraz dążenie do osiągnięcia najwyższego poziomu badań i kształcenia oraz otwartej wymiany poglądów i opinii naukowych<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. dr inż. '''Giang Nguyen Van''' (1950-)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: geofizyka stosowana, geofizyka poszukiwawcza<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodził się 18 września 1950 roku w Ninh Binh w Wietnamie. <br /> <br /> W 1968 roku rozpoczął studia na ówczesnym [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej]] (specjalność geofizyka poszukiwawcza), gdzie w 1974 roku uzyskał dyplom magistra inżyniera. W roku 1989 obronił doktorat w Instytucie Geofizyki w National Centre for Science and Technology (NCST) na podstawie pracy &quot;Badanie charakterystyki pola geomagnetycznego na terytorium Wietnamu na podstawie danych naziemnych i pomiarów aeromagnetycznych&quot;.<br /> W roku 2002 uzyskał stanowisko profesora w Instytucie Geofizyki w Wietnamskiej Akademii Nauk i Technologii w Hanoi (VAST, wcześniej NCST).<br /> <br /> W roku 1975 rozpoczął pracę jako geofizyk w National Centre for Science and Technology (NCST) w Hanoi, w Wietnamie. W latach 1990–2010 - Dyrektor Zakładu Geofizyki Stosowanej w Instytucie Geofizyki VAST. W latach 1996–2010 - wykładowca geofizyki na Wydziale Geologii University of Natural Sciences – Hanoi National University. W latach 2002–2014 – wykładowca metod elektromagnetycznych na Wydziale Fizyki University of Natural Sciences – Ho Chi Minh City National University. <br /> Dyrektor Zakładu Geofizyki Stosowanej w Graduated University of Science and Technology of VAST i Dyrektor Zakładu Geotechniki i Podziemnych Struktur w Binh Duong University. Przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Geofizyki VAST.<br /> <br /> Współpracował z Institute of Terrestrial Magnetism, Ionosphere and Radio Wave Propagation of the Russian Academy of Sciences w Moskwie (1984), Institute de Physique du Globe de Paris (1990), Institute of Geophysics at the Ludwig-Maximilians University w Monachium (1995), Asian Institute of Technology w Bangkoku (2001), L'Institute de Physique du Globe de Strasbourg EOST, CNRS Uniwersytetu w Strasburgu (2004), Akita University w Japonii, (2006), Sapienza University w Rzymie (2007), Chiang Mai University w Tajlandii (2008), Ping Tung University na Tajwanie (2009). <br /> <br /> Dzięki staraniom Profesora została odnowiona współpraca między Wietnamską Akademią Nauk i Technologii oraz Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie. Umowa realizowana na kilku wydziałach AGH obejmuje działalność badawczą w zespołach międzynarodowych wraz z jednostkami przemysłowymi, prace metodyczne i doświadczalne nad doskonaleniem szeroko rozumianych badań geofizycznych, geologicznych, geodezyjnych i innych oraz wymianę naukowców.<br /> <br /> Członek Rady Naukowej kwartalnika AGH „Geologia”, obecnie „Geology, Geophysics &amp; Environment”. <br /> <br /> Autor i współautor licznych publikacji w języku wietnamskim, angielskim, rosyjskim, polskim i francuskim, w tym monografii i podręczników akademickich. Obszar jego działania naukowego obejmuje problematykę poszukiwania i monitoringu stanu warstw wodonośnych metodami geofizycznymi, wykorzystanie metody georadarowej w zagadnieniach inżynierskich i ochrony środowiska, a także badanie metodami geofizycznymi geologicznych struktur przypowierzchniowych <br /> <br /> Członek Vietnamese Society of Geophysicists, Vietnamese Society of Physics, Vietnamese Association of Geology. <br /> Przedstawiciel Wietnamu z funkcją sekretarza w Międzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki <br /> Od roku 2005 - zastępca redaktora naczelnego w Vietnam Journal of Earth Sciences.<br /> <br /> W 2016 roku otrzymał doktorat honoris causa AGH.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> Nagrody zespołowe Ho Chi Minha dla Nauki (2005) za pracę przy Narodowym Atlasie Wietnamu, za konstrukcję pięciu map geomagnetycznych, nagroda UNESCO (UNESCO Regional in Jakarta Award)<br /> <br /> == Źródła do biogramu == <br /> ==== Książki ====<br /> * Profesor Nguyen Van Giang Doktor Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków, 1 kwietnia 2016 r. Kraków 2016, 32 s., [foto]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> * Profesor Nguyen Van Giang doktorem honoris causa AGH. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 101, s. 14-15, [foto]<br /> * Profesor Nguyen Van Giang doktorem honoris causa AGH. ''Vivat Akademia : AGH'' 2016, nr 15, s. 6, [foto]<br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH...'' 30.09.2015], s. 2, 8-9, 33<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> * Nguyen Van Giang [Zaproszenie] na uroczyste posiedzenie senatu AGH poświęcone nadaniu godności Doktora Honoris Causa Panu Nguyen Van Giang. [Kraków 2016], [foto]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 27.11.2017&lt;/span&gt;''''' <br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Nguyen Van, Giang}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giang_Nguyen_Van&diff=73183 2022-11-03T11:04:46Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Nguyen Van<br /> |given-name=Giang<br /> |honorific-prefix=Prof. dr inż.<br /> |image=Nguyen Van Giang.jpg<br /> |birth_date=18 września 1950<br /> |birth_place=Ninh Binh (Wietnam)<br /> |fields=geofizyka stosowana, geofizyka poszukiwawcza<br /> |dhc_year=2016<br /> |dhc_reason=za nawiązanie i rozwijanie współpracy naukowo-badawczej w obszarze podstawowych i stosowanych badań naukowych w dziedzinie nauk o Ziemi między Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie a Vietnam Academy of Science and Technology w Hanoi oraz innymi uniwersytetami z Wietnamu; za współpracę w doskonaleniu programów nauczania i organizacji procesu dydaktycznego oraz dążenie do osiągnięcia najwyższego poziomu badań i kształcenia oraz otwartej wymiany poglądów i opinii naukowych<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. dr inż. '''Giang Nguyen Van''' (1950-)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: geofizyka stosowana, geofizyka poszukiwawcza<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodził się 18 września 1950 roku w Ninh Binh w Wietnamie. <br /> <br /> W 1968 roku rozpoczął studia na ówczesnym [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej]] (specjalność geofizyka poszukiwawcza), gdzie w 1974 roku uzyskał dyplom magistra inżyniera. W roku 1989 obronił doktorat w Instytucie Geofizyki w National Centre for Science and Technology (NCST) na podstawie pracy &quot;Badanie charakterystyki pola geomagnetycznego na terytorium Wietnamu na podstawie danych naziemnych i pomiarów aeromagnetycznych&quot;.<br /> W roku 2002 uzyskał stanowisko profesora w Instytucie Geofizyki w Wietnamskiej Akademii Nauk i Technologii w Hanoi (VAST, wcześniej NCST).<br /> <br /> W roku 1975 rozpoczął pracę jako geofizyk w National Centre for Science and Technology (NCST) w Hanoi, w Wietnamie. W latach 1990–2010 - Dyrektor Zakładu Geofizyki Stosowanej w Instytucie Geofizyki VAST. W latach 1996–2010 - wykładowca geofizyki na Wydziale Geologii University of Natural Sciences – Hanoi National University. W latach 2002–2014 – wykładowca metod elektromagnetycznych na Wydziale Fizyki University of Natural Sciences – Ho Chi Minh City National University. <br /> Dyrektor Zakładu Geofizyki Stosowanej w Graduated University of Science and Technology of VAST i Dyrektor Zakładu Geotechniki i Podziemnych Struktur w Binh Duong University. Przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Geofizyki VAST.<br /> <br /> Współpracował z Institute of Terrestrial Magnetism, Ionosphere and Radio Wave Propagation of the Russian Academy of Sciences w Moskwie (1984), Institute de Physique du Globe de Paris (1990), Institute of Geophysics at the Ludwig-Maximilians University w Monachium (1995), Asian Institute of Technology w Bangkoku (2001), L'Institute de Physique du Globe de Strasbourg EOST, CNRS Uniwersytetu w Strasburgu (2004), Akita University w Japonii, (2006), Sapienza University w Rzymie (2007), Chiang Mai University w Tajlandii (2008), Ping Tung University na Tajwanie (2009). <br /> <br /> Dzięki staraniom Profesora została odnowiona współpraca między Wietnamską Akademią Nauk i Technologii oraz Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie. Umowa realizowana na kilku wydziałach AGH obejmuje działalność badawczą w zespołach międzynarodowych wraz z jednostkami przemysłowymi, prace metodyczne i doświadczalne nad doskonaleniem szeroko rozumianych badań geofizycznych, geologicznych, geodezyjnych i innych oraz wymianę naukowców.<br /> <br /> Członek Rady Naukowej kwartalnika AGH „Geologia”, obecnie „Geology, Geophysics &amp; Environment”. <br /> <br /> Autor i współautor licznych publikacji w języku wietnamskim, angielskim, rosyjskim, polskim i francuskim, w tym monografii i podręczników akademickich. Obszar jego działania naukowego obejmuje problematykę poszukiwania i monitoringu stanu warstw wodonośnych metodami geofizycznymi, wykorzystanie metody georadarowej w zagadnieniach inżynierskich i ochrony środowiska, a także badanie metodami geofizycznymi geologicznych struktur przypowierzchniowych <br /> <br /> Członek Vietnamese Society of Geophysicists, Vietnamese Society of Physics, Vietnamese Association of Geology. <br /> Przedstawiciel Wietnamu z funkcją sekretarza w Międzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki <br /> Od roku 2005 - zastępca redaktora naczelnego w Vietnam Journal of Earth Sciences.<br /> <br /> W 2016 roku otrzymał doktorat honoris causa AGH.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> Nagrody zespołowe Ho Chi Minha dla Nauki (2005) za pracę przy Narodowym Atlasie Wietnamu, za konstrukcję pięciu map geomagnetycznych, nagroda UNESCO (UNESCO Regional in Jakarta Award)<br /> <br /> == Źródła do biogramu == <br /> ==== Książki ====<br /> * Profesor Nguyen Van Giang Doktor Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków, 1 kwietnia 2016 r. Kraków 2016, 32 s., [foto]<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> * Profesor Nguyen Van Giang doktorem honoris causa AGH. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 101, s. 14-15, [foto]<br /> * Profesor Nguyen Van Giang doktorem honoris causa AGH. ''Vivat Akademia : AGH'' 2016, nr 15, s. 6, [foto]<br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH...'' 30.09.2015], s. 2, 8-9, 33<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> * Nguyen Van Giang [Zaproszenie] na uroczyste posiedzenie senatu AGH poświęcone nadaniu godności Doktora Honoris Causa Panu Nguyen Van Giang. [Kraków 2016], [foto]<br /> <br /> <br /> '''''&lt;span style=&quot;color:red;&quot;&gt;stan na dzień 27.11.2017&lt;/span&gt;''''' <br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Nguyen Van, Giang}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Giennadij_Grigoriewicz-Piwniak&diff=73182 2022-11-03T11:02:11Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Piwniak<br /> |given-name=Giennadij Grigoriewicz<br /> |honorific-prefix=Prof.<br /> |image=Giennadij_Piwniak.jpg<br /> |birth_date=23 października 1940<br /> |birth_place=Aleksandria (Ukraina)<br /> |fields=elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> |dhc_year=1999<br /> |dhc_reason=za całokształt osiągnięć w dziedzinie elektrotechniki, a w szczególności elektryfikacji przemysłu górniczego oraz znamienity wkład we współpracę pomiędzy Akademią Górniczą w Dniepropietrowsku i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, która służy rozwojowi nauki i normalizacji stosunków między narodami ukraińskim i polskim<br /> |honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,<br /> }}<br /> Prof. '''Giennadij Grigoriewicz Piwniak''' (1940-)<br /> <br /> (Геннадий Григорьевич Пивняк)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: elektromechanika, elektrotechnika, energetyka<br /> <br /> == Nota biograficzna == <br /> Urodził się 23 października 1940 roku w Aleksandrii (Олександрія) na Ukrainie.<br /> <br /> W latach 1958–1963 studiował w Instytucie Górniczym w Dniepropietrowsku. W 1963 roku został inżynierem górnikiem-elektromechanikiem. W 1965 roku został przyjęty na studia doktoranckie przy Katedrze Elektryfikacji Robót Górniczych i Przedsiębiorstw Przemysłowych, w 1969 roku został mianowany docentem. W 1976 roku został mianowany kierownikiem tej Katedry. W 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych (odpowiednik habilitacji w Polsce), profesor od 1983 roku.<br /> <br /> W 1981 roku objął funkcję prorektora ds. kształcenia Instytutu Górniczego w Dniepropietrowsku, w 1982 roku wybrano go rektorem tego Instytutu.<br /> <br /> Jest twórcą szkoły naukowej w zakresie problematyki elektryfikacji zakładów górniczych od wytwarzania energii poprzez jej przesył, do konstrukcji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w kopalniach i zakładach górniczych. <br /> <br /> Autor ok. 150 publikacji naukowych, 52 patentów i innych opracowań.<br /> <br /> W 1986 roku z jego inicjatywy nawiązano współpracę z AGH. Wspiera organizacje polonijne w Dniepropietrowsku. <br /> <br /> Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce, Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy od 1991 roku, członek rzeczywisty Akademii Nauk Ukrainy od 1997 roku. Pełni wiele funkcji w organizacjach międzynarodowych, gremiach ekspertów i organach opiniodawczo-decyzyjnych, m.in.: członek Kolegium Ministerstwa Edukacji, Europejskiego Stowarzyszenia ds. Kształcenia Inżynierów (SEFI), Międzynarodowej Asocjacji ds. Ekonomii Elektroenergetyki, ekspert ONZ ds. technologii w przemyśle węglowym. Ponadto członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism.<br /> <br /> Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie 1999.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> Nagroda Narodowej Akademii Nauk Ukrainy im. S. A. Lebiediewa (1996), Nagroda Państwowa Ukrainy (1998), „Złota Odznaka” Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce i inne<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 28.04.1999], s. 1, 9, [30]<br /> * Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH Profesorowi Gienadijowi Grigoriewiczowi Piwniakowi - tekst laudacji wygłoszonej, w imieniu zmarłego prof. Ryszarda Kozioła, przez prof. Stanisława Witkowskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 70, s. 45-47, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ==== <br /> <br /> * Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH<br /> * Пивняк, Геннадий Григорьевич [on line] [przeglądany 08.02.2017]. Dostępny w: https://goo.gl/9uyLSH<br /> * Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowie Giennadijemu G. Piwniakowi<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Piwniak, Giennadij Grigoriewicz}}<br /> [[Category:Biogramy]]<br /> [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Roman_G%C3%B3recki&diff=73177 2022-11-03T08:10:59Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Górecki<br /> |given-name=Roman<br /> |honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH<br /> |image=Roman Gorecki.jpg<br /> |birth_date=24 stycznia 1936<br /> |birth_place=Kielce<br /> |death_date=26 października 2021<br /> |fields=automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych<br /> |faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki<br /> |awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> }}<br /> Dr hab. inż., prof. AGH '''Roman Górecki''' (1936-2021)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodził się 24 stycznia 1936 roku w Kielcach. Zmarł 26 października 2021 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<br /> <br /> W latach 1953-1959 studiował na Politechnice Krakowskiej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika. W latach 1959-1962 studiował na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH i uzyskał tam dyplom magistra inżyniera elektryka o specjalności automatyka przemysłowa.<br /> <br /> Od 1 listopada 1962 roku zawodowo związany z AGH. Początkowo pracował w Katedrze Automatyki i Elektroniki Przemysłowej [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]].<br /> <br /> W 1969 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską &quot;Sterowanie czasowo-optymalne układu rzeczywistego&quot;. W roku akademickim 1972/1973 był na stypendium naukowym w Katedrze Automatyki Politechniki Federalnej w Zurychu w Szwajcarii.<br /> <br /> W 1978 roku na podstawie pracy &quot;Regulacja optymalna poprzez zmianę struktury w aspekcie realizacji praktycznej&quot; uzyskał stopień doktora habilitowanego i w roku następnym został powołany na stanowisko docenta.<br /> <br /> W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.<br /> <br /> W latach 1974-1992 kierował Zakładem Automatyki Przemysłowej i Konstrukcji Prototypów, po zmianie nazwy w 1975 roku w [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki|Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki]].<br /> <br /> Do 2006 roku kierował Laboratorium Automatyki, Robotyki i Systemów Fotowoltaicznych <br /> <br /> Jego główne zainteresowania naukowe skupiały się na adaptacji osiągnięć teoretycznych do zastosowań praktycznych. <br /> <br /> Autor około 30 publikacji, 4 patentów.<br /> <br /> Promotor 2 doktoratów.<br /> <br /> Współpracował z licznymi zakładami.<br /> <br /> Członek Naczelnej Organizacji Technicznej, PAP, KAPA, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, Nagrody Rektora AGH - 14 krotnie<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/gorecki-roman-04328<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1973/74]. Kraków 1975, s. 91<br /> * Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 62, [foto]<br /> * Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 56, [foto]<br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 3.11.2022]. Dostępny w: https://zck-krakow.pl/locator<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Górecki, Roman}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Roman_G%C3%B3recki&diff=73176 2022-11-03T08:10:11Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Górecki<br /> |given-name=Roman<br /> |honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH<br /> |image=Roman Gorecki.jpg<br /> |birth_date=24 stycznia 1936<br /> |birth_place=Kielce<br /> |death_date=26 października 2021<br /> |fields=automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych<br /> |faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki<br /> |awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> }}<br /> Dr hab. inż., prof. AGH '''Roman Górecki''' (1936-2021)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodził się 24 stycznia 1936 roku w Kielcach. Zmarł 26 października 2021 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<br /> <br /> W latach 1953-1959 studiował na Politechnice Krakowskiej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika. W latach 1959-1962 studiował na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH i uzyskał tam dyplom magistra inżyniera elektryka o specjalności automatyka przemysłowa.<br /> <br /> Od 1 listopada 1962 roku zawodowo związany z AGH. Początkowo pracował w Katedrze Automatyki i Elektroniki Przemysłowej [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]].<br /> <br /> W 1969 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską &quot;Sterowanie czasowo-optymalne układu rzeczywistego&quot;. W roku akademickim 1972/1973 był na stypendium naukowym w Katedrze Automatyki Politechniki Federalnej w Zurychu w Szwajcarii.<br /> <br /> W 1978 roku na podstawie pracy &quot;Regulacja optymalna poprzez zmianę struktury w aspekcie realizacji praktycznej&quot; uzyskał stopień doktora habilitowanego i w roku następnym został powołany na stanowisko docenta.<br /> <br /> W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.<br /> <br /> W latach 1974-1992 kierował Zakładem Automatyki Przemysłowej i Konstrukcji Prototypów, po zmianie nazwy w 1975 roku w [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki|Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki]].<br /> <br /> Do 2006 roku kierował Laboratorium Automatyki, Robotyki i Systemów Fotowoltaicznych <br /> <br /> Jego główne zainteresowania naukowe skupiały się na adaptacji osiągnięć teoretycznych do zastosowań praktycznych. <br /> <br /> Autor około 30 publikacji, 4 patentów.<br /> <br /> Promotor 2 doktoratów.<br /> <br /> Współpracował z licznymi zakładami.<br /> <br /> Członek Naczelnej Organizacji Technicznej, PAP, KAPA, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, Nagrody Rektora AGH - 14 krotnie<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/gorecki-roman-04328<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1973/74]. Kraków 1975, s. 91<br /> * Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 62, [foto]<br /> * Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 56, [foto]<br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]<br /> <br /> <br /> Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 3.11.2022]. Dostępny w: https://zck-krakow.pl/locator<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Górecki, Roman}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Roman_G%C3%B3recki&diff=73175 2022-11-03T08:02:03Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Górecki<br /> |given-name=Roman<br /> |honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH<br /> |image=Roman Gorecki.jpg<br /> |birth_date=24 stycznia 1936<br /> |birth_place=Kielce<br /> |death_date=26 października 2021<br /> |fields=automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych<br /> |faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki<br /> |awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej<br /> }}<br /> Dr hab. inż., prof. AGH '''Roman Górecki''' (1936-2021)<br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodził się 24 stycznia 1936 roku w Kielcach. Zmarł 26 października 2021 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<br /> <br /> W latach 1953-1959 studiował na Politechnice Krakowskiej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika. W latach 1959-1962 studiował na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH i uzyskał tam dyplom magistra inżyniera elektryka o specjalności automatyka przemysłowa.<br /> <br /> Od 1 listopada 1962 roku zawodowo związany z AGH. Początkowo pracował w Katedrze Automatyki i Elektroniki Przemysłowej [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]].<br /> <br /> W 1969 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską &quot;Sterowanie czasowo-optymalne układu rzeczywistego&quot;. W roku akademickim 1972/1973 był na stypendium naukowym w Katedrze Automatyki Politechniki Federalnej w Zurychu w Szwajcarii.<br /> <br /> W 1978 roku na podstawie pracy &quot;Regulacja optymalna poprzez zmianę struktury w aspekcie realizacji praktycznej&quot; uzyskał stopień doktora habilitowanego i w roku następnym został powołany na stanowisko docenta.<br /> <br /> W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.<br /> <br /> W latach 1974-1992 kierował Zakładem Automatyki Przemysłowej i Konstrukcji Prototypów, po zmianie nazwy w 1975 roku w [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki|Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki]].<br /> <br /> Do 2006 roku kierował Laboratorium Automatyki, Robotyki i Systemów Fotowoltaicznych <br /> <br /> Jego główne zainteresowania naukowe skupiały się na adaptacji osiągnięć teoretycznych do zastosowań praktycznych. <br /> <br /> Autor około 30 publikacji, 4 patentów.<br /> <br /> Promotor 2 doktoratów.<br /> <br /> Współpracował z licznymi zakładami.<br /> <br /> Członek Naczelnej Organizacji Technicznej, PAP, KAPA, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.<br /> <br /> ==== Odznaczenia i nagrody ====<br /> <br /> [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, Nagrody Rektora AGH - 14 krotnie<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/gorecki-roman-04328<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1973/74]. Kraków 1975, s. 91<br /> * Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 62, [foto]<br /> * Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 56, [foto]<br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]<br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Górecki, Roman}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]</div>

HieronimSienski http://historiatest.cri.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Pawe%C5%82_Wojciech_Armatys&diff=73170 2022-11-03T06:45:04Z

<p>HieronimSienski: </p> <hr /> <div>{{Infobox scientist<br /> |family-name=Armatys<br /> |given-name=Paweł Wojciech<br /> |honorific-prefix=dr inż.<br /> |image=Paweł Wojciech Armatys.jpg<br /> |birth_date=24 listopada 1971<br /> |birth_place=Dąbrowa Górnicza<br /> |death_date=29 października 2022<br /> |fields=fizyka, fizyka materiałów, inżynieria materiałowa, elektronika molekularna, organiczne ogniwa fotowoltaiczne, polimery<br /> |function=Prodziekan Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej (2012-2016, 2016-2020)<br /> |faculty=Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej<br /> |Rok_od=2016<br /> |Rok_do=2020<br /> }}{{Funkcja<br /> |Stanowisko=Prodziekan<br /> |Jednostka=Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej<br /> |Rok_od=2012<br /> |Rok_do=2016<br /> }}<br /> Dr inż. '''Paweł Wojciech Armatys''' (1971-2022) <br /> <br /> Dyscyplina/specjalności: fizyka, fizyka materiałów, inżynieria materiałowa, elektronika molekularna, organiczne ogniwa fotowoltaiczne, polimery<br /> <br /> == Nota biograficzna ==<br /> <br /> Urodził się 24 listopada 1971 roku w Dąbrowie Górniczej. Zmarł 29 października 2022 roku.<br /> Pochowany na Cmentarzu w parafii św. Antoniego z Padwy w Dąbrowie Górniczej dz. Gołonóg. <br /> <br /> W 1996 roku ukończył studia na Wydziale Fizyki i Techniki Jądrowej AGH. <br /> <br /> W 2001 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Fizyki Fazy Skondensowanej [[Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej|Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej]] AGH. <br /> <br /> W 2002 roku na podstawie pracy &quot;Struktura elektronowa polimerów zawierających ugrupowanie karbazolowe w aspekcie ich zastosowania w budowie urządzeń typu LED&quot;, napisanej pod kierunkiem profesorów: Stanisława Nizioła i Wiesławy Sikory na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki, uzyskał stopień doktora.<br /> <br /> Staż odbył we Francji w Uniwersytecie Angers.<br /> <br /> W latach 2012-2016, 2016-2020 był prodziekanem ds. Studenckich Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej.<br /> <br /> Przez ponad 20 lat pracował jako nauczyciel akademicki w Katedrze Fizyki Materii Skondensowanej. Od 2020 roku był Senatorem AGH.<br /> <br /> Zajmował się promocją Wydziału, był aktywnie zaangażowany w Olimpiadę &quot;O Diamentowy Indeks AGH&quot; oraz kursy Roku Zerowego, działał w akcjach integracyjnych na Wydziale.<br /> <br /> Jako naukowiec zajmował się polimerami. <br /> <br /> Autor około 50 publikacji.<br /> <br /> ==== Bibliografia publikacji ====<br /> <br /> https://bpp.agh.edu.pl/autor/armatys-pawel-04638<br /> <br /> == Źródła do biogramu ==<br /> <br /> ==== Książki ====<br /> <br /> * Kronika Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej Akademii Górniczo-Hutniczej 1991-2000. Oprac. B. Dziunikowski, A. Kreft, A. Zięba, współprac. B. Bednarek, G. Domańska. Kraków 2009, s. 128<br /> * [Skład Osobowy AGH … 2003]. Kraków 2003, s. 116, 164 <br /> * Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 12<br /> <br /> ==== Artykuły ====<br /> <br /> * Dziekani i prodziekani na kadencję 2016-2020. Biuletyn AGH 2016, nr 106, s. 18-20, [foto]<br /> <br /> ==== Inne ====<br /> <br /> * 2022-10-29 Zmarł dr Paweł Armatys / Wydział Fizyki i ... [online] [przeglądany 31.10.2022]. Dostępny w: https://www.fis.agh.edu.pl/aktualnosci/2022-10-29-zmarl-dr-pawel-armatys/<br /> * Paweł Armatys : Kondolencje : Dziennik Polski - Nekrologi [online] [przeglądany 3.11.2022]. Dostępny w: https://dziennikpolski24.pl/nekrologi/02-11-2022,cpo.html<br /> * Zmarł dr Paweł Armatys - Olimpiada o Diamentowy Indeks AGH [online] [przeglądany 2.11.2022]. Dostępny w: https://www.diament.agh.edu.pl/aktualnosci/info/article/zmarl-dr-pawel-armatys/<br /> <br /> <br /> {{DEFAULTSORT:Armatys, Paweł Wojciech}}<br /> <br /> [[Category:Biogramy]]</div>

HieronimSienski