Historia AGH - Wkład użytkownika [pl]

Ignacy Stanisław Fiut

2022-06-29T13:15:28Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Fiut
|given-name=Ignacy Stanisław
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Ignacy Fiut.jpg
|birth_date=12 listopada 1949
|birth_place=Nowy Sącz
|fields=filozofia, medioznawstwo, ekofilozofia, nauki o kulturze i religii, literatura, poezja, prasoznawstwo
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}
Prof. dr hab. '''Ignacy Stanisław Fiut''' (1949–)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, medioznawstwo, ekofilozofia, nauki o kulturze i religii, literatura, poezja, prasoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 12 listopada 1949 roku w Nowym Sączu.

W latach 1963-1967 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. M. Curie-Skłodowskiej w Starym Sączu.

W 1972 roku ukończył studia biologiczne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Równocześnie w 1971 roku rozpoczął studia filozoficzne na Wydziale Filozoficznym UJ, które ukończył w 1977 roku.

W 1975 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Zakładzie Filozofii Marksistowskiej [[Instytut Nauk Społecznych|Instytutu Nauk Społecznych]] AGH.

W 1984 roku na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ, na podstawie pracy "Heglowska i Heideggerowska koncepcja niebytu i negacji", uzyskał stopień doktora.

W latach 1984-1988 był kierownikiem Zakładu Filozofii Instytutu Nauk Społecznych. W 1999 roku ponownie został kierownikiem Zakładu Filozofii.

W 1996 roku, na podstawie rozprawy "Filozofia ewolucyjna Konrada Zachariasa Lorenza. Studium problemowe i historyczne" obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1997 roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego AGH.

W 2015 roku otrzymał tytuł profesora.

W 1989 roku został zatrudniony w Pracowni Analizy Zawartości Prasy w Ośrodku Badań Prasoznawczych UJ, którą w latach 1990-1998 kierował.

Autor około 450 publikacji, w tym 12 książek.

Jest poetą, krytykiem literatury, prasoznawcą. Już w czasie studiów zainteresował się ruchem poetyckim. W 1981 roku zadebiutował jako poeta.

Członek Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Związku Literatów Polskich, Stowarzyszenia Twórczego Artystyczno-Literackiego, Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego, Światowego Instytutu Fenomenologicznego w USA, Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej, Stowarzyszenia Twórczego POLART, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego.

W 1989 roku był współzałożycielem, a następnie członkiem Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego.

Członek redakcji czasopism: „Nowa Krytyka. Czasopismo filozoficzne”, „Forum Myśli Wolnej. Krakowski Magazyn Racjonalistów”, „Hybryda”, „Gazeta Kulturalna”, „Zeszyty Prasoznawcze”, „Magdalenka Literacka”.

Odbył podróże, m. in. do Paryża (1979, 1996, 2013), Moskwy (1986, 1993) i Wiednia (1994, 2010), gdzie przebywał na półrocznych stypendiach naukowych, oraz do Londynu (2004) i Rzymu (2009).

Uczestniczył w wielu imprezach literackich, m.in. w „Pożegnaniu Lata Poetów” (od 1990), „Krakowskiej Nocy Poetów” (od 1993), „Listopadzie Poetyckim” (2006, 2009), „Międzynarodowej Galicyjskiej Jesieni Literackiej” (od 2009).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Srebrna Odznaka Zrzeszenia Studentów Polskich, Srebrna Odznaka Ludowych Zespołów Sportowych, Złoty Medal "Zasługi dla Województwa Nowosądeckiego", III nagroda w konkursie jednego wiersza, zorganizowanym przez Klub Nowy Żaczek w Krakowie

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/fiut-ignacy-00395

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy AGH … 1978?79]. Kraków 1979, s. 134
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 86

==== Inne ====

* Ignacy S. Fiut jako prasoznawca - Uniwersytet Jagielloński [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/bitstream/handle/item/76972/filas_ignacy_s_fiut_jako_prasoznawca_2018.pdf?sequence=1&isAllowed=y
* Ignacy Stanisław Fiut - Krakowski Oddział Związku Literatów ... [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://zlp-krakow.pl/?page_id=222
* Ignacy Stanisław FIUT - Polscy pisarze i badacze literatury ... [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: http://www.ppibl.ibl.waw.pl/mediawiki/index.php?title=Ignacy_Stanis%C5%82aw_FIUT
* Ignacy Stanisław Fiut – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Stanis%C5%82aw_Fiut

{{DEFAULTSORT:Fiut, Ignacy Stanisław}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 19.10.2021'''''

Jan Pielichowski

2022-06-29T13:12:31Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Pielichowski
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Pielichowski.jpg
|birth_date=2 stycznia 1938
|birth_place=Herbutów
|fields=chemia, technologia polimerów, synteza organiczna, technologia chemiczna, nauki chemiczne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Pielichowski''' (1938–)

Dyscyplina/specjalności: chemia, technologia polimerów, synteza organiczna, technologia chemiczna, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 stycznia 1938 roku w Herbutowie.

W 1956 roku ukończył I liceum Ogólnokształcące w Miliczu.

W 1961 roku ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera.

W latach 1961–1963 pracował w Katedrze Chemii Organicznej Uniwersytetu Wrocławskiego, a następnie w latach 1963–1971 był zatrudniony w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej
„Blachownia” w Kędzierzynie-Koźlu, gdzie prowadził badania nad otrzymywaniem oraz strukturą i właściwościami kauczuków etylenowo-propylenowych.

W 1967 roku uzyskał stopień doktora nauk chemicznych.

W 1971 roku, na podstawie rozprawy „Studia nad modyfikowaniem kauczuków etylenowo-propylenowych żywicami syntetycznymi” opracowanej na Wydziale Chemii Uniwersytetu im.
Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W latach 1971–1972 był dyrektorem Instytutu Chemii na Wydziale Matematyki, Fizyki i
Chemii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu.

W latach 1972–2012 był zatrudniony na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej.

W 1983 roku otrzymał tytuł profesora. W 1992 roku został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Krakowskiej.

W latach 1975–1978 pełnił obowiązki prodziekana ds. dydaktycznych na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej, a w latach 1990–1993 dziekana Wydziału Inżynierii i Technologii Chemicznej. W 1990 roku utworzył Pracownię Chemii i Technologii Tworzyw Sztucznych, przekształconą w 1996 roku w Samodzielną Katedrę Chemii i Technologii Tworzyw Sztucznych, którą kierował do 2009 roku.

Pracował też w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

Wypromował 28 doktorów, spośród których dziewięciu uzyskało stopień naukowy doktora habilitowanego, w tym czterech tytuł profesora.

Autor ponad 400 publikacji krajowych i zagranicznych oraz 70 patentów.

W latach 2002–2005, w ramach III Programu Horyzontalnego, realizował prace objęte projektem celowym oraz aktywnie uczestniczył w pracach COST Action P8 – “Materials and Systems for Optical Data Storage and Processing”.

Działał również na rzecz unowocześniania zajęć dydaktycznych poprzez uczestnictwo w programach międzynarodowych “Tempus”, “Socrates-Erasmus” oraz “Marie Curie Host Fellowships”.

Członek Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Kalorymetrii i Analizy Termicznej, Komitetu Chemii PAN, Komitetu Nauki o Materiałach PAN (Sekcja Biomateriały). Pełnił też funkcje redaktora Zeszytów Naukowych Politechniki Krakowskiej, serii „Chemia”, przez wiele lat był członkiem Rady Programowej czasopisma "Polimery" oraz członkiem Rady Redakcyjnej "Journal of Polymer Engineering" oraz wielu komitetów naukowych prestiżowych konferencji krajowych i zagranicznych.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Złoty Medal Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Honorowa Odznaka Politechniki Krakowskiej, 3 Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wyróżnienia na wielu międzynarodowych i krajowych wystawach, m.in. złoty medal na „Międzynarodowym Salonie Wynalazków i Nowych Produktów” w Genewie (2006), Puchar MNiSW za Międzynarodowe Osiągnięcia Wynalazcze (2007)

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pielichowski-jan-05201

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 119, [foto]

==== Artykuły ====

* Ludzie nauki : Jubileusz 80-lecia profesora Jana Pielichowskiego. ''Polimery'' 2018, nr 1, s. 57-58, [foto]

==== Inne ====

* Poczet Dziekanów Wydziału – Wydział Inżynierii i Technologii Chemicznej [online] [przeglądany 7.12.2021]. Dostępny w: https://chemia.pk.edu.pl/o-wydziale/poczet-dziekanow-wydzialu/
* LUDZIE NAUKI. POLIMERY 2018, nr 1, [online] [przeglądany 7.12.2021]. Dostępny w: https://docplayer.pl/111161143-Ludzie-nauki-polimery-2018-63-nr-1-57.html

{{DEFAULTSORT:Pielichowski, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 8.12.2021'''''

Jan Pielichowski

2022-06-29T13:10:50Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Pielichowski
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Pielichowski.jpg
|birth_date=2 stycznia 1938
|birth_place=Herbutów
|fields=chemia, technologia polimerów, synteza organiczna, technologia chemiczna, nauki chemiczne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Pielichowski''' (1938–)

Dyscyplina/specjalności: chemia, technologia polimerów, synteza organiczna, technologia chemiczna, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 stycznia 1938 roku w Herbutowie.

W 1956 roku ukończył I liceum Ogólnokształcące w Miliczu.

W 1961 roku ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera.

W latach 1961–1963 pracował w Katedrze Chemii Organicznej Uniwersytetu Wrocławskiego, a następnie w latach 1963–1971 był zatrudniony w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej
„Blachownia” w Kędzierzynie-Koźlu, gdzie prowadził badania nad otrzymywaniem oraz strukturą i właściwościami kauczuków etylenowo-propylenowych.

W 1967 roku uzyskał stopień doktora nauk chemicznych.

W 1971 roku, na podstawie rozprawy „Studia nad modyfikowaniem kauczuków etylenowo-propylenowych żywicami syntetycznymi” opracowanej na Wydziale Chemii Uniwersytetu im.
Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W latach 1971–1972 był dyrektorem Instytutu Chemii na Wydziale Matematyki, Fizyki i
Chemii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu.

W latach 1972–2012 był zatrudniony na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej.

W 1983 roku otrzymał tytuł profesora. W 1992 roku został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Krakowskiej.

W latach 1975–1978 pełnił obowiązki prodziekana ds. dydaktycznych na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej, a w latach 1990–1993 dziekana Wydziału Inżynierii i Technologii Chemicznej. W 1990 roku utworzył Pracownię Chemii i Technologii Tworzyw Sztucznych, przekształconą w 1996 roku w Samodzielną Katedrę Chemii i Technologii Tworzyw Sztucznych, którą kierował do 2009 roku.

Pracował też w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

Wypromował 28 doktorów, spośród których dziewięciu uzyskało stopień naukowy doktora habilitowanego, w tym czterech tytuł profesora.

Autor ponad 400 publikacji krajowych i zagranicznych oraz 70 patentów.

W latach 2002–2005 w ramach III Programu Horyzontalnego realizował prace objęte projektem celowym oraz aktywnie uczestniczył w pracach COST Action P8 – “Materials and Systems for Optical Data Storage and Processing”.

Działał również na rzecz unowocześniania zajęć dydaktycznych poprzez uczestnictwo w programach międzynarodowych “Tempus”, “Socrates-Erasmus” oraz “Marie Curie Host Fellowships”.

Członek Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Kalorymetrii i Analizy Termicznej, Komitetu Chemii PAN, Komitetu Nauki o Materiałach PAN (Sekcja Biomateriały). Pełnił też funkcje redaktora Zeszytów Naukowych Politechniki Krakowskiej, serii „Chemia”, przez wiele lat był członkiem Rady Programowej czasopisma "Polimery" oraz członkiem Rady Redakcyjnej "Journal of Polymer Engineering" oraz wielu komitetów naukowych prestiżowych konferencji krajowych i zagranicznych.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Złoty Medal Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Honorowa Odznaka Politechniki Krakowskiej, 3 Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wyróżnienia na wielu międzynarodowych i krajowych wystawach, m.in. złoty medal na „Międzynarodowym Salonie Wynalazków i Nowych Produktów” w Genewie (2006), Puchar MNiSW za Międzynarodowe Osiągnięcia Wynalazcze (2007)

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pielichowski-jan-05201

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 119, [foto]

==== Artykuły ====

* Ludzie nauki : Jubileusz 80-lecia profesora Jana Pielichowskiego. ''Polimery'' 2018, nr 1, s. 57-58, [foto]

==== Inne ====

* Poczet Dziekanów Wydziału – Wydział Inżynierii i Technologii Chemicznej [online] [przeglądany 7.12.2021]. Dostępny w: https://chemia.pk.edu.pl/o-wydziale/poczet-dziekanow-wydzialu/
* LUDZIE NAUKI. POLIMERY 2018, nr 1, [online] [przeglądany 7.12.2021]. Dostępny w: https://docplayer.pl/111161143-Ludzie-nauki-polimery-2018-63-nr-1-57.html

{{DEFAULTSORT:Pielichowski, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 8.12.2021'''''

Jan Pielichowski

2022-06-29T13:04:43Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Pielichowski
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Pielichowski.jpg
|birth_date=2 stycznia 1938
|birth_place=Herbutów
|fields=chemia, technologia polimerów, synteza organiczna, technologia chemiczna, nauki chemiczne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Pielichowski''' (1938–)

Dyscyplina/specjalności: chemia, technologia polimerów, synteza organiczna, technologia chemiczna, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 stycznia 1938 roku w Herbutowie.

W 1956 roku ukończył I liceum Ogólnokształcące w Miliczu.

W 1961 roku ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera.

W latach 1961–1963 pracował w Katedrze Chemii Organicznej Uniwersytetu Wrocławskiego, a następnie w latach 1963–1971 był zatrudniony w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej
„Blachownia” w Kędzierzynie-Koźlu, gdzie prowadził badania nad otrzymywaniem oraz strukturą i właściwościami kauczuków etylenowo-propylenowych.

W 1967 roku uzyskał stopień doktora nauk chemicznych.

W 1971 roku na podstawie rozprawy „Studia nad modyfikowaniem kauczuków etylenowo-propylenowych żywicami syntetycznymi” na Wydziale Chemii Uniwersytetu im.
Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W latach 1971–1972 był dyrektorem Instytutu Chemii na Wydziale Matematyki, Fizyki i
Chemii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu.

W latach 1972–2012 był zatrudniony na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej.

W 1983 roku otrzymał tytuł profesora. W 1992 roku został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Krakowskiej.

W latach 1975–1978 pełnił obowiązki prodziekana ds. dydaktycznych na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej, a w latach 1990–1993 dziekana Wydziału Inżynierii i Technologii Chemicznej. W 1990 roku utworzył Pracownię Chemii i Technologii Tworzyw Sztucznych, przekształconą w 1996 roku w Samodzielną Katedrę Chemii i Technologii Tworzyw Sztucznych, którą kierował do 2009 roku.

Pracował też w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

Wypromował 28 doktorów, spośród których dziewięciu uzyskało stopień naukowy doktora habilitowanego, w tym czterech tytuł profesora.

Autor ponad 400 publikacji krajowych i zagranicznych oraz 70 patentów.

W latach 2002–2005 w ramach III Programu Horyzontalnego realizował prace objęte projektem celowym oraz aktywnie uczestniczył w pracach COST Action P8 – “Materials and Systems for Optical Data Storage and Processing”.

Działał również na rzecz unowocześniania zajęć dydaktycznych poprzez uczestnictwo w programach międzynarodowych “Tempus”, “Socrates-Erasmus” oraz “Marie Curie Host Fellowships”.

Członek Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Kalorymetrii i Analizy Termicznej, Komitetu Chemii PAN, Komitetu Nauki o Materiałach PAN (Sekcja Biomateriały). Pełnił też funkcje redaktora Zeszytów Naukowych Politechniki Krakowskiej, serii „Chemia”, przez wiele lat był członkiem Rady Programowej czasopisma "Polimery" oraz członkiem Rady Redakcyjnej "Journal of Polymer Engineering" oraz wielu komitetów naukowych prestiżowych konferencji krajowych i zagranicznych.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Złoty Medal Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Honorowa Odznaka Politechniki Krakowskiej, 3 Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wyróżnienia na wielu międzynarodowych i krajowych wystawach, m.in. złoty medal na „Międzynarodowym Salonie Wynalazków i Nowych Produktów” w Genewie (2006), Puchar MNiSW za Międzynarodowe Osiągnięcia Wynalazcze (2007)

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pielichowski-jan-05201

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 119, [foto]

==== Artykuły ====

* Ludzie nauki : Jubileusz 80-lecia profesora Jana Pielichowskiego. ''Polimery'' 2018, nr 1, s. 57-58, [foto]

==== Inne ====

* Poczet Dziekanów Wydziału – Wydział Inżynierii i Technologii Chemicznej [online] [przeglądany 7.12.2021]. Dostępny w: https://chemia.pk.edu.pl/o-wydziale/poczet-dziekanow-wydzialu/
* LUDZIE NAUKI. POLIMERY 2018, nr 1, [online] [przeglądany 7.12.2021]. Dostępny w: https://docplayer.pl/111161143-Ludzie-nauki-polimery-2018-63-nr-1-57.html

{{DEFAULTSORT:Pielichowski, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 8.12.2021'''''

Andrzej Lewenstam

2022-06-29T12:46:12Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Lewenstam
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Andrzej_Lewenstam.jpg
|birth_date=6 czerwca 1949
|birth_place=Poznań
|fields=chemia, nauki chemiczne, chemia analityczna, elektrochemia i bioelektrochemia, czujniki chemiczne i biochemiczne, analiza kliniczna, analiza procesowa, metodologia nauki, technologia czujników, elektroanaliza, elektrody jonoselektywne, filozofia nauki, sztuczna inteligencja
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Andrzej Lewenstam
|image_size=11243
}}
Prof. dr hab. '''Andrzej Lewenstam''' (1949–)

Dyscyplina/specjalności: chemia, nauki chemiczne, chemia analityczna, elektrochemia i bioelektrochemia, czujniki chemiczne i biochemiczne, analiza kliniczna, analiza procesowa, metodologia nauki, technologia czujników, elektroanaliza, elektrody jonoselektywne, filozofia nauki, sztuczna inteligencja

== Nota biograficzna ==

Urodził się 6 czerwca 1949 roku w Poznaniu.

W 1972 roku ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1972–1984 pracował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Filozofii UW. W 1977 roku uzyskał tam doktorat, a w 1986 roku stopień doktora habilitowanego.

W latach 1985–1997 był menadżerem w firmie KONE w Finlandii.

W 1989 roku otrzymał tytuł profesora w Finlandii. W 1990 roku został profesorem Uniwersytetu Abo Akademii w Turku w Finlandii.

W latach 1979-1980 przebywał na stażu w Universite Laval w Quebec w Kanadzie, w 1980 roku w University of North Carolina, a w 1992 roku w George Mason University w USA.

W 1993 roku rozpoczął pracę, jako profesor AGH, w Katedrze Chemii Analitycznej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

Obecnie pracuje w Katedrze Chemii Analitycznej i Biochemii WIMiC.

W 1996 roku otrzymał tytuł profesora w Polsce.

Od 1997 roku był dyrektorem Centrum Procesowej Chemii Analitycznej i Technologii Czujników (ProSens).

Od 2004 roku profesor Universite Laval w Quebec w Kanadzie.

Autor około 500 publikacji oraz 10 patentów.

Promotor prac doktorskich.

Członek Grupy Roboczej Międzynarodowej Federacji Chemii Klinicznej, Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Magnezjologicznego, Fińskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Sekcji Historii Chemii Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Ogólnopolskiej Rady Młodych Pracowników Nauki, NSZZ "Solidarność".

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Nagroda Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lewenstam-andrzej-02264

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 138, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 68, 377
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 201
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 2 : H - Ł . Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 1999, s. 655, [foto]

{{DEFAULTSORT:Lewenstam, Andrzej }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.10.2021'''''

Andrzej Lewenstam

2022-06-29T12:44:44Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Lewenstam
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Andrzej_Lewenstam.jpg
|birth_date=6 czerwca 1949
|birth_place=Poznań
|fields=chemia, nauki chemiczne, chemia analityczna, elektrochemia i bioelektrochemia, czujniki chemiczne i biochemiczne, analiza kliniczna, analiza procesowa, metodologia nauki, technologia czujników, elektroanaliza, elektrody jonoselektywne, filozofia nauki, sztuczna inteligencja
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Andrzej Lewenstam
|image_size=11243
}}
Prof. dr hab. '''Andrzej Lewenstam''' (1949–)

Dyscyplina/specjalności: chemia, nauki chemiczne, chemia analityczna, elektrochemia i bioelektrochemia, czujniki chemiczne i biochemiczne, analiza kliniczna, analiza procesowa, metodologia nauki, technologia czujników, elektroanaliza, elektrody jonoselektywne, filozofia nauki, sztuczna inteligencja

== Nota biograficzna ==

Urodził się 6 czerwca 1949 roku w Poznaniu.

W 1972 roku ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1972–1984 pracował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Filozofii UW. W 1977 roku uzyskał tam doktorat, a w 1986 roku stopień doktora habilitowanego.

W latach 1985–1997 był menadżerem w firmie KONE w Finlandii.

W 1989 roku otrzymał tytuł profesora w Finlandii. W 1990 roku został profesorem Uniwersytetu Abo Akademii w Turku w Finlandii.

W latach 1979-1980 przebywał na stażu w Universite Laval w Quebec w Kanadzie, w 1980 roku w University of North Carolina, a w 1992 roku w George Mason University w USA.

W 1993 roku rozpoczął pracę, jako profesor AGH, w Katedrze Chemii Analitycznej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

Obecnie pracuje w Katedrze Chemii Analitycznej i Biochemii WIMiC.

W 1996 roku otrzymał tytuł profesora w Polsce.

Od 1997 roku był dyrektorem Centrum Procesowej Chemii Analitycznej i Technologii Czujników (ProSens).

Od 2004 roku profesor Universite Laval w Quebec w Kanadzie.

Autor około 500 publikacji oraz 10 patentów.

Promotor prac doktorskich.

Członek Grupy Roboczej Międzynarodowej Federacji Chemii Klinicznej, członek Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Magnezjologicznego, Fińskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Sekcji Historii Chemii Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Ogólnopolskiej Rady Młodych Pracowników Nauki, NSZZ "Solidarność".

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Nagroda Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lewenstam-andrzej-02264

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 138, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 68, 377
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 201
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 2 : H - Ł . Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 1999, s. 655, [foto]

{{DEFAULTSORT:Lewenstam, Andrzej }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.10.2021'''''

Andrzej Lewenstam

2022-06-29T12:42:54Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Lewenstam
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Andrzej_Lewenstam.jpg
|birth_date=6 czerwca 1949
|birth_place=Poznań
|fields=chemia, nauki chemiczne, chemia analityczna, elektrochemia i bioelektrochemia, czujniki chemiczne i biochemiczne, analiza kliniczna, analiza procesowa, metodologia nauki, technologia czujników, elektroanaliza, elektrody jonoselektywne, filozofia nauki, sztuczna inteligencja
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Andrzej Lewenstam
|image_size=11243
}}
Prof. dr hab. '''Andrzej Lewenstam''' (1949–)

Dyscyplina/specjalności: chemia, nauki chemiczne, chemia analityczna, elektrochemia i bioelektrochemia, czujniki chemiczne i biochemiczne, analiza kliniczna, analiza procesowa, metodologia nauki, technologia czujników, elektroanaliza, elektrody jonoselektywne, filozofia nauki, sztuczna inteligencja

== Nota biograficzna ==

Urodził się 6 czerwca 1949 roku w Poznaniu.

W 1972 roku ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1972–1984 pracował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Filozofii UW. W 1977 roku uzyskał tam doktorat, a w 1986 roku stopień doktora habilitowanego.

W latach 1985–1997 był menadżerem w firmie KONE w Finlandii.

W 1989 roku otrzymał tytuł profesora w Finlandii. W 1990 roku został profesorem Uniwersytetu Abo Akademii w Turku, w Finlandii.

W latach 1979-1980 przebywał na stażu w Universite Laval w Quebec w Kanadzie, w 1980 roku w University of North Carolina, a w 1992 roku w George Mason University w USA.

W 1993 roku rozpoczął pracę, jako profesor AGH, w Katedrze Chemii Analitycznej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

Obecnie pracuje w Katedrze Chemii Analitycznej i Biochemii WIMiC.

W 1996 roku otrzymał tytuł profesora w Polsce.

Od 1997 roku był dyrektorem Centrum Procesowej Chemii Analitycznej i Technologii Czujników (ProSens).

Od 2004 roku profesor Universite Laval w Quebec w Kanadzie.

Autor około 500 publikacji oraz 10 patentów.

Promotor prac doktorskich.

Członek Grupy Roboczej Międzynarodowej Federacji Chemii Klinicznej, członek Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Magnezjologicznego, Fińskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Sekcji Historii Chemii Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Ogólnopolskiej Rady Młodych Pracowników Nauki, NSZZ "Solidarność".

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Nagroda Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lewenstam-andrzej-02264

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 138, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 68, 377
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 201
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 2 : H - Ł . Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 1999, s. 655, [foto]

{{DEFAULTSORT:Lewenstam, Andrzej }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.10.2021'''''

Ignacy Stanisław Fiut

2022-06-29T12:31:44Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Fiut
|given-name=Ignacy Stanisław
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Ignacy Fiut.jpg
|birth_date=12 listopada 1949
|birth_place=Nowy Sącz
|fields=filozofia, medioznawstwo, ekofilozofia, nauki o kulturze i religii, literatura, poezja, prasoznawstwo
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}
Prof. dr hab. '''Ignacy Stanisław Fiut''' (1949–)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, medioznawstwo, ekofilozofia, nauki o kulturze i religii, literatura, poezja, prasoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 12 listopada 1949 roku w Nowym Sączu.

W latach 1963-1967 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. M. Curie-Skłodowskiej w Starym Sączu.

W 1972 roku ukończył studia biologiczne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Równocześnie w 1971 roku rozpoczął studia filozoficzne na Wydziale Filozoficznym UJ, które ukończył w 1977 roku.

W 1975 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Zakładzie Filozofii Marksistowskiej [[Instytut Nauk Społecznych|Instytutu Nauk Społecznych]] AGH.

W 1984 roku na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ, na podstawie pracy "Heglowska i Heideggerowska koncepcja niebytu i negacji", uzyskał stopień doktora.

W latach 1984-1988 był kierownikiem Zakładu Filozofii Instytutu Nauk Społecznych. W 1999 roku ponownie został kierownikiem Zakładu Filozofii.

W 1996 roku na podstawie rozprawy "Filozofia ewolucyjna Konrada Zachariasa Lorenza. Studium problemowe i historyczne", obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1997 roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego AGH.

W 2015 roku otrzymał tytuł profesora.

W 1989 roku został zatrudniony w Pracowni Analizy Zawartości Prasy w Ośrodku Badań Prasoznawczych UJ, którą w latach 1990-1998 kierował.

Autor około 450 publikacji, w tym 12 książek.

Jest poetą, krytykiem literatury, prasoznawcą. Już w czasie studiów zainteresował się ruchem poetyckim. W 1981 roku zadebiutował jako poeta.

Członek Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Związku Literatów Polskich, Stowarzyszenia Twórczego Artystyczno-Literackiego, Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego, Światowego Instytutu Fenomenologicznego w USA, Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej, Stowarzyszenia Twórczego POLART, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego.

W 1989 roku był współzałożycielem, a następnie członkiem Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego.

Członek redakcji czasopism: „Nowa Krytyka. Czasopismo filozoficzne”, „Forum Myśli Wolnej. Krakowski Magazyn Racjonalistów”, „Hybryda”, „Gazeta Kulturalna”, „Zeszyty Prasoznawcze”, „Magdalenka Literacka”.

Odbył podróże, m. in. do Paryża (1979, 1996, 2013), Moskwy (1986, 1993) i Wiednia (1994, 2010), gdzie przebywał na półrocznych stypendiach naukowych, oraz do Londynu (2004) i Rzymu (2009).

Uczestniczył w wielu imprezach literackich, m.in. w „Pożegnaniu Lata Poetów” (od 1990), „Krakowskiej Nocy Poetów” (od 1993), „Listopadzie Poetyckim” (2006, 2009), „Międzynarodowej Galicyjskiej Jesieni Literackiej” (od 2009).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Srebrna Odznaka Zrzeszenia Studentów Polskich, Srebrna Odznaka Ludowych Zespołów Sportowych, Złoty Medal "Zasługi dla Województwa Nowosądeckiego", III nagroda w konkursie jednego wiersza, zorganizowanym przez Klub Nowy Żaczek w Krakowie

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/fiut-ignacy-00395

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy AGH … 1978?79]. Kraków 1979, s. 134
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 86

==== Inne ====

* Ignacy S. Fiut jako prasoznawca - Uniwersytet Jagielloński [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/bitstream/handle/item/76972/filas_ignacy_s_fiut_jako_prasoznawca_2018.pdf?sequence=1&isAllowed=y
* Ignacy Stanisław Fiut - Krakowski Oddział Związku Literatów ... [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://zlp-krakow.pl/?page_id=222
* Ignacy Stanisław FIUT - Polscy pisarze i badacze literatury ... [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: http://www.ppibl.ibl.waw.pl/mediawiki/index.php?title=Ignacy_Stanis%C5%82aw_FIUT
* Ignacy Stanisław Fiut – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Stanis%C5%82aw_Fiut

{{DEFAULTSORT:Fiut, Ignacy Stanisław}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 19.10.2021'''''

Ignacy Stanisław Fiut

2022-06-29T12:29:27Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Fiut
|given-name=Ignacy Stanisław
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Ignacy Fiut.jpg
|birth_date=12 listopada 1949
|birth_place=Nowy Sącz
|fields=filozofia, medioznawstwo, ekofilozofia, nauki o kulturze i religii, literatura, poezja, prasoznawstwo
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}
Prof. dr hab. '''Ignacy Stanisław Fiut''' (1949–)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, medioznawstwo, ekofilozofia, nauki o kulturze i religii, literatura, poezja, prasoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 12 listopada 1949 roku w Nowym Sączu.

W latach 1963-1967 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. M. Curie-Skłodowskiej w Starym Sączu.

W 1972 roku ukończył studia biologiczne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Równocześnie w 1971 roku rozpoczął studia filozoficzne na Wydziale Filozoficznym UJ, które ukończył w 1977 roku.

W 1975 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Zakładzie Filozofii Marksistowskiej [[Instytut Nauk Społecznych|Instytutu Nauk Społecznych]] AGH.

W 1984 roku na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ, na podstawie pracy "Heglowska i Heideggerowska koncepcja niebytu i negacji", uzyskał stopień doktora.

W latach 1984-1988 był kierownikiem Zakładu Filozofii Instytutu Nauk Społecznych. W 1999 roku został ponownie kierownikiem Zakładu Filozofii.

W 1996 roku na podstawie rozprawy "Filozofia ewolucyjna Konrada Zachariasa Lorenza. Studium problemowe i historyczne", obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1997 roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego AGH.

W 2015 roku otrzymał tytuł profesora.

W 1989 roku został zatrudniony w Pracowni Analizy Zawartości Prasy w Ośrodku Badań Prasoznawczych UJ, którą w latach 1990-1998 kierował.

Autor około 450 publikacji, w tym 12 książek.

Jest poetą, krytykiem literatury, prasoznawcą. Już w czasie studiów zainteresował się ruchem poetyckim. W 1981 roku zadebiutował jako poeta.

Członek Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Związku Literatów Polskich, Stowarzyszenia Twórczego Artystyczno-Literackiego, Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego, Światowego Instytutu Fenomenologicznego w USA, Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej, Stowarzyszenia Twórczego POLART, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego.

W 1989 roku był współzałożycielem, a następnie członkiem Małopolskiego Towarzystwa Ornitologicznego.

Członek redakcji czasopism: „Nowa Krytyka. Czasopismo filozoficzne”, „Forum Myśli Wolnej. Krakowski Magazyn Racjonalistów”, „Hybryda”, „Gazeta Kulturalna”, „Zeszyty Prasoznawcze”, „Magdalenka Literacka”.

Odbył podróże, m. in. do Paryża (1979, 1996, 2013), Moskwy (1986, 1993) i Wiednia (1994, 2010), gdzie przebywał na półrocznych stypendiach naukowych, oraz do Londynu (2004) i Rzymu (2009).

Uczestniczył w wielu imprezach literackich, m.in. w „Pożegnaniu Lata Poetów” (od 1990), „Krakowskiej Nocy Poetów” (od 1993), „Listopadzie Poetyckim” (2006, 2009), „Międzynarodowej Galicyjskiej Jesieni Literackiej” (od 2009).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Srebrna Odznaka Zrzeszenia Studentów Polskich, Srebrna Odznaka Ludowych Zespołów Sportowych, Złoty Medal "Zasługi dla Województwa Nowosądeckiego", III nagroda w konkursie jednego wiersza, zorganizowanym przez Klub Nowy Żaczek w Krakowie

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/fiut-ignacy-00395

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy AGH … 1978?79]. Kraków 1979, s. 134
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 86

==== Inne ====

* Ignacy S. Fiut jako prasoznawca - Uniwersytet Jagielloński [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/bitstream/handle/item/76972/filas_ignacy_s_fiut_jako_prasoznawca_2018.pdf?sequence=1&isAllowed=y
* Ignacy Stanisław Fiut - Krakowski Oddział Związku Literatów ... [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://zlp-krakow.pl/?page_id=222
* Ignacy Stanisław FIUT - Polscy pisarze i badacze literatury ... [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: http://www.ppibl.ibl.waw.pl/mediawiki/index.php?title=Ignacy_Stanis%C5%82aw_FIUT
* Ignacy Stanisław Fiut – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 19.10.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Stanis%C5%82aw_Fiut

{{DEFAULTSORT:Fiut, Ignacy Stanisław}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 19.10.2021'''''

Ryszard Piotr Ślusarczyk

2022-06-29T11:00:40Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Ślusarczyk
|given-name=Ryszard Piotr
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Ryszard Ślusarczyk.jpg
|birth_date=14 lutego 1939
|birth_place=Kraków
|fields=geofizyka, górnictwo i geologia inżynierska, geologia, inżynieria i ochrona środowiska, geofizyka stosowana, geofizyka inżynierska, geofizyka środowiska
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Ryszard Piotr Ślusarczyk''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: geofizyka, górnictwo i geologia inżynierska, geologia, inżynieria i ochrona środowiska, geofizyka stosowana, geofizyka inżynierska, geofizyka środowiska

== Nota biograficzna ==

Urodził się 14 lutego 1939 roku w Krakowie.

W 1961 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W latach 1961-1966 pracował w Przedsiębiorstwie Geofizyki Górnictwa Naftowego w Krakowie, następnie w latach 1965-1966 w Przedsiębiorstwie Poszukiwań Geofizycznych Warszawa Baza Kraków.

1 stycznia 1966 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Sejsmicznych Metod Poszukiwawczych i Geofizyki Wiertniczej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1976 roku na podstawie pracy "Modelowanie kinematyczne fal sejsmicznych ulegających dyfrakcji w ośrodku geologicznym" uzyskał stopień doktora.

W 1988 roku na podstawie rozprawy "Metody sejsmiczne o zwiększonej rozdzielczości w zastosowaniu do rozpoznania budowy złoża węgla kamiennego" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2000 roku otrzymał tytuł profesora.

W trakcie pracy zawodowej brał aktywny udział w tworzeniu w Polsce geofizyki inżynierskiej i geofizyki środowiska. Jego pasją jest wykorzystanie metod geofizycznych w nowych zagadnieniach i testowanie możliwości kompleksowego podejścia do problemu inżynierskiego lub środowiskowego. W tej dziedzinie zainicjował i przez wiele lat prowadził prace sejsmiczne na złożach siarki w rejonie Tarnobrzega, na płytko zalegających złożach węgla kamiennego w GZW oraz na ziemnych i betonowych zaporach na obszarze całej Polski. W tej grupie zagadnień był jednym z prekursorów stosowania płytkiej sejsmiki do badania osuwisk i ruchów masowych warstw powierzchniowych oraz wykorzystania kompleksu metod geofizycznych do projektowania, budowania i testowania konstrukcji ziemnych takich jak wały przeciwpowodziowe czy nasypy, wiadukty i tunele podziemne. Swoje zainteresowania naukowe w tym zakresie realizował wspólnie z zespołem Pracowni Geofizyki Inżynierskiej w Katedrze Geofizyki. Drugą gałąź jego zainteresowań naukowych stanowi projektowanie zdjęć sejsmicznych, najpierw 2D, następnie 3D. Kolejną jego pasją są prace geofizyczne w Tatrach. Od 1994 roku, we współpracy z Instytutem Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, stara się prowadzić badania sejsmiczne w dolinach Tatr i na Podhalu.

Autor okołu 100 publikacji.

Promotor 7 prac doktorskich i ponad 90 prac magisterskich.

Biegły z zakresu sejsmiki ds. wywłaszczeniowo-odszkodowawczych.

Od 1999 roku jest członkiem-współzałożycielem i sekretarzem Komisji Geoinformatyki PAU, członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma PAU "Geoinformatyka Polonica", Towarzystwa Geosynoptyków "GEOS", Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka "Za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej", Medal "Zasłużony dla Lubelszczyzny", Medal "Zasłużony dla Siarki w Grzybowie", wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda MEN, Generalny Dyrektor Górniczy III stopnia

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/slusarczyk-ryszard-02094

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 200
* Kto jest kim w inżynierii ekologicznej. Red. K. Jopkiewicz, W. Kaczmarek, S. Siemion. Ed. 3. Warszawa 1997, A-252
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 62
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 364, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, [foto]

{{DEFAULTSORT:Ślusarczyk, Ryszard Piotr}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 19.10.2021'''''

Kaja Maria Pietsch

2022-06-29T10:56:36Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Pietsch
|given-name=Kaja Maria
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Kaja Pietsch.jpg
|birth_date=22 kwietnia 1939
|birth_place=Warszawa
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geofizyka stosowana, nauki o Ziemi, geofizyka, sejsmika
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Kaja Maria Pietsch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geofizyka stosowana, nauki o Ziemi, geofizyka, sejsmika

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 22 kwietnia 1939 roku w Warszawie.

W 1962 roku ukończyła Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta stażysty w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Analiza niezidentyfikowanych fal sejsmicznych, ich interpretacja oraz związek z tektoniką podłoża miocenu w rejonie Kolbuszowej (zapadlisko przedkarpackie)" uzyskała stopień doktora.

W 1988 roku na podstawie rozprawy "Analiza zależności obrazu sejsmicznego od budowy geologicznej Lubelskiego Zagłębia Węglowego na podstawie modelowań teoretycznych" otrzymała stopień doktora habilitowanego.

W 1999 roku otrzymała tytuł profesora.

Głównym obszarem jej zainteresowań naukowych jest interpretacja danych sejsmologicznych, a podejmowane przez nią badania były i są inspirowane potrzebami przemysłu górniczego, naftowego i węglowego. Badania te prowadzone były we współpracy z Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwem S.A., Państwowym Instytutem Geologicznym, Instytutem Geologicznym PAN i Głównym Instytutem Górnictwa. Były one współfinansowane w ramach projektów badawczych Komitetu Badań Naukowych, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwa Środowiska.

Od 2001 roku jest organizatorem i kierownikiem Studiów Podyplomowych GEOFIZYKA STOSOWANA - GEOFIZYKA NAFTOWA, prowadzonych przez WGGiOŚ.

Autorka ponad 180 publikacji.

Promotor 9 prac doktorskich oraz ponad 110 prac magisterskich. Była też recenzentem doktoratów, habilitacji i kwalifikacji profesorskich z zakresu geofizyki.

Jest członkiem z wyboru Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułu Naukowego - Sekcja V Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi oraz Komitetu Geofizyki PAN. W ramach Komitetu Geofizyki PAN współpracowała przy organizacji Międzynarodowej Konferencji EAGE 14 European Meeting of Environmental and Engineering Geophysics (Kraków 15-17 września 2008).

Członek Towarzystwa Geosynoptyków "GEOS", European Association of Geoscientists & Engineers, Carpathian Balkan Geological Association, Komitetu Nauk Geologicznych PAN, Towarzystwa Badania Przemian Środowiska GEOSFERA, Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi, Polskiego Klubu Ekologicznego, Naczelnej Organizacji Technicznej, Stowarzyszenia Inżynierów Górników, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Odznaka Zasłużona dla Geofizyki Toruń, Nagroda MNSWiT I stopnia, Nagroda MEN III stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Honorowa Odznaka "Zasłużony dla Polskiej Geologii", Honorowa Odznaka "Zasłużony dla Lubelszczyzny", Dyrektor Górniczy I stopnia, Odznaka Honorowa SITPNiG

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pietsch-kaja-02085

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 200
* [Skład Osobowy AGH … 1962/63]. Kraków 1963, s. 44
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 277, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, [foto]

{{DEFAULTSORT: Pietsch, Kaja Maria}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Ryszard Piotr Ślusarczyk

2022-06-29T10:56:06Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Ślusarczyk
|given-name=Ryszard Piotr
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Ryszard Ślusarczyk.jpg
|birth_date=14 lutego 1939
|birth_place=Kraków
|fields=geofizyka, górnictwo i geologia inżynierska, geologia, inżynieria i ochrona środowiska, geofizyka stosowana, geofizyka inżynierska, geofizyka środowiska
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Ryszard Piotr Ślusarczyk''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: geofizyka, górnictwo i geologia inżynierska, geologia, inżynieria i ochrona środowiska, geofizyka stosowana, geofizyka inżynierska, geofizyka środowiska

== Nota biograficzna ==

Urodził się 14 lutego 1939 roku w Krakowie.

W 1961 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W latach 1961-1966 pracował w Przedsiębiorstwie Geofizyki Górnictwa Naftowego w Krakowie, następnie w w latach 1965-1966 w Przedsiębiorstwie Poszukiwań Geofizycznych Warszawa Baza Kraków.

1 stycznia 1966 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Sejsmicznych Metod Poszukiwawczych i Geofizyki Wiertniczej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1976 roku na podstawie pracy "Modelowanie kinematyczne fal sejsmicznych ulegających dyfrakcji w ośrodku geologicznym" uzyskał stopień doktora.

W 1988 roku na podstawie rozprawy "Metody sejsmiczne o zwiększonej rozdzielczości w zastosowaniu do rozpoznania budowy złoża węgla kamiennego" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2000 roku otrzymał tytuł profesora.

W trakcie pracy zawodowej brał aktywny udział w tworzeniu w Polsce geofizyki inżynierskiej i geofizyki środowiska. Jego pasją jest wykorzystanie metod geofizycznych w nowych zagadnieniach i testowanie możliwości kompleksowego podejścia do problemu inżynierskiego lub środowiskowego. W tej dziedzinie zainicjował i przez wiele lat prowadził prace sejsmiczne na złożach siarki w rejonie Tarnobrzega, na płytko zalegających złożach węgla kamiennego w GZW oraz na ziemnych i betonowych zaporach na obszarze całej Polski. W tej grupie zagadnień był jednym z prekursorów stosowania płytkiej sejsmiki do badania osuwisk i ruchów masowych warstw powierzchniowych oraz wykorzystania kompleksu metod geofizycznych do projektowania, budowania i testowania konstrukcji ziemnych takich jak wały przeciwpowodziowe czy nasypy, wiadukty i tunele podziemne. Swoje zainteresowania naukowe w tym zakresie realizował wspólnie z zespołem Pracowni Geofizyki Inżynierskiej w Katedrze Geofizyki. Drugą gałąź jego zainteresowań naukowych stanowi projektowanie zdjęć sejsmicznych, najpierw 2D, następnie 3D. Kolejną jego pasją są prace geofizyczne w Tatrach. Od 1994 roku, we współpracy z Instytutem Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, stara się prowadzić badania sejsmiczne w dolinach Tatr i na Podhalu.

Autor okołu 100 publikacji.

Promotor 7 prac doktorskich i ponad 90 prac magisterskich.

Biegły z zakresu sejsmiki ds. wywłaszczeniowo-odszkodowawczych.

Od 1999 roku jest członkiem-współzałożycielem i sekretarzem Komisji Geoinformatyki PAU, członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma PAU "Geoinformatyka Polonica", Towarzystwa Geosynoptyków "GEOS", Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka "Za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej", Medal "Zasłużony dla Lubelszczyzny", Medal "Zasłużony dla Siarki w Grzybowie", wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda MEN, Generalny Dyrektor Górniczy III stopnia

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/slusarczyk-ryszard-02094

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 200
* Kto jest kim w inżynierii ekologicznej. Red. K. Jopkiewicz, W. Kaczmarek, S. Siemion. Ed. 3. Warszawa 1997, A-252
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 62
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 364, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, [foto]

{{DEFAULTSORT:Ślusarczyk, Ryszard Piotr}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 19.10.2021'''''

Kaja Maria Pietsch

2022-06-29T10:08:38Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Pietsch
|given-name=Kaja Maria
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Kaja Pietsch.jpg
|birth_date=22 kwietnia 1939
|birth_place=Warszawa
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geofizyka stosowana, nauki o Ziemi, geofizyka, sejsmika
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Kaja Maria Pietsch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geofizyka stosowana, nauki o Ziemi, geofizyka, sejsmika

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 22 kwietnia 1939 roku w Warszawie.

W 1962 roku ukończyła Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta stażysty w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Analiza niezidentyfikowanych fal sejsmicznych, ich interpretacja oraz związek z tektoniką podłoża miocenu w rejonie Kolbuszowej (zapadlisko przedkarpackie)" uzyskała stopień doktora.

W 1988 roku na podstawie rozprawy "Analiza zależności obrazu sejsmicznego od budowy geologicznej Lubelskiego Zagłębia Węglowego na podstawie modelowań teoretycznych" otrzymała stopień doktora habilitowanego.

W 1999 roku otrzymała tytuł profesora.

Głównym obszarem jej zainteresowań naukowych jest interpretacja danych sejsmologicznych, a podejmowane przez nią badania były i są inspirowane potrzebami przemysłu górniczego, naftowego i węglowego. Badania te prowadzone były we współpracy z Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwem S.A., Państwowym Instytutem Geologicznym, Instytutem Geologicznym PAN i Głównym Instytutem Górnictwa. Były one współfinansowane w ramach projektów badawczych Komitetu Badań Naukowych, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwa Środowiska.

Od 2001 roku jest organizatorem i kierownikiem Studiów Podyplomowych GEOFIZYKA STOSOWANA - GEOFIZYKA NAFTOWA, prowadzonych przez WGGiOŚ.

Autorka ponad 180 publikacji.

Promotor 9 prac doktorskich oraz ponad 110 prac magisterskich. Była też recenzentem doktoratów, habilitacji i kwalifikacji profesorskich z zakresu geofizyki.

Jest członkiem z wyboru Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułu Naukowego - Sekcja V Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi oraz Komitetu Geofizyki PAN. W ramach Komitetu Geofizyki PAN współpracowała przy organizacji Międzynarodowej Konferencji EAGE 14 European Meeting of Environmental and Engineering Geophysics (Kraków 15-17 września 2008).

Członek Towarzystwa Geosynoptyków "GEOS", European Association of Geoscientists & Engineers, Carpathian Balkan Geological Association, Komitetu Nauk Geologicznych PAN, Towarzystwa Badania Przemian Środowiska GEOSFERA, Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi, Polskiego Klubu Ekologicznego, Naczelnej Organizacji Technicznej, Stowarzyszenia Inżynierów Górników, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Odznaka Zasłużona dla Geofizyki Toruń, Nagroda MNSWiT I stopnia, Nagroda MEN III stopnia, wielokrotnie nagroda Rektora AGH, Honorowa Odznaka "Zasłużony dla Polskiej Geologii", Honorowa Odznaka "Zasłużony dla Lubelszczyzny", Dyrektor Górniczy I stopnia, Odznaka Honorowa SITPNiG

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pietsch-kaja-02085

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 200
* [Skład Osobowy AGH … 1962/63]. Kraków 1963, s. 44
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 277, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, [foto]

{{DEFAULTSORT: Pietsch, Kaja Maria}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Kaja Maria Pietsch

2022-06-29T09:57:51Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Pietsch
|given-name=Kaja Maria
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Kaja Pietsch.jpg
|birth_date=22 kwietnia 1939
|birth_place=Warszawa
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geofizyka stosowana, nauki o Ziemi, geofizyka, sejsmika
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Kaja Maria Pietsch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geofizyka stosowana, nauki o Ziemi, geofizyka, sejsmika

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 22 kwietnia 1939 roku w Warszawie.

W 1962 roku ukończyła Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta stażysty w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Analiza niezidentyfikowanych fal sejsmicznych, ich interpretacja oraz związek z tektoniką podłoża miocenu w rejonie Kolbuszowej (zapadlisko przedkarpackie)" uzyskała stopień doktora.

W 1988 roku na podstawie rozprawy "Analiza zależności obrazu sejsmicznego od budowy geologicznej Lubelskiego Zagłębia Węglowego na podstawie modelowań teoretycznych" otrzymała stopień doktora habilitowanego.

W 1999 roku otrzymała tytuł profesora.

Głównym obszarem jej zainteresowań naukowych jest interpretacja danych sejsmologicznych, a podejmowane przez nią badania były i są inspirowane potrzebami przemysłu górniczego, naftowego i węglowego. Badania te prowadzone były we współpracy z Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwem S.A., Państwowym Instytutem Geologicznym, Instytutem Geologicznym PAN i Głównym Instytutem Górnictwa. Były one współfinansowane w ramach projektów badawczych Komitetu Badań Naukowych, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwa Środowiska.

Od 2001 roku jest organizatorem i kierownikiem Studiów Podyplomowych GEOFIZYKA STOSOWANA - GEOFIZYKA NAFTOWA, prowadzonych przez WGGiOŚ.

Autorka ponad 180 publikacji.

Promotor 9 prac doktorskich ponad 110 prac magisterskich. Była też recenzentem doktoratów, habilitacji i kwalifikacji profesorskich z zakresu geofizyki.

Jest członkiem z wyboru Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułu Naukowego - Sekcja V Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi oraz Komitetu Geofizyki PAN. W ramach Komitetu Geofizyki PAN współpracowała przy organizacji Międzynarodowej Konferencji EAGE 14 European Meeting of Environmental and Enegineering Geophysics (kraków 15-17 wrzesnia 2008).

Członek Towarzystwa Geosynoptyków "GEOS", European Associaciation of Geoscientists & Engineers, Carpathian Balkan Geological Association, Komitetu Nauk Geologicznych PAN, Towarzystwa Badania Przemian Środowiska GEOSFERA, Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi, Polskiego Klubu Ekologicznego, Naczelnej Organizacji Technicznej, Stowarzyszenia Inżynierów Górników, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Odznaka Zasłużona dla Geofizyki Toruń, Nagroda MNSWiT I stopnia, Nagroda MEN III stopnia, wielokrotnie NAGRODA Rektora AGH, Honorowa Odznaka "Zasłużony dla Polskiej Geologii", Honorowa Odznaka "Zasłużony dla Lubelszczyzny", Dyrektor Górniczy I stopnia, Odznaka Honorowa SITPNiG

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pietsch-kaja-02085

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 200
* [Skład Osobowy AGH … 1962/63]. Kraków 1963, s. 44
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 277, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, [foto]

{{DEFAULTSORT: Pietsch, Kaja Maria}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Grażyna Czesława Semyrka

2022-06-29T09:52:46Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Semyrka
|given-name=Grażyna Czesława
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Grażyna Semyrka.jpg
|birth_date=4 lipca 1952
|birth_place=Warszawa
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, petrologia węgla i rozproszonej substancji organicznej
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
}}
Dr inż. '''Grażyna Czesława Semyrka''' (1952-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, petrologia węgla i rozproszonej substancji organicznej

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 4 lipca 1952 roku w Warszawie.

W 1976 roku ukończyła Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

Od 1977 roku pracowała w Instytucie Górnictwa Naftowego i Gazownictwa.

W 1990 roku rozpoczęła pracę w Instytucie Surowców Mineralnych na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH. Od 1992 roku, w wyniku reorganizacji AGH, pracowała w Zakładzie Surowców Energetycznych [[ Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska|Wydziału Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska]].

W 1998 roku na podstawie pracy "Potencjał węglowodorowy węgli Górnośląskiego Zagłębia Węglowego w aspekcie badań geochemicznych i petrograficznych" otrzymała stopień doktora, następnie otrzymała stanowisko adiunkta.

Przed przejściem na emeryturę pracowała w Katedrze Surowców Energetycznych WGGiOŚ.

Autorka ponad 30 publikacji.

Członek Stowarzyszenia Wychowanków AGH, Naczelnej Organizacji Technicznej, SITPNAFT NOT, Towarzystwa Geosynoptyków "GEOS", Sekcji Petrologii Węgla Polskiego Towarzystwa Geologicznego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

Inżynier Górniczy III stopnia, Inżynier Górniczy I stopnia, Odznaka Honorowa "Zasłużony dla Polskiej Geologii"

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/semyrka-grazyna-02206

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 218
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 54, 492
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 316, [foto]

{{DEFAULTSORT:Semyrka, Grażyna Czesława }}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Grażyna Czesława Semyrka

2022-06-29T09:48:01Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Semyrka
|given-name=Grażyna Czesława
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Grażyna Semyrka.jpg
|birth_date=4 lipca 1952
|birth_place=Warszawa
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, petrologia węgla i rozproszonej substancji organicznej
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
}}
Dr inż. '''Grażyna Czesława Semyrka''' (1952-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, petrologia węgla i rozproszonej substancji organicznej

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 4 lipca 1952 roku w Warszawie.

W 1976 roku ukończyła Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

Od 1977 roku pracowała w Instytucie Górnictwa Naftowego i Gazownictwa.

W 1990 roku rozpoczęła pracę w Instytucie Surowców Mineralnych na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH. Od 1992 roku, w wyniku reorganizacji AGH, pracowała w Zakładzie Surowców Energetycznych [[ Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska|Wydziału Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska]].

W 1998 roku na podstawie pracy "Potencjał węglowodorowy węgli Górnośląskiego Zagłębia Węglowego w aspekcie badań geochemicznych i petrograficznych" otrzymała stopień doktora, następnie otrzymała stanowisko adiunkta.

Przed przejściem na emeryturę pracowała w Katedrze Surowców Energetycznych WGGiOŚ.

Autorka ponad 30 publikacji.

Członek Stowarzyszenia Wychowanków AGH, Naczelnej Organizacji Technicznej, SITPNAFT NOT, Towarzystwa Geosynoptyków "GEOS", Sekcji Petrologii Węgla Polskiego Towarzystwa Geologicznego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

Stopień Inżyniera Górniczego III stopnia, Stopień Inżyniera Górniczego I stopnia, Odznaka Honorowa "Zasłużony dla Polskiej Geologii"

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/semyrka-grazyna-02206

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 218
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 54, 492
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 316, [foto]

{{DEFAULTSORT:Semyrka, Grażyna Czesława }}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Plik:Roman Semyrka.jpg

2022-06-28T12:04:32Z

MagdalenaWadowiec:

Roman Semyrka

Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2016, vol. 17, s. 128-137, [foto]

Roman Semyrka

2022-06-28T12:03:42Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Semyrka
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Roman Semyrka.jpg
|birth_date=21 października 1949
|birth_place=Kraków
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy i gazu, petrofizyka
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr inż. '''Roman Semyrka''' (1949-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy i gazu, petrofizyka

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 października 1949 roku w Krakowie.

W 1973 roku ukończył studia na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH.

W 1973 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Geodynamiki i Synoptyki Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Stosowanej i Geologii Naftowej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1979 roku na podstawie pracy "Uwarunkowania roponośności dolomitu głównego na obszarze Pomorza Zachodniego", napisanej pod kierunkiem profesora Romana Neya, otrzymał stopień doktora. W tym samym roku otrzymał stanowisko adiunkta.

W ramach pracy dydaktycznej prowadził wykłady, ćwiczenia i praktyki przemysłowe na studiach inżynierskich i podyplomowych. W trakcie pracy naukowo-badawczej zajmował się głównie zagadnieniami prospekcji naftowej w zakresie: oceny i charakterystyki własności petrofizycznych skał zbiornikowych i uszczelniających, teorii i zastosowania wskaźników geochemicznych w ocenie genezy węglowodorów i procesów ropotwórczych skał macierzystych, analizy litofacjalnej, hydrodynamicznej i paleostrukturalnej basenów naftowych Polski. Interesował się również zagadnieniami wykorzystania niekonwencjonalnych źródeł energii i możliwością zagospodarowania nietypowych złóż gazu ziemnego.

Przez wiele lat był członkiem, a w latach 1996-2000 opiekunem, Studenckiego Koła Naukowego Geologów, Sekcji Złóż Ropy Naftowej i Gazu Ziemnego.

Autor około 90 publikacji.

Promotor ponad 200 prac magisterskich i inżynierskich, ponad 100 opracowań naukowo-badawczych i 1 patentu.

Uczestnik wielu konferencji w kraju i za granicą.

Rzeczoznawca SITPNiG. Biegły z Listy Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko.

Członek Towarzystwa Geosynoptyków GEOS, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Geotermicznego, EAGE, Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego, Komisji do Spraw Opracowań Kartograficznych Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal "Zasłużony dla Polskiej Geologii", Brylantowa Odznaka Honorowa SITPNiG, Złota Odznaka "Zasłużony dla Górnictwa RP", Dyrektor Górniczy I stopnia, Dyrektor Górniczy III stopnia

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/semyrka-roman-02207

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 212
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 54
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 316, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2016, vol. 17, s. 128-137, [foto]

{{DEFAULTSORT:Semyrka, Roman}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Roman Semyrka

2022-06-28T12:00:55Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Semyrka
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Roman Semyrka.jpg
|birth_date=21 października 1949
|birth_place=Kraków
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy i gazu, petrofizyka
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr inż. '''Roman Semyrka''' (1949-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy i gazu, petrofizyka

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 października 1949 roku w Krakowie.

W 1973 roku ukończył studia na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH.

W 1973 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Geodynamiki i Synoptyki Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Stosowanej i Geologii Naftowej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1979 roku na podstawie pracy "Uwarunkowania roponośności dolomitu głównego na obszarze Pomorza Zachodniego", napisanej pod kierunkiem profesora Romana Neya, otrzymał stopień doktora. W tym samym roku otrzymał stanowisko adiunkta.

W ramach pracy dydaktycznej prowadził wykłady, ćwiczenia i praktyki przemysłowe na studiach inżynierskich i podyplomowych. W trakcie pracy naukowo-badawczej zajmował się głównie zagadnieniami prospekcji naftowej w zakresie: oceny i charakterystyki własności petrofizycznych skał zbiornikowych i uszczelniających, teorii i zastosowania wskaźników geochemicznych w ocenie genezy węglowodorów i procesów ropotwórczych skał macierzystych, analizy litofacjalnej, hydrodynamicznej i paleostrukturalnej basenów naftowych Polski. Interesował się również zagadnieniami wykorzystania niekonwencjonalnych źródeł energii i możliwością zagospodarowania nietypowych złóż gazu ziemnego.

Przez wiele lat był członkiem, a w latach 1996-2000 opiekunem, Studenckiego Koła Naukowego Geologów, Sekcji Złóż Ropy Naftowej i Gazu Ziemnego.

Autor około 90 publikacji.

Promotor ponad 200 prac magisterskich i inżynierskich, ponad 100 opracowań naukowo-badawczych i 1 patentu.

Uczestnik wielu konferencji w kraju i za granicą.

Rzeczoznawca SITPNiG. Biegły z Listy Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko.

Członek Towarzystwa Geosynoptyków GEOS, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Geotermicznego, EAGE, Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego, Komisji do Spraw Opracowań Kartograficznych Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal "Zasłużony dla Polskiej Geologii", Brylantowa Odznaka Honorowa SITPNiG, Złota Odznaka "Zasłużony dla Górnictwa RP", Dyrektor Górniczy I stopnia, Dyrektor Górniczy III stopnia

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/semyrka-roman-02207

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 212
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 54
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 316, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources''2016, vol. 17, s. 128-137, [foto]

{{DEFAULTSORT:Semyrka, Roman}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Roman Semyrka

2022-06-28T11:54:40Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Semyrka
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Roman Semyrka.jpg
|birth_date=21 października 1949
|birth_place=Kraków
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy i gazu, petrofizyka
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr inż. '''Roman Semyrka''' (1949-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, geologia, geologia złóż ropy i gazu, petrofizyka

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 października 1949 roku w Krakowie.

W 1973 roku ukończył studia na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH.

W 1973 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Geodynamiki i Synoptyki Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Stosowanej i Geologii Naftowej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1979 roku na podstawie pracy "Uwarunkowania roponośności dolomitu głównego na obszarze Pomorza Zachodniego", napisanej pod kierunkiem profesora Romana Neya, otrzymał stopień doktora. W tym samym roku otrzymał stanowisko adiunkta.

W ramach pracy dydaktycznej prowadził wykłady, ćwiczenia i praktyki przemysłowe na studiach inżynierskich i podyplomowych. W trakcie pracy naukowo-badawczej zajmował się głównie zagadnieniami prospekcji naftowej w zakresie: oceny i charakterystyki własności petrofizycznych skał zbiornikowych i uszczelniających, teorii i zastosowania wskaźników geochemicznych w ocenie genezy węglowodorów i procesów ropotwórczych skał macierzystych, analizy litofacjalnej, hydrodynamicznej i paleostrukturalnej basenów naftowych Polski. Interesował się również zagadnieniami wykorzystania niekonwencjonalnych źródeł energii i możliwością zagospodarowania nietypowych złóż gazu ziemnego.

Przez wiele lat był członkiem, a w latach 1996-2000 opiekunem, Studenckiego Koła Naukowego Geologów, Sekcji Złóż Ropy Naftowej i Gazu Ziemnego.

Autor około 90 publikacji.

Promotor ponad 200 prac magisterskich i inżynierskich, ponad 100 opracowań naukowo-badawczych i 1 patentu.

Uczestnik wielu konferencji w kraju i za granicą.

Rzeczoznawca SITPNiG. Biegły z Listy Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko.

Członek Towarzystwa Geosynoptyków GEOS, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Geotermicznego, EAGE, Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego, Komisji do Spraw Opracowań Kartograficznych Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa,

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal "Zasłużony dla Polskiej Geologii", Brylantowa Odznaka Honorowa SITPNiG, Złota Odznaka "Zasłużony dla Górnictwa RP", Dyrektor Górniczy I stopnia, Dyrektor Górniczy III stopnia

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/semyrka-roman-02207

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 212
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 54
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 316, [foto]

==== Artykuły ====

* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources''2016, vol. 17, s. 128-137, [foto]

{{DEFAULTSORT:Semyrka, Roman}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.10.2021'''''

Krzysztof Jakub Haberko

2022-06-28T11:43:50Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Haberko
|given-name=Krzysztof Jakub
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Krzysztof_Haberko.jpg
|birth_date=15 stycznia 1937
|birth_place=Kraków
|fields=inżynieria materiałowa, technologia ceramiki, proszki ceramiczne i i ich preparatyka, spiekanie, tworzywa ceramiki klasycznej i zaawansowanej, kompozyty ceramiczne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
|name=Krzysztof Jakub Haberko
|image_size=10506
}}
Prof. dr hab. inż. '''Krzysztof Jakub Haberko''' (1937–)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, technologia ceramiki, proszki ceramiczne i i ich preparatyka, spiekanie, tworzywa ceramiki klasycznej i zaawansowanej, kompozyty ceramiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się w 15 stycznia 1937 roku w Krakowie.

W 1959 roku ukończył Wydział Ceramiczny AGH.

W 1960 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie i Katedrze Technologii Materiałów Fajansowych i Porcelanowych [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1968 roku na podstawie pracy "Studia nad kinetyką wstępnych stadiów spiekania tlenku glinu z udziałem fazy ciekłej" uzyskał stopień doktora.

W 1984 roku na podstawie rozprawy "Preparatyka i właściwości mikroproszków dwutlenku cyrkonu" otrzymał stopień doktora habilitowanego.

W 1992 roku został profesorem AGH, a w 1994 roku otrzymał tytuł profesora.

Autor ponad 260 publikacji oraz 26 patentów i wniosków patentowych.

Promotor 8 prac doktorskich.

Członek Komitetu Wydawniczego "Powder Metallurgy and Metal Ceramics", Komitetu Wydawniczego "Bulletin of the European Ceramics Society", Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Polskiego Towarzystwa Stereologicznego, Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Komitetu Wydawniczego Ceramics International, Rady Programowej czasopisma Inżynieria Materiałowa.

Był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Materiałów Ogniotrwałych, członkiem Rady Naukowej Instytutu Podstaw Metalurgii i Inżynierii Materiałowej PAN, redaktorem działu w czasopiśmie "Materiały Ceramiczne" i członkiem redakcji "CERAMIKA Materiały Ogniotrwałe".

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], Nagroda IV Wydziału Nauk Technicznych PAN

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/haberko-krzysztof-02335

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 117-118, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1960/61]. Kraków 1960, s. 96
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 112, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 2 : H – Ł. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 1999, s. 25-26, [foto]
* Złota Księga Nauki Polskiej 1999. Red. K. Pikoń, A. Sokołowska]. Gliwice 1999, s. 87

{{DEFAULTSORT:Haberko, Krzysztof Jakub}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 14.10.2021'''''

Wojciech Kazimierz Górecki

2022-06-28T10:45:10Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Górecki
|given-name=Wojciech Kazimierz
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Wojciech_Gorecki.jpg
|birth_date=27 lipca 1942
|birth_place=Bicz
|fields=geologia, górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, geologia naftowa, geotermia, odnawialne źródła energii, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
|honorAGH=Profesor Honorowy AGH
|name=Wojciech Kazimierz Górecki
|image_size=12185
}}
Prof. dr hab. inż. '''Wojciech Kazimierz Górecki''' (1942–)

Dyscyplina/specjalności: geologia, górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, geologia naftowa, geotermia, odnawialne źródła energii, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka

== Nota biograficzna ==

Urodził się 27 lipca 1942 roku w Biczu koło Konina.

W 1968 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1969 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Poszukiwań Naftowych i Interpretacji Zdjęć Geofizycznych Instytutu Geofizyki Stosowanej i Poszukiwań Naftowych [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1974 roku na podstawie pracy "Rozwój litofacjalny i analiza paleostrukturalna utworów spągowych cechsztynu na obszarze wyniesienia Łeby oraz ich znaczenie dla poszukiwań złóż ropy i gazu", napisanej pod kierunkiem profesora Romana Neya, uzyskał stopień doktora.

W 1979 roku na podstawie rozprawy "Znaczenie podcechsztyńskiej powierzchni niezgodności dla akumulacji złóż węglowodorów w synklinorium pomorskim" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 1993 roku był kierownikiem Zakładu Surowców Energetycznych.

W 1998 roku otrzymał tytuł profesora.

Przez cały okres kariery zawodowej współpracuje z przedsiębiorstwem Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo i jest przewodniczącym zespołu doradców w PGNiG.

Jego zainteresowania naukowe są związane z geologicznymi i geofizycznymi kryteriami poszukiwań złóż ropy naftowej i gazu ziemnego. Do jego najważniejszych osiągnięć badawczych należy m.in. rozwinięcie metod geochemii powierzchniowej dla poszukiwań złóż węglowodorów. Od 1980 roku zajmuje się problematyką przemysłowego wykorzystania wód geotermalnych jako źródła energii czystej ekologicznie. W kręgu jego zainteresowań zawodowych są także problemy związane z zanieczyszczeniami substancjami ropopochodnymi w procesie poszukiwania, rozpoznawania i eksploatacji złóż węglowodorów.

Autor ponad 230 publikacji. Wykonał kilkadziesiąt ekspertyz dotyczących oceny potencjalnych basenów naftowych i opłacalności eksploatacyjnej złóż.

Promotor 13 doktoratów.

W latach 1985-1990 pełnił funkcję sekretarza Rady Programowej Przedsiębiorstwa Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo.

W latach 1994-2001 był przewodniczącym Zespołu Doradców w Polskim Górnictwie Naftowym i Gazownictwie S.A.

W latach 2001-2005 był członkiem Rady Nadzorczej w PGNiG S.A. i w PGNiG S.A.- Przesył Sp. z o.o.

Od 2008 roku był członkiem Rady Nadzorczej Geofizyki Toruń.

W latach 1995-1997 był doradcą Ministra ds. surowców energetycznych w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Był też doradcą wielu światowych firm naftowych. W latach 2006-2007 był doradcą Premiera RP, a od 2008 roku doradcą Wicepremiera i Ministra Gospodarki.

W 2008 roku zainicjował powstanie Małopolskiego Centrum Odnawialnych Źródeł i Poszanowania Energii w Miękini.

Od 2004 roku jest przewodniczącym Rady Fundacji PGNiG S.A. im. Ignacego Łukasiewicza.

Szczególnie ważną rolę w jego życiu odgrywa Towarzystwo Geosynoptyków "GEOS", którego był animatorem i pomysłodawcą.

Członek Komitetu Narodowego ds. Współpracy z Międzynarodowym Kontynentalnym Programem Głębokich Wierceń Polskiej Akademii Nauk.

W 1998 roku otrzymał doktorat honoris causa Azerbejdżańskiego Uniwersytetu Technicznego w Baku.

4 czerwca 2012 roku podczas ceremonii otwarcia 74. Konferencji i Wystawy Europejskiej Asocjacji Naukowców z Dziedziny Nauk o Ziemi i Inżynierów – EAGE w Kopenhadze otrzymał prestiżową nagrodę Alfreda Wegenera.

29 stycznia 2020 roku Senat AGH nadał prof. Wojciechowi Góreckiemu tytuł Profesora Honorowego AGH.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], zwycięzca konkursu „Nobel dla Polaka”, Zasłużony dla Polskiej Geologii, Medal im. Karola Bohdanowicza, Nagroda Alfreda Wegenera, Generalny Dyrektor Górniczy I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/gorecki-wojciech-02191

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 204
* [Skład Osobowy AGH … 1969/70]. Kraków 1970, s. 56
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]

==== Artykuły ====

* Kolczyńska I.: Profesor Wojciech Górecki honorowym profesorem naszej uczelni. ''Biuletyn AGH'' 2022, nr 166, s. 27, [foto]
* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, 171, 173, [foto]
* Nowi członkowie Rady Geologicznej : dr hab. inż. Wojciech Górecki. ''Przegląd Geologiczny'' 1998, T. 46, nr 9, s. 798, [foto]

==== Inne ====

* Nagroda Wegenera dla profesora Wojciecha Góreckiego [online] [przeglądany 13.10.2021]. Dostępny w: http://www.biuletyn.agh.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=952:12&catid=101:sierpiewrzesie-2012-nr-5657
* Prof. Wojciech Górecki Profesorem Honorowym AGH [online] [przeglądany 18.12.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/aktualnosci/info/article/prof-wojciech-gorecki-profesorem-honorowym-agh/
* Uroczystość nadania tytułu Profesora Honorowego AGH prof. Wojciechowi Góreckiemu [online] [przeglądany 15.12.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/wydarzenia/info/article/uroczystosc-nadania-tytulu-profesora-honorowego-agh-prof-wojciechowi-goreckiemu/

{{DEFAULTSORT:Górecki, Wojciech Kazimierz}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.12.2021'''''

Wojciech Kazimierz Górecki

2022-06-28T10:43:18Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Górecki
|given-name=Wojciech Kazimierz
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Wojciech_Gorecki.jpg
|birth_date=27 lipca 1942
|birth_place=Bicz
|fields=geologia, górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, geologia naftowa, geotermia, odnawialne źródła energii, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
|honorAGH=Profesor Honorowy AGH
|name=Wojciech Kazimierz Górecki
|image_size=12185
}}
Prof. dr hab. inż. '''Wojciech Kazimierz Górecki''' (1942–)

Dyscyplina/specjalności: geologia, górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, geologia naftowa, geotermia, odnawialne źródła energii, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka

== Nota biograficzna ==

Urodził się 27 lipca 1942 roku w Biczu koło Konina.

W 1968 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1969 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Poszukiwań Naftowych i Interpretacji Zdjęć Geofizycznych Instytutu Geofizyki Stosowanej i Poszukiwań Naftowych [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1974 roku na podstawie pracy "Rozwój litofacjalny i analiza paleostrukturalna utworów spągowych cechsztynu na obszarze wyniesienia Łeby oraz ich znaczenie dla poszukiwań złóż ropy i gazu", napisanej pod kierunkiem profesora Romana Neya, uzyskał stopień doktora.

W 1979 roku na podstawie rozprawy "Znaczenie podcechsztyńskiej powierzchni niezgodności dla akumulacji złóż węglowodorów w synklinorium pomorskim" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 1993 roku był kierownikiem Zakładu Surowców Energetycznych.

W 1998 roku otrzymał tytuł profesora.

Przez cały okres kariery zawodowej współpracuje z przedsiębiorstwem Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo i jest przewodniczącym zespołu doradców w PGNiG.

Jego zainteresowania naukowe są związane z geologicznymi i geofizycznymi kryteriami poszukiwań złóż ropy naftowej i gazu ziemnego. Do jego najważniejszych osiągnięć badawczych należy m.in. rozwinięcie metod geochemii powierzchniowej dla poszukiwań złóż węglowodorów. Od 1980 r. zajmuje się problematyką przemysłowego wykorzystania wód geotermalnych jako źródła energii czystej ekologicznie. W kręgu jego zainteresowań zawodowych są także problemy związane z zanieczyszczeniami substancjami ropopochodnymi w procesie poszukiwania, rozpoznawania i eksploatacji złóż węglowodorów.

Autor ponad 230 publikacji. Wykonał kilkadziesiąt ekspertyz dotyczących oceny potencjalnych basenów naftowych i opłacalności eksploatacyjnej złóż.

Promotor 13 doktoratów.

W latach 1985-1990 pełnił funkcję sekretarza Rady Programowej Przedsiębiorstwa Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo.

W latach 1994-2001 był przewodniczącym Zespołu Doradców w Polskim Górnictwie Naftowym i Gazownictwie S.A.

W latach 2001-2005 był członkiem Rady Nadzorczej w PGNiG S.A. i w PGNiG S.A.- Przesył Sp. z o.o.

Od 2008 roku był członkiem Rady Nadzorczej Geofizyki Toruń.

W latach 1995-1997 był doradcą Ministra ds. surowców energetycznych w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Był też doradcą wielu światowych firm naftowych. W latach 2006-2007 był doradcą Premiera RP, a od 2008 roku doradcą Wicepremiera i Ministra Gospodarki.

W 2008 roku zainicjował powstanie Małopolskiego Centrum Odnawialnych Źródeł i Poszanowania Energii w Miękini.

Od 2004 roku jest przewodniczącym Rady Fundacji PGNiG S.A. im. Ignacego Łukasiewicza.

Szczególnie ważną rolę w jego życiu odgrywa Towarzystwo Geosynoptyków "GEOS", którego był animatorem i pomysłodawcą.

Członek Komitetu Narodowego ds. Współpracy z Międzynarodowym Kontynentalnym Programem Głębokich Wierceń Polskiej Akademii Nauk.

W 1998 roku otrzymał doktorat honoris causa Azerbejdżańskiego Uniwersytetu Technicznego w Baku.

4 czerwca 2012 roku podczas ceremonii otwarcia 74. Konferencji i Wystawy Europejskiej Asocjacji Naukowców z Dziedziny Nauk o Ziemi i Inżynierów – EAGE w Kopenhadze otrzymał prestiżową nagrodę Alfreda Wegenera.

29 stycznia 2020 roku Senat AGH nadał prof. Wojciechowi Góreckiemu tytuł Profesora Honorowego AGH.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], zwycięzca konkursu „Nobel dla Polaka”, Zasłużony dla Polskiej Geologii, Medal im. Karola Bohdanowicza, Nagroda Alfreda Wegenera, Generalny Dyrektor Górniczy I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/gorecki-wojciech-02191

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 204
* [Skład Osobowy AGH … 1969/70]. Kraków 1970, s. 56
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]

==== Artykuły ====

* Kolczyńska I.: Profesor Wojciech Górecki honorowym profesorem naszej uczelni. ''Biuletyn AGH'' 2022, nr 166, s. 27, [foto]
* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, 171, 173, [foto]
* Nowi członkowie Rady Geologicznej : dr hab. inż. Wojciech Górecki. ''Przegląd Geologiczny'' 1998, T. 46, nr 9, s. 798, [foto]

==== Inne ====

* Nagroda Wegenera dla profesora Wojciecha Góreckiego [online] [przeglądany 13.10.2021]. Dostępny w: http://www.biuletyn.agh.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=952:12&catid=101:sierpiewrzesie-2012-nr-5657
* Prof. Wojciech Górecki Profesorem Honorowym AGH [online] [przeglądany 18.12.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/aktualnosci/info/article/prof-wojciech-gorecki-profesorem-honorowym-agh/
* Uroczystość nadania tytułu Profesora Honorowego AGH prof. Wojciechowi Góreckiemu [online] [przeglądany 15.12.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/wydarzenia/info/article/uroczystosc-nadania-tytulu-profesora-honorowego-agh-prof-wojciechowi-goreckiemu/

{{DEFAULTSORT:Górecki, Wojciech Kazimierz}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.12.2021'''''

Zbigniew Pasek

2022-06-28T10:40:48Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Pasek
|given-name=Zbigniew
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Zbigniew Pasek.jpg
|birth_date=23 lipca 1958
|birth_place=Kraków
|fields=filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo
|function=Dziekan Wydziału Humanistycznego (2008-2012)
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2008
|Rok_do=2012
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2016
|Rok_do=2020
}}
Prof. dr hab. '''Zbigniew Pasek''' (1958-)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 lipca 1958 roku w Krakowie.

W 1982 roku ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1985 roku studia religioznawcze na tej samej uczelni.

W 1984 roku rozpoczął pracę w Instytucie Religioznawstwa UJ.

W 1992 roku na podstawie pracy "Ruch zielonoświątkowy na ziemiach polskich w pierwszej połowie XX wieku. Związek Stanowczych Chrześcijan", obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Topika zbawienia w polskich kancjonałach ewangelikalnego protestantyzmu", również na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2014 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Jest wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim i Akademii Górniczo-Hutniczej.

Od 2007 roku kieruje Pracownią Badań Współczesnych Form Duchowości w Katedrze Kulturoznawstwa i Filozofii [[Wydział Nauk Społecznych Stosowanych|Wydziału Nauk Społecznych Stosowanych]] AGH, a od 2008 roku, po zmianie nazwy, [[Wydział Humanistyczny| Wydziału Humanistycznego]] AGH.

W latach 2008-2012 był dziekanem, a następnie w latach 2016-2020 był prodziekanem Wydziału Humanistycznego AGH.

W latach 2017-2020 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Zajmuje się badaniami nad nową duchowością i jej przejawami w Polsce. Definiuje duchowość jako dążenie człowieka do transgresji, własnego wewnętrznego rozwoju i realizacji wartości. Opisuje przejawy duchowości, które dokonują się nie tylko w kontekście religijnym ale przede wszystkim poza religią. Zwłaszcza sferę alternatywnych kulturowo rozwiązań, które coraz szerzej są obecne w życiu współczesnej Polski.

Dokumentuje przejawy alternatywnych, względem dominującej tradycji kulturowej, postaw i zachowań. Interesuje się przede wszystkim językiem nowych ruchów religijnych (geneza, specyfika, cechy wyróżniające) oraz nurtem ewangelikalnego protestantyzmu.

Autor około 80 publikacji.

Autor ekspertyz związanych z tematyką nowych ruchów religijnych i naruszeń swobód przekonaniowych w Polsce.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pasek-zbigniew-06030

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2016-2020. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 106, s. 18-20, [foto]

==== Inne ====

* Wydział Humanistyczny AGH : O humanistach na AGH [online] [przeglądany 13.10.2021]. Dostępny w: https://wh.agh.edu.pl/wydzial/o-humanistach-na-agh/
* Zbigniew Pasek – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 13.10.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Pasek

{{DEFAULTSORT:Pasek, Zbigniew}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 13.10.2021'''''

Zbigniew Pasek

2022-06-28T10:26:51Z

MagdalenaWadowiec: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Pasek
|given-name=Zbigniew
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Zbigniew Pasek.jpg
|birth_date=23 lipca 1958
|birth_place=Kraków
|fields=filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo
|function=Dziekan Wydziału Humanistycznego (2008-2012)
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2008
|Rok_do=2012
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2016
|Rok_do=2020
}}
Prof. dr hab. '''Zbigniew Pasek''' (1958-)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 lipca 1958 roku w Krakowie.

W 1982 roku ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1985 roku studia religioznawcze na tej samej uczelni.

W 1984 roku rozpoczął pracę w Instytucie Religioznawstwa UJ.

W 1992 roku na podstawie pracy "Ruch zielonoświątkowy na ziemiach polskich w pierwszej połowie XX wieku. Związek Stanowczych Chrześcijan", obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Topika zbawienia w polskich kancjonałach ewangelikalnego protestantyzmu", również na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2014 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Jest wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim i Akademii Górniczo-Hutniczej.

Od 2007 roku kieruje Pracownią Badań Współczesnych Form Duchowości w Katedrze Kulturoznawstwa i Filozofii [[Wydział Nauk Społecznych Stosowanych|Wydziału Nauk Społecznych Stosowanych]] AGH, a od 2008 roku, po zmianie nazwy, na [[Wydział Humanistyczny| Wydziale Humanistycznym]] AGH.

W latach 2008-2012 był dziekanem, a następnie w latach 2016-2020 był prodziekanem Wydziału Humanistycznego AGH.

W latach 2017-2020 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Zajmuje się badaniami nad nową duchowością i jej przejawami w Polsce. Definiuje duchowość jako dążenie człowieka do transgresji, własnego wewnętrznego rozwoju i realizacji wartości. Opisuje przejawy duchowości, które dokonują się nie tylko w kontekście religijnym ale przede wszystkim poza religią. Zwłaszcza sferę alternatywnych kulturowo rozwiązań, które coraz szerzej są obecne w życiu współczesnej Polski.

Dokumentuje przejawy alternatywnych, względem dominującej tradycji kulturowej, postaw i zachowań. Interesuje się przede wszystkim językiem nowych ruchów religijnych (geneza, specyfika, cechy wyróżniające) oraz nurtem ewangelikalnego protestantyzmu.

Autor około 80 publikacji.

Autor ekspertyz związanych z tematyką nowych ruchów religijnych i naruszeń swobód przekonaniowych w Polsce.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pasek-zbigniew-06030

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2016-2020. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 106, s. 18-20, [foto]

==== Inne ====

* Wydział Humanistyczny AGH : O humanistach na AGH [online] [przeglądany 13.10.2021]. Dostępny w: https://wh.agh.edu.pl/wydzial/o-humanistach-na-agh/
* Zbigniew Pasek – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 13.10.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Pasek

{{DEFAULTSORT:Pasek, Zbigniew}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 13.10.2021'''''

Zbigniew Pasek

2022-06-28T10:25:49Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Pasek
|given-name=Zbigniew
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Zbigniew Pasek.jpg
|birth_date=23 lipca 1958
|birth_place=Kraków
|fields=filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo
|function=Dziekan Wydziału Humanistycznego (2008-2012)
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2008
|Rok_do=2012
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2016
|Rok_do=2020
}}
Prof. dr hab. '''Zbigniew Pasek''' (1958-)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 lipca 1958 roku w Krakowie.

W 1982 roku ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1985 roku studia religioznawcze na tej samej uczelni.

W 1984 roku rozpoczął pracę w Instytucie Religioznawstwa UJ.

W 1992 roku na podstawie pracy "Ruch zielonoświątkowy na ziemiach polskich w pierwszej połowie XX wieku. Związek Stanowczych Chrześcijan", obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Topika zbawienia w polskich kancjonałach ewangelikalnego protestantyzmu", również na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2014 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Jest wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim i Akademii Górniczo-Hutniczej.

Od 2007 roku kieruje Pracownią Badań Współczesnych Form Duchowości w Katedrze Kulturoznawstwa i Filozofii [[Wydział Nauk Społecznych Stosowanych|Wydziału Nauk Społecznych Stosowanych]] AGH, a od 2008 roku, po zmianie nazwy, na [[Wydział Humanistyczny| Wydziale Humanistycznym]] AGH.

W latach 2008-2012 był dziekanem, a następnie w latach 2016-2020 był prodziekanem Wydziału Humanistycznego AGH.

W latach 2017-2020 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Zajmuje się badaniami nad nową duchowością i jej przejawami w Polsce. Definiuje duchowość jako dążenie człowieka do transgresji, własnego wewnętrznego rozwoju i realizacji wartości. Opisuje przejawy duchowości, które dokonują się nie tylko w kontekście religijnym ale przede wszystkim poza religią. Zwłaszcza sferę alternatywnych kulturowo rozwiązań, które coraz szerzej są obecne w życiu współczesnej Polski.

Dokumentuje przejawy alternatywnych, względem dominującej tradycji kulturowej, postaw i zachowań. Interesuje się przede wszystkim językiem nowych ruchów religijnych (geneza, specyfika, cechy wyróżniające) oraz nurtem ewangelikalnego protestantyzmu.

Autor około 80 publikacji.

Autor ekspertyz związanych z tematyką nowych ruchów religijnych i naruszeń swobód przekonaniowych w Polsce.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pasek-zbigniew-06030

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2016-2020. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 106, s. 18-20, [foto]

==== Inne ====

* Wydział Humanistyczny AGH : O humanistach na AGH [online] [przeglądany 13.10. 2021]. Dostępny w: https://wh.agh.edu.pl/wydzial/o-humanistach-na-agh/
* Zbigniew Pasek – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 13.10. 2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Pasek

{{DEFAULTSORT:Pasek, Zbigniew}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 13.10.2021'''''

Zbigniew Pasek

2022-06-28T10:23:09Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Pasek
|given-name=Zbigniew
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Zbigniew Pasek.jpg
|birth_date=23 lipca 1958
|birth_place=Kraków
|fields=filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo
|function=Dziekan Wydziału Humanistycznego (2016-2020)
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2008
|Rok_do=2012
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2016
|Rok_do=2020
}}
Prof. dr hab. '''Zbigniew Pasek''' (1958-)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 lipca 1958 roku w Krakowie.

W 1982 roku ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1985 roku studia religioznawcze na tej samej uczelni.

W 1984 roku rozpoczął pracę w Instytucie Religioznawstwa UJ.

W 1992 roku na podstawie pracy "Ruch zielonoświątkowy na ziemiach polskich w pierwszej połowie XX wieku. Związek Stanowczych Chrześcijan", obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Topika zbawienia w polskich kancjonałach ewangelikalnego protestantyzmu", również na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2014 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Jest wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim i Akademii Górniczo-Hutniczej.

Od 2007 roku kieruje Pracownią Badań Współczesnych Form Duchowości w Katedrze Kulturoznawstwa i Filozofii [[Wydział Nauk Społecznych Stosowanych|Wydziału Nauk Społecznych Stosowanych]] AGH, a od 2008 roku, po zmianie nazwy, na [[Wydział Humanistyczny| Wydziale Humanistycznym]] AGH.

W latach 2008-2012 był dziekanem, a następnie w latach 2016-2020 był prodziekanem Wydziału Humanistycznego AGH.

W latach 2017-2020 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Zajmuje się badaniami nad nową duchowością i jej przejawami w Polsce. Definiuje duchowość jako dążenie człowieka do transgresji, własnego wewnętrznego rozwoju i realizacji wartości. Opisuje przejawy duchowości, które dokonują się nie tylko w kontekście religijnym ale przede wszystkim poza religią. Zwłaszcza sferę alternatywnych kulturowo rozwiązań, które coraz szerzej są obecne w życiu współczesnej Polski.

Dokumentuje przejawy alternatywnych, względem dominującej tradycji kulturowej, postaw i zachowań. Interesuje się przede wszystkim językiem nowych ruchów religijnych (geneza, specyfika, cechy wyróżniające) oraz nurtem ewangelikalnego protestantyzmu.

Autor około 80 publikacji.

Autor ekspertyz związanych z tematyką nowych ruchów religijnych i naruszeń swobód przekonaniowych w Polsce.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pasek-zbigniew-06030

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2016-2020. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 106, s. 18-20, [foto]

==== Inne ====

* Wydział Humanistyczny AGH : O humanistach na AGH [online] [przeglądany 13.10. 2021]. Dostępny w: https://wh.agh.edu.pl/wydzial/o-humanistach-na-agh/
* Zbigniew Pasek – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 13.10. 2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Pasek

{{DEFAULTSORT:Pasek, Zbigniew}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 13.10.2021'''''

Zbigniew Pasek

2022-06-28T10:16:10Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Pasek
|given-name=Zbigniew
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Zbigniew Pasek.jpg
|birth_date=23 lipca 1958
|birth_place=Kraków
|fields=filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo
|function=Dziekan Wydziału Humanistycznego (2016-2020)
|faculty=Wydział Humanistyczny
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2008
|Rok_do=2012
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Humanistyczny
|Rok_od=2016
|Rok_do=2020
}}
Prof. dr hab. '''Zbigniew Pasek''' (1958-)

Dyscyplina/specjalności: filozofia, religioznawstwo, nauki humanistyczne, nauki o kulturze i religii, kulturoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 lipca 1958 roku w Krakowie.

W 1982 roku ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1985 roku studia religioznawcze na tej samej uczelni.

W 1984 roku rozpoczął pracę w Instytucie Religioznawstwa UJ.

W 1992 roku na podstawie pracy "Ruch zielonoświątkowy na ziemiach polskich w pierwszej połowie XX wieku. Związek Stanowczych Chrześcijan", obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Topika zbawienia w polskich kancjonałach ewangelikalnego protestantyzmu", również na Wydziale Filozoficznym UJ, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2014 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Jest wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim i Akademii Górniczo-Hutniczej.

Od 2007 roku kieruje Pracownią Badań Współczesnych Form Duchowości w Katedrze Kulturoznawstwa i Filozofii [[Wydział Nauk Społecznych Stosowanych|Wydziału Nauk Społecznych Stosowanych]] AGH, a od 2008 roku, po zmianie nazwy, na [[Wydział Humanistyczny| Wydziale Humanistycznym]] AGH.

W latach 2008–2012 był dziekanem, a następnie w latach 2016-2020 był prodziekanem Wydziału Humanistycznego AGH.

W latach 2017-2020 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Zajmuje się badaniami nad nową duchowością i jej przejawami w Polsce. Definiuje duchowość jako dążenie człowieka do transgresji, własnego wewnętrznego rozwoju i realizacji wartości. Opisuje przejawy duchowości, które dokonują się nie tylko w kontekście religijnym ale przede wszystkim poza religią. Zwłaszcza sferę alternatywnych kulturowo rozwiązań, które coraz szerzej są obecne w życiu współczesnej Polski.

Dokumentuje przejawy alternatywnych, względem dominującej tradycji kulturowej, postaw i zachowań. Interesuje się przede wszystkim językiem nowych ruchów religijnych (geneza, specyfika, cechy wyróżniające) oraz nurtem ewangelikalnego protestantyzmu.

Autor około 80 publikacji.

Autor ekspertyz związanych z tematyką nowych ruchów religijnych i naruszeń swobód przekonaniowych w Polsce.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pasek-zbigniew-06030

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2016-2020. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 106, s. 18-20, [foto]

==== Inne ====

* Wydział Humanistyczny AGH : O humanistach na AGH [online] [przeglądany 13.10. 2021]. Dostępny w: https://wh.agh.edu.pl/wydzial/o-humanistach-na-agh/
* Zbigniew Pasek – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 13.10. 2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Pasek

{{DEFAULTSORT:Pasek, Zbigniew}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 13.10.2021'''''

Maria Haberko

2022-06-28T06:35:11Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Haberko
|given-name=Maria
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Maria_Haberko.jpg
|birth_date=30 listopada 1940
|birth_place=Sucha Beskidzka
|fields=ceramika klasyczna, inżynieria materiałowa, technologia chemiczna, inżynieria materiałów ceramicznych
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Maria Haberko
|image_size=12737
}}
Dr inż. '''Maria Haberko''' (1940–)

Dyscyplina/specjalności: ceramika klasyczna, inżynieria materiałowa, technologia chemiczna, inżynieria materiałów ceramicznych

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 30 listopada 1940 roku w Suchej Beskidzkiej.

W 1958 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Suchej Beskidzkiej.

W 1963 roku ukończyła studia na Wydziale Ceramicznym AGH.

W 1964 roku rozpoczęła pracę w Zakładzie i Katedrze Technologii Wyrobów Fajansowych i Porcelanowych [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1973 roku na podstawie pracy "Badania nad wzajemnym oddziaływaniem szkliwa i tworzywa porcelany elektrotechnicznej", napisanej na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki pod kierunkiem profesora Leona Winogradowa, uzyskała stopień doktora.

Zajmowała się badaniami w zakresie ceramiki klasycznej (porcelana elektrotechniczna, szkliwa, płytki elewacyjne), a następnie ceramiki zaawansowanej (materiały dla ogniw paliwowych, tworzywa na bazie ZrO2).

Autorka około 30 publikacji oraz 9 patentów.

Jest członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Naczelnej Organizacji Technicznej, SITPMB.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], wielokrotnie Nagroda Ministra, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/haberko-maria-02336

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121-122, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 144
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 112

==== Artykuły ====

* Medale Komisji Edukacji Narodowej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2004, nr 135, s. 12

{{DEFAULTSORT:Haberko, Maria }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 12.10.2021'''''

Andrzej Chojecki

2021-05-28T10:19:50Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Chojecki
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|birth_date=24 listopada 1939
|birth_place=Kraków
|fields=metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika, technologia form odlewniczych, odlewnictwo staliwa
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
|image=
}}
Prof. dr hab. inż. '''Andrzej Chojecki''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika, technologia form odlewniczych, odlewnictwo staliwa

== Nota biograficzna ==

Urodził się 24 listopada 1939 roku w Krakowie.

W 1961 roku ukończył Wydział Odlewnictwa AGH.

W 1961 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze i Zakładzie Metalurgii i Odlewnictwa Staliwa [[Wydział Odlewnictwa|Wydziału Odlewnictwa]] AGH.

W 1969 roku na podstawie pracy "Mechanizm wpływu fosforu na właściwości mechaniczne a zwłaszcza odporność na zużycie austenitycznego staliwa manganowego", napisanej pod kierunkiem profesora Gabriela Kniaginina, uzyskał doktorat.

W 1984 roku został doktorem habilitowanym.

W 1994 roku uzyskał tytuł profesora.

Od 2000 roku był kierownikiem Katedry Technologii Form Odlewniczych.

Autor ponad 130 publikacji, w tym 2 książek i 2 patentów.

Członek Stowarzyszenia Odlewników Polskich, Komitetu Metalurgii PAN.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], Odznaczenie "Zasłużony Opolszczyźnie", Złoty Medal Uniwersytetu Technicznego w Koszycach w Słowacji

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/chojecki-andrzej-03181

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 177
* Kronika Wydziału Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej 1951-2011. Oprac. Z. Kulig. Kraków 2011, s. 34, 50, 100
* Kronika 1951-2019 : Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. Oprac. Z. Kulig, J. Cholawa. Kraków 2019, s. 47, 60, 117, 156, 179
* [Skład Osobowy AGH … 1962/63]. Kraków 1963, s. 65
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 50

==== Artykuły ====

* Medale i nagrody. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2008, nr 10, s. 16

{{DEFAULTSORT:Chojecki, Andrzej}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 27.04.2021'''''

Łucja Kraj

2021-05-28T10:19:24Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Kraj
|given-name=Łucja
|birth_date=16 kwietnia 1933
|birth_place=Andrychów
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, wiertnictwo, geoinżynieria, płyny wiertnicze
|faculty=Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|image=
}}
Dr '''Łucja Kraj''' (1933-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, wiertnictwo, geoinżynieria, płyny wiertnicze

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 16 kwietnia 1933 roku w Andrychowie.

W 1959 roku ukończyła studia na Uniwersytecie Wrocławskim.

W 1967 roku rozpoczęła pracę na stanowisku asystenta w Zakładzie Płuczek Wiertniczych i Cementowania Instytutu Wiertniczo-Naftowego [[Wydział Wiertniczo-Naftowy|Wydziału Wiertniczo-Naftowego]] AGH.

W 1975 roku na podstawie pracy "Korozja kamienia cementowego w środowisku wód szczawowych (w rejonie Krynicy)" uzyskała stopień doktora nauk technicznych.

W 1999 roku przeszła na emeryturę.

Autorka ponad 40 publikacji, w tym 1 książki.

Członek Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Odznaka Zasłużony dla Górnictwa Naftowego i Gazownictwa

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/kraj-lucja-03291

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Jubileusz 50-lecia : 1967 - 2017 : Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków 2017, s. 293-294
*[Skład Osobowy AGH … 1968/69]. Kraków 1969, s. 45
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 172

{{DEFAULTSORT:Kraj, Łucja}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.04.2021'''''

Franciszek Sztefko

2021-05-28T10:19:03Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Sztefko
|given-name=Franciszek
|honorific-prefix=Dr hab. inż.
|birth_date=14 września 1938
|birth_place=Bielsko-Biała
|death_date=3 marca 1997
|death_place=Kozy
|fields=metalurgia, mechanizacja odlewni
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|image=
}}
Dr hab. inż. '''Franciszek Sztefko''' (1938-1997)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, mechanizacja odlewni

== Nota biograficzna ==

Urodził się 14 września 1938 roku w Bielsku-Białej. Zmarł 3 marca 1997 roku w Kozach koło Bielska-Białej. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kozach.

Po ukończeniu Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Bielsku-Białej odbył ponad roczny staż w odlewni Bielskiej Fabryki Armatur, a następnie przez 4 lata pracował w Bielskich Zakładach Urządzeń Technicznych.

W 1961 roku rozpoczął studia na Wydziale Odlewnictwa AGH, które ukończył w 1966 roku ze specjalizacją: mechanizacja i automatyzacja odlewni.

W 1966 roku rozpoczął staż, a następnie pracę w Katedrze i Zakładzie Maszyn i Urządzeń Odlewniczych [[Wydział Odlewnictwa|Wydziału Odlewnictwa]] AGH.

W 1973 roku na podstawie pracy "Opracowanie podstaw teoretycznych mieszarki krążnikowej o pracy ciągłej" uzyskał doktorat, następnie został adiunktem.

Odbył specjalistyczne studia podyplomowe oraz staże naukowe krajowe i zagraniczne.

W 1991 roku, pomimo choroby, ukończył wieloletnią realizację wartościowej pod względem naukowym i aplikacyjnym rozprawy habilitacyjnej "Analiza procesów przygotowania formierskiej masy używanej w aspekcie ich mechanizacji", zatwierdzonej w 1992 roku.

W 1992 roku, w wyniku postępującej choroby, przeszedł na rentę.

Autor i współautor ponad 70 publikacji, w tym podręczników akademickich oraz 7 patentów.

Kierował pracami dyplomowymi 33 absolwentów.

Brał udział w realizacji ponad 50 zespołowych prac naukowo-badawczych i ekspertyz.

Członek Naczelnej Organizacji Technicznej i Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich. Był wieloletnim rzecznikiem Koła Stowarzyszenia Wychowanków AGH przy Wydziale Odlewnictwa.

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda im. Prof. J. Buzka, Złota Odznaka STOP, Złota Odznaka NOT

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika 1951-2019 : Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. Oprac. Z. Kulig, J. Cholawa. Kraków 2019, s. 58, 73, 138, 142-143
* Kronika Wydziału Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej 1951-2011. Oprac. Z. Kulig. Kraków 2011, s. 47, 62, 124, 128-129
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 180
* [Skład Osobowy AGH … 1966/67]. Kraków 1967, s. 64
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 358

{{DEFAULTSORT:Sztefko, Franciszek}}

[[Category:Biogramy]]

Andrzej Wojtysiak

2021-05-28T10:17:18Z

MagdalenaWadowiec:

{{Infobox scientist
|family-name=Wojtysiak
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Dr inż.
|birth_date=31 stycznia 1952
|birth_place=Książ Wielkopolski
|death_date=6 kwietnia 1990
|death_place=Lublin
|fields=inżynieria materiałowa, metalurgia
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|image=
}}
Dr inż. '''Andrzej Wojtysiak''' (1952-1990)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, metalurgia
== Nota biograficzna ==

Urodził się 31 stycznia 1952 roku w Książu Wielkopolskim. Zmarł 6 kwietnia 1990 roku w Lublinie. Pochowany na Cmentarzu Miejskim w Książu Wielkopolskim.

Ukończył Technikum Mechanicznego w Poznaniu.

W 1976 roku ukończył Wydział Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa, uzyskując dyplom magistra inżyniera odlewnika. Następnie pracował w Zakładzie Odlewnictwa Żeliwa Instytutu Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa [[Wydział Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa|Wydziału Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa]]. Później rozpoczął studia doktoranckie.

W 1981 roku na podstawie pracy "Wpływ niklu, miedzi, cyny, chromu i fosforu na trwałość cementu eutektycznego w żeliwie podeutektycznym", której promotorem był profesor Czesław Podrzucki, uzyskał doktorat. Od 1982 roku był adiunktem.

Od początku swojej pracy w AGH włączył się aktywnie zarówno w podstawową działalność nauczyciela akademickiego, jak i w działalność organizacyjną i społeczną.

Był opiekunem około 30 prac dyplomowych.

W działalności badawczej wyróżniał się trafnością stawiania tez naukowych, związaną z dużym zasobem wiedzy w poszczególnych dziedzinach, a także starannością w realizowaniu eksperymentalnych prac i wnikliwością przy opracowywaniu wyników badań. Jego główne zainteresowania naukowe skupiały się na problematyce otrzymywania i właściwości różnych gatunków żeliwa. Był bardzo bliski zakończenia swojej rozprawy habilitacyjnej, poświęconej wyjaśnieniu przyczyn rozpadu żeliwa wysokoaluminiowego podczas eksploatacji odlewów.

Był autorem 35 publikacji, przy czym większość stanowią prace prezentowane na konferencjach i kongresach międzynarodowych oraz konferencjach i w czasopismach PAN. Był m.in. współautorem referatu polskiego na 56. Międzynarodowy Kongres Odlewniczy w
Düsseldorfie w 1989 roku. Był również współautorem 8 patentów.

Uczestniczył w rozwiązaniu około 20 prac badawczych w zakładach przemysłowych oraz w realizacji 2 międzynarodowych programów badawczych. Szczególnie ważna jest jego czołowa rola w rozwiązywaniu problemu wytwarzania odlewów motoryzacyjnych z żeliwa utwardzonego, głównie dla Wytwórni Silników Wysokoprężnych ANDORIA. Praca ta została uhonorowana przyznaniem Nagrody Zespołowej Ministra Edukacji Narodowej w 1989 roku.

W 1984 roku otrzymał tytuł Rzeczoznawcy Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich.

Członek Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich.

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Zespołowa Ministra Edukacji Narodowej, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika 1951-2019 : Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. Oprac. Z. Kulig, J. Cholawa. Kraków 2019, s. 87, 110, 131-132
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 192
* Kronika Wydziału Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej 1951-2011. Oprac. Z. Kulig. Kraków 2011, s. 73, 93, 115-116
* [Skład Osobowy AGH … 1978/79]. Kraków 1979, s. 86
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 401, [foto]

{{DEFAULTSORT:Wojtysiak, Andrzej}}

[[Category:Biogramy]]

Jan Deja

2021-05-27T10:44:22Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Deja
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Deja.jpg
|birth_date=28 lipca 1955
|birth_place=Strzelce Opolskie
|fields=inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe
|function=Prodziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki (2020-2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jan Deja
|image_size=10732
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Deja''' (1955–)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe

== Nota biograficzna ==

Urodził się 28 lipca 1955 roku w Strzelcach Opolskich.

W 1975 roku ukończył Technikum Materiałów Wiążących w Opolu.

W 1979 roku ukończył studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Zakładzie Materiałów Wiążących, Betonów i Kompleksowych Metod Wytwarzania Tlenku Glinu Międzyresortowego Instytutu Materiałów Budowlanych i Ogniotrwałych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1991 roku na podstawie pracy "Wpływ rozwoju surowców krzemionkowych na proces powstawania krzemianu trójwapniowego" uzyskał stopień doktora, następnie został adiunktem.

Zasadniczym obszarem działalności od wielu lat pozostaje technologia betonów i spoiw żużlowych. W prowadzonych pracach koncentruje się szczególnie na problematyce trwałości korozyjnej spoiw i betonów.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Trwałość zapraw i betonów żużlowo-alkalicznych" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 2012 roku był kierownikiem Katedry Technologii Materiałów Budowlanych WIMiC.

W 2013 roku otrzymał tytuł profesora.

W 2020 roku został prodziekanem WIMiC ds. Współpracy.

Zaangażowany we współpracę badawczą z zagranicznymi ośrodkami naukowymi (m.in. w Holandii, Szwecji, Anglii, Japonii i Australii). Od 1993 r. uczestniczy w realizacji dwóch międzynarodowych programów badawczych finansowanych przez Unię Europejską.

W 2012 roku został powołany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) na przewodniczącego Zespołu ds. Nowych Ogólnych Specyfikacji Technicznych dla betonu.

Autor i współautor około 150 publikacji z zakresu technologii materiałów budowlanych. Współautor 15 patentów, z których znaczna część została wdrożona do praktyki przemysłowej.

Członek Zespołu Ekspertów Ministerstwa Infrastruktury.

Bardzo blisko współpracuje z polskim i europejskim przemysłem cementowym. Od 1992 roku związany ze Stowarzyszeniem Producentów Cementu i Wapna, od tego samego roku był prezesem Zarządu Spółki z o.o. „Polski Cement”. Członek — założyciel Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego. Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, International Society for the Environmental and Technical Implications of Construction with Alternative Materials „ISCOWA”, Polskiej Akademii Nauk.

Od 1998 roku redaktor naczelny kwartalnika „Budownictwo, Technologie, Architektura". Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego cyklicznie organizowanych Konferencji „Dni Betonu" (8 edycji).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Budownictwa I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/deja-jan-02413

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 242
*[Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 80

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3

==== Inne ====

* Dyrektor Biura Stowarzyszenia Producentów Cementu zabierze głos w dyskusji [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w: https://www.kierunekenergetyka.pl/artykul,71283,dyrektor-biura-stowarzyszenia-producentow-cementu-zabierze-glos-w-dyskusji.html
* Jan Deja – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Deja

{{DEFAULTSORT:Deja, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 28.04.2021'''''

Jan Deja

2021-05-27T10:43:16Z

MagdalenaWadowiec: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Deja
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Deja.jpg
|birth_date=28 lipca 1955
|birth_place=Strzelce Opolskie
|fields=inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe
|function=Prodziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki (2020-2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jan Deja
|image_size=10732
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Deja''' (1955–)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe

== Nota biograficzna ==

Urodził się 28 lipca 1955 roku w Strzelcach Opolskich.

W 1975 roku ukończył Technikum Materiałów Wiążących w Opolu.

W 1979 roku ukończył studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Zakładzie Materiałów Wiążących, Betonów i Kompleksowych Metod Wytwarzania Tlenku Glinu Międzyresortowego Instytutu Materiałów Budowlanych i Ogniotrwałych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1991 roku na podstawie pracy "Wpływ rozwoju surowców krzemionkowych na proces powstawania krzemianu trójwapniowego" uzyskał stopień doktora, następnie został adiunktem.

Zasadniczym obszarem działalności od wielu lat pozostaje technologia betonów i spoiw żużlowych. W prowadzonych pracach koncentruje się szczególnie na problematyce trwałości korozyjnej spoiw i betonów.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Trwałość zapraw i betonów żużlowo-alkalicznych" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 2012 roku był kierownikiem Katedry Technologii Materiałów Budowlanych WIMiC.

W 2013 roku otrzymał tytuł profesora.

W 2020 roku został prodziekanem WIMiC ds. Współpracy.

Zaangażowany we współpracę badawczą z zagranicznymi ośrodkami naukowymi (m.in. w Holandii, Szwecji, Anglii, Japonii i Australii). Od 1993 r. uczestniczy w realizacji dwóch międzynarodowych programów badawczych finansowanych przez Unię Europejską.

W 2012 roku został powołany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) na przewodniczącego Zespołu ds. Nowych Ogólnych Specyfikacji Technicznych dla betonu.

Autor i współautor około 150 publikacji z zakresu technologii materiałów budowlanych. Współautor 15 patentów, z których znaczna część została wdrożona do praktyki przemysłowej.

Członek Zespołu Ekspertów Ministerstwa Infrastruktury.

Bardzo blisko współpracuje z polskim i europejskim przemysłem cementowym. Od 1992 roku związany ze Stowarzyszeniem Producentów Cementu i Wapna, od tego samego roku był prezesem Zarządu Spółki z o.o. „Polski Cement”. Członek — założyciel Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego. Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, International Society for the Environmental and Technical Implications of Construction with Alternative Materials „ISCOWA”, Polskiej Akademii Nauk.

Od 1998 roku redaktor naczelny kwartalnika „Budownictwo Technologie Architektura". Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego cyklicznie organizowanych Konferencji „Dni Betonu" (8 edycji).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Budownictwa I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/deja-jan-02413

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 242
*[Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 80

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3

==== Inne ====

* Dyrektor Biura Stowarzyszenia Producentów Cementu zabierze głos w dyskusji [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w: https://www.kierunekenergetyka.pl/artykul,71283,dyrektor-biura-stowarzyszenia-producentow-cementu-zabierze-glos-w-dyskusji.html
* Jan Deja – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Deja

{{DEFAULTSORT:Deja, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 28.04.2021'''''

Jan Deja

2021-05-27T10:38:57Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Deja
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Deja.jpg
|birth_date=28 lipca 1955
|birth_place=Strzelce Opolskie
|fields=inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe
|function=Prodziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki (2020-2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jan Deja
|image_size=10732
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Deja''' (1955–)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe

== Nota biograficzna ==

Urodził się 28 lipca 1955 roku w Strzelcach Opolskich.

W 1975 roku ukończył Technikum Materiałów Wiążących w Opolu.

W 1979 roku ukończył studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Zakładzie Materiałów Wiążących, Betonów i Kompleksowych Metod Wytwarzania Tlenku Glinu Międzyresortowego Instytutu Materiałów Budowlanych i Ogniotrwałych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1991 roku na podstawie pracy "Wpływ rozwoju surowców krzemionkowych na proces powstawania krzemianu trójwapniowego" uzyskał stopień doktora, następnie został adiunktem.

Zasadniczym obszarem działalności od wielu lat pozostaje technologia betonów i spoiw żużlowych. W prowadzonych pracach koncentruje się szczególnie na problematyce trwałości korozyjnej spoiw i betonów.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Trwałość zapraw i betonów żużlowo-alkalicznych" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 2012 roku był kierownikiem Katedry Technologii Materiałów Budowlanych WIMiC.

W 2013 roku otrzymał tytuł profesora.

W 2020 roku został prodziekanem WIMiC ds. Współpracy.

Zaangażowany we współpracę badawczą z zagranicznymi ośrodkami naukowymi (m.in. w Holandii, Szwecji, Anglii, Japonii i Australii). Od 1993 r. uczestniczy w realizacji dwóch międzynarodowych programów badawczych finansowanych przez Unię Europejską.

W 2012 roku został powołany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) na przewodniczącego Zespołu ds. Nowych Ogólnych Specyfikacji Technicznych dla betonu.

Autor i współautor około 150 publikacji z zakresu technologii materiałów budowlanych. Współautor 15 patentów, z których znaczna część została wdrożona do praktyki przemysłowej.

Członek Zespołu Ekspertów Ministerstwa Infrastruktury.

Bardzo blisko współpracuje z polskim i europejskim przemysłem cementowym. Od 1992 roku związany ze Stowarzyszeniem Producentów Cementu i Wapna, od tego samego roku był prezesem Zarządu Spółki z o.o. „Polski Cement”. Członek — założyciel Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego. Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, International Society for the Environmental and Technical Implications of Construction with Alternative Materials „ISCOWA”, Polskiej Akademii Nauk.

Od 1998 roku redaktor naczelny kwartalnika „Budownictwo Technologie Architektura". Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego cyklicznie organizowanych Konferencji „Dni Betonu" (8 edycji).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Budownictwa I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/deja-jan-02413

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 242
*[Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 80

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3

==== Inne ====

* Dyrektor Biura Stowarzyszenia Producentów Cementu zabierze głos w dyskusji [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w:https://www.kierunekenergetyka.pl/artykul,71283,dyrektor-biura-stowarzyszenia-producentow-cementu-zabierze-glos-w-dyskusji.html
* Jan Deja – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Deja

{{DEFAULTSORT:Deja, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 28.04.2021'''''

Jan Deja

2021-05-27T10:38:22Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Deja
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Deja.jpg
|birth_date=28 lipca 1955
|birth_place=Strzelce Opolskie
|fields=inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe
|function=Prodziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki (2020-2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jan Deja
|image_size=10732
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Deja''' (1955–)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe

== Nota biograficzna ==

Urodził się 28 lipca 1955 roku w Strzelcach Opolskich.

W 1975 roku ukończył Technikum Materiałów Wiążących w Opolu.

W 1979 roku ukończył studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Zakładzie Materiałów Wiążących, Betonów i Kompleksowych Metod Wytwarzania Tlenku Glinu Międzyresortowego Instytutu Materiałów Budowlanych i Ogniotrwałych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1991 roku na podstawie pracy "Wpływ rozwoju surowców krzemionkowych na proces powstawania krzemianu trójwapniowego" uzyskał stopień doktora, następnie został adiunktem.

Zasadniczym obszarem działalności od wielu lat pozostaje technologia betonów i spoiw żużlowych. W prowadzonych pracach koncentruje się szczególnie na problematyce trwałości korozyjnej spoiw i betonów.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Trwałość zapraw i betonów żużlowo-alkalicznych" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 2012 roku był kierownikiem Katedry Technologii Materiałów Budowlanych WIMiC.

W 2013 roku otrzymał tytuł profesora.

W 2020 roku został prodziekanem WIMiC ds. Współpracy.

Zaangażowany we współpracę badawczą z zagranicznymi ośrodkami naukowymi (m.in. w Holandii, Szwecji, Anglii, Japonii i Australii). Od 1993 r. uczestniczy w realizacji dwóch międzynarodowych programów badawczych finansowanych przez Unię Europejską.

W 2012 roku został powołany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) na przewodniczącego Zespołu ds. Nowych Ogólnych Specyfikacji Technicznych dla betonu.

Autor i współautor około 150 publikacji z zakresu technologii materiałów budowlanych z tego obszaru. Współautor 15 patentów, z których znaczna część została wdrożona do praktyki przemysłowej.

Członek Zespołu Ekspertów Ministerstwa Infrastruktury.

Bardzo blisko współpracuje z polskim i europejskim przemysłem cementowym. Od 1992 roku związany ze Stowarzyszeniem Producentów Cementu i Wapna, od tego samego roku był prezesem Zarządu Spółki z o.o. „Polski Cement”. Członek — założyciel Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego. Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, International Society for the Environmental and Technical Implications of Construction with Alternative Materials „ISCOWA”, Polskiej Akademii Nauk.

Od 1998 roku redaktor naczelny kwartalnika „Budownictwo Technologie Architektura". Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego cyklicznie organizowanych Konferencji „Dni Betonu" (8 edycji).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Budownictwa I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/deja-jan-02413

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 242
*[Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 80

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3

==== Inne ====

* Dyrektor Biura Stowarzyszenia Producentów Cementu zabierze głos w dyskusji [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w:https://www.kierunekenergetyka.pl/artykul,71283,dyrektor-biura-stowarzyszenia-producentow-cementu-zabierze-glos-w-dyskusji.html
* Jan Deja – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Deja

{{DEFAULTSORT:Deja, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 28.04.2021'''''

Jan Deja

2021-05-27T10:36:03Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Deja
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Jan_Deja.jpg
|birth_date=28 lipca 1955
|birth_place=Strzelce Opolskie
|fields=inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe
|function=Prodziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki (2020-2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jan Deja
|image_size=10732
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Prof. dr hab. inż. '''Jan Deja''' (1955–)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia betonów, spoiwa żużlowe

== Nota biograficzna ==

Urodził się 28 lipca 1955 roku w Strzelcach Opolskich.

W 1975 roku ukończył Technikum Materiałów Wiążących w Opolu.

W 1979 roku ukończył studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Zakładzie Materiałów Wiążących, Betonów i Kompleksowych Metod Wytwarzania Tlenku Glinu Międzyresortowego Instytutu Materiałów Budowlanych i Ogniotrwałych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1991 roku na podstawie pracy "Wpływ rozwoju surowców krzemionkowych na proces powstawania krzemianu trójwapniowego" uzyskał stopień doktora, następnie został adiunktem.

Zasadniczym obszarem działalności od wielu lat pozostaje technologia betonów i spoiw żużlowych. W prowadzonych pracach koncentruje się szczególnie na problematyce trwałości korozyjnej spoiw i betonów.

W 2005 roku na podstawie rozprawy "Trwałość zapraw i betonów żużlowo-alkalicznych" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 2012 roku był kierownikiem Katedry Technologii Materiałów Budowlanych WIMiC.

W 2013 roku otrzymał tytuł profesora.

W 2020 roku został prodziekanem WIMiC ds. Współpracy.

Zaangażowany we współpracę badawczą z zagranicznymi ośrodkami naukowymi (m.in. w Holandii, Szwecji, Anglii, Japonii i Australii). Od 1993 r. uczestniczy w realizacji dwóch międzynarodowych programów badawczych finansowanych przez Unię Europejską.

W 2012 roku został powołany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) na przewodniczącego Zespołu ds. Nowych Ogólnych Specyfikacji Technicznych dla betonu.

Autor około 150 publikacji.

Autor i współautor około 150 publikacji z zakresu technologii materiałów budowlanych z tego obszaru. Współautor 15 patentów, z których znaczna część została wdrożona do praktyki przemysłowej.

Członek Zespołu Ekspertów Ministerstwa Infrastruktury.

Bardzo blisko współpracuje z polskim i europejskim przemysłem cementowym. Od 1992 roku związany ze Stowarzyszeniem Producentów Cementu i Wapna, od tego samego roku był prezesem Zarządu Spółki z o.o. „Polski Cement”. Członek — założyciel Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego. Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, International Society for the Environmental and Technical Implications of Construction with Alternative Materials „ISCOWA”, Polskiej Akademii Nauk.

Od 1998 roku redaktor naczelny kwartalnika „Budownictwo Technologie Architektura". Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego cyklicznie organizowanych Konferencji „Dni Betonu" (8 edycji).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Ministra Budownictwa I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/deja-jan-02413

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 242
*[Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 80

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3

==== Inne ====

* Dyrektor Biura Stowarzyszenia Producentów Cementu zabierze głos w dyskusji [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w:https://www.kierunekenergetyka.pl/artykul,71283,dyrektor-biura-stowarzyszenia-producentow-cementu-zabierze-glos-w-dyskusji.html
* Jan Deja – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 27.04.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Deja

{{DEFAULTSORT:Deja, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 28.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:27:16Z

MagdalenaWadowiec: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. W tym czasie był głównym twórcą i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), a także inicjatorem ustanowienia nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy, a w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr inż. Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż. Jerzy Jedliński, prof. AGH [online] [przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:26:54Z

MagdalenaWadowiec: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. W tym czasie był głównym twórcą i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), a także inicjatorem ustanowienia nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy, a w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr inż. Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż. Jerzy Jedliński, prof. [online] [przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:25:25Z

MagdalenaWadowiec: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. W tym czasie był głównym twórcą i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), a także inicjatorem ustanowienia nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy, a w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr inż. Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż Jerzy Jedliński, prof. [online] [przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:16:08Z

MagdalenaWadowiec: /* Artykuły */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. W tym czasie był głównym twórcą i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), a także inicjatorem ustanowienia nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy, a w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr inż. Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż Jerzy Jedliński, prof. [online][przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:14:08Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. W tym czasie był głównym twórcą i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), a także inicjatorem ustanowienia nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy, a w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr. inż.Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inzynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż Jerzy Jedliński, prof. [online][przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:13:16Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. W tym czasie był głównym twórcą i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), a także inicjatorem ustanowienia nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy oraz w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr. inż.Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inzynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż Jerzy Jedliński, prof. [online][przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:12:24Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. W tym czasie był głównym twórcą i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), inicjator ustanowienie nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy oraz w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr. inż.Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inzynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż Jerzy Jedliński, prof. [online][przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:09:08Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę na stanowisku starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. w tym czasie był głównym twórca i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), inicjator ustanowienie nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy oraz w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr. inż.Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inzynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż Jerzy Jedliński, prof. [online][przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Jerzy Jedliński

2021-05-27T10:08:33Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Jedliński
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Jerzy_Jedlinski.jpg
|birth_date=7 stycznia 1956
|birth_place=Częstochowa
|fields=fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne
|function=Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (2020–2024)
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Jerzy Jedliński
|image_size=10313
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Jerzy Jedliński''' (1956–)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia ciała stałego, inżynieria materiałowa, fizykochemia powierzchni, nauki chemiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 stycznia 1956 roku w Częstochowie.

W 1974 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Bochni.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek fizyka) Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1981 roku na Wydziale Metalurgicznym AGH (kierunek fizyka metali i metaloznawstwo).

Początkowo pracował w PAN.

W 1982 roku rozpoczął pracę starszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej i Chemii Wysokich Temperatur Instytutu Inżynierii Materiałowej [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

W 1987 roku na podstawie pracy "Wpływ implantowanego itru na kinetykę i mechanizm wysokotemperaturowego utleniania międzymetalicznego związku beta-NiAl" uzyskał doktorat.

W latach 1989-1990 był stypendystą Fundacji Alexandra von-Humbolta w Uniwersytecie Technicznym w Clausthal-Zellerfeld, gdzie następnie przez kolejne trzy lata kontynuował badania w ramach stażu naukowego.

Po powrocie w 1993 roku został delegowany do Pracowni Spektroskopii Powierzchni Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Struktury (SLAFiBS), afiliowanego przy UJ. W 1994 roku został kierownikiem tej Pracowni.

W latach 1997–2002 był kierownikiem Uczelnianej Pracowni Spektroskopii Powierzchni.

Jego główna tematyka badawcza to fizykochemia i nauka o materiałach, korozja materiałów w wysokich temperaturach w środowiskach gazowych i materiały do pracy w wysokich temperaturach, nowoczesne metody badania składu powierzchni materiałów.

W 2012 roku na podstawie rozprawy "Mechanizm wysokotemperaturowego utleniania oraz wywołanej nim degradacji jednofazowych materiałów żaroodpornych z grupy alumina formers" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2020 roku został dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki.

Jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji, edytował dwie książki w zagranicznym wydawnictwie naukowym, Uczestniczył w ponad 60 międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.

W latach 2006-2008 był pełnomocnikiem Rektora AGH ds. współpracy regionalnej i rozwoju.
Od 2015 roku jest pełnomocnikiem Rektora ds. Nowej Huty i projektu NH2.

Jest członkiem komitetów redakcyjnych dwóch czasopism naukowych: „Materials Science Forum” i „Materials at High Temperatures” oraz komitetów naukowych cyklicznych międzynarodowych konferencji.

Działalność badawczą prowadzi w oparciu o współpracę międzynarodową, w ramach wspólnych projektów i badań, czego rezultatem są również liczne publikacje. Prowadził badania, między innymi, we współpracy z ośrodkami w: USA, Kanadzie, Niemczech, Francji, Japonii, Wielkiej Brytanii. Wygłaszał wiele referatów na zaproszenie i konferencyjnych, w tym: plenarny na konferencji Gordon Research Conference (High Temperature Corrosion). Koordynował, kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych, krajowych i międzynarodowych, w tym: Brite/EuRam i Copernicus (Unia Europejska), Fundacji Volkswagena (Niemcy), na zlecenie United Technologies Corporation - Pratt & Whitney (USA).

Niezwykle aktywnie uczestniczy w działalności samorządowej i administracyjnej. W latach 1994-2002 był radnym Miasta Krakowa, w latach 1998-2002 był wiceprezydentem Miasta Krakowa. w tym czasie był głównym twórca i koordynatorem pionierskiego zintegrowanego programu "Bezpieczny Kraków" (nagroda Stowarzyszenia Miast Europejskich "EUROCITIES") oraz programu współpracy z organizacjami pozarządowymi (nagroda Związku Miast Polskich), inicjator ustanowienie nagród i stypendiów edukacyjnych oraz sportowych Miasta Krakowa. W okresie 1999-2003 był sekretarzem Zarządu Związku Miast Polskich, a w latach 2005-2006 radnym Województwa Małopolskiego. W latach 2006-2010 brał udział w dwóch opracowaniach typu Foresight technologiczny dla Województwa Małopolskiego, w latach 2008-2010 był doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. społeczeństwa wiedzy oraz w latach 2007-2010 doradcą Marszałka Województwa Małopolskiego ds. rozwoju społeczeństwa wiedzy. W latach 2010-2011 uczestniczył w projekcie „Broker innowacji”, realizowanym przez Krakowski Park Technologiczny i Województwo Małopolskie.

Członek Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, Towarzystwa Polsko-Niemieckiego w Krakowie.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jedlinski-jerzy-04087

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 145, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1982/83]. Kraków 1983, s. 84
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 131

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Jedliński J.: Mamy unikalna w skali kraju aparaturę pomiarową : rozmowa - wywiad dr. Józefa Szerłomskiego z dr. inż.Jerzym Jedlińskim, adiunktem w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego na Wydziale Inzynierii Materiałowej i Ceramiki. Rozm. J. Szerłomski. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 37, s. 2-5

==== Inne ====

* Dziekan Wydziału dr hab. inż Jerzy Jedliński, prof. [online][przeglądany 6.11.2018]. Dostepny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/2016-01-20-13-11-44/informacje-dla-kandydatow/chemia-w-kryminalistyce/2-uncategorised/1221-dziekan-wydzialu-dr-hab-inz-jerzy-jedlinski
* Jerzy Jedliński - strona domowa - UNREGISTERED ... - AGH [online] [przeglądany 23.04.2021]. Dostępny w: http://home.agh.edu.pl/~jedlinsk/o-mnie.html

{{DEFAULTSORT:Jedliński, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 23.04.2021'''''

Andrzej Chojecki

2021-05-27T10:05:33Z

MagdalenaWadowiec: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Chojecki
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|birth_date=24 listopada 1939
|birth_place=Kraków
|fields=metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika, technologia form odlewniczych, odlewnictwo staliwa
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
}}
Prof. dr hab. inż. '''Andrzej Chojecki''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika, technologia form odlewniczych, odlewnictwo staliwa

== Nota biograficzna ==

Urodził się 24 listopada 1939 roku w Krakowie.

W 1961 roku ukończył Wydział Odlewnictwa AGH.

W 1961 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze i Zakładzie Metalurgii i Odlewnictwa Staliwa [[Wydział Odlewnictwa|Wydziału Odlewnictwa]] AGH.

W 1969 roku na podstawie pracy "Mechanizm wpływu fosforu na właściwości mechaniczne a zwłaszcza odporność na zużycie austenitycznego staliwa manganowego", napisanej pod kierunkiem profesora Gabriela Kniaginina, uzyskał doktorat.

W 1984 roku został doktorem habilitowanym.

W 1994 roku uzyskał tytuł profesora.

Od 2000 roku był kierownikiem Katedry Technologii Form Odlewniczych.

Autor ponad 130 publikacji, w tym 2 książek i 2 patentów.

Członek Stowarzyszenia Odlewników Polskich, Komitetu Metalurgii PAN.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], Odznaczenie "Zasłużony Opolszczyźnie", Złoty Medal Uniwersytetu Technicznego w Koszycach w Słowacji

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/chojecki-andrzej-03181

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 177
* Kronika Wydziału Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej 1951-2011. Oprac. Z. Kulig. Kraków 2011, s. 34, 50, 100
* Kronika 1951-2019 : Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. Oprac. Z. Kulig, J. Cholawa. Kraków 2019, s. 47, 60, 117, 156, 179
* [Skład Osobowy AGH … 1962/63]. Kraków 1963, s. 65
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 50

==== Artykuły ====

* Medale i nagrody. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2008, nr 10, s. 16

{{DEFAULTSORT:Chojecki, Andrzej}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 27.04.2021'''''

Andrzej Chojecki

2021-05-27T10:02:27Z

MagdalenaWadowiec: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Chojecki
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|birth_date=24 listopada 1939
|birth_place=Kraków
|fields=metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika, technologia form odlewniczych, odlewnictwo staliwa
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
}}
Prof. dr hab. inż. '''Andrzej Chojecki''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika, technologia form odlewniczych, odlewnictwo staliwa

== Nota biograficzna ==

Urodził się 24 listopada 1939 roku w Krakowie.

W 1961 roku ukończył Wydział Odlewnictwa AGH.

W 1961 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze i Zakładzie Metalurgii i Odlewnictwa Staliwa [[Wydział Odlewnictwa|Wydziału Odlewnictwa]] AGH.

W 1969 roku na podstawie pracy "Mechanizm wpływu fosforu na właściwości mechaniczne a zwłaszcza odporność na zużycie austenitycznego staliwa manganowego", napisanej pod kierunkiem profesora Gabriela Kniaginina, uzyskał doktorat.

W 1984 roku został doktorem habilitowanym.

W 1994 roku uzyskał tytuł profesora.

Od 2000 roku był kierownikiem Katedry Technologii Form Odlewniczych.

Autor ponad 130 publikacji, w tym 2 książek i 2 patentów.

Członek Stowarzyszenia Odlewników Polskich, Komitetu Metalurgii PAN.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], Odznaczenie "Zasłużony Opolszczyźnie", Złoty Medal Uniwersytetu Technicznego w Koszycach w Słowacji

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/chojecki-andrzej-03181

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 177
* Kronika Wydziału Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej 1951-2011. Oprac. Z. Kulig. Kraków 2011, s. 34, 50. 100
* Kronika 1951-2019 : Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. Oprac. Z. Kulig, J. Cholawa. Kraków 2019, s. 47, 60, 117, 156, 179
* [Skład Osobowy AGH … 1962/63]. Kraków 1963, s. 65
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 50

==== Artykuły ====

* Medale i nagrody. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2008, nr 10, s. 16

{{DEFAULTSORT:Chojecki, Andrzej}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 27.04.2021'''''

Roman Stanisław Jabłoński

2021-05-27T09:46:25Z

MagdalenaWadowiec: Anulowanie wersji 64885 autorstwa MagdalenaWadowiec (dyskusja)

{{Infobox scientist
|family-name=Jabłoński
|given-name=Roman Stanisław
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Roman Jabłoński.jpg
|birth_date=9 lipca 1935
|birth_place=Sosnowiec
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, transport kopalniany, maszyny górnicze, maszyny i urządzenia transportowe
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Roman Stanisław Jabłoński''' (1935-)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, transport kopalniany, maszyny górnicze, maszyny i urządzenia transportowe

== Nota biograficzna ==

Urodził się 9 lipca 1935 roku w Sosnowcu.

W 1961 roku ukończył Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH.

W 1961 roku rozpoczął pracę w Katedrze Maszyn i Urządzeń Górniczych [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych| Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

W 1968 roku na podstawie pracy "Badania wpływu wybranych parametrów na opory toczenia krążników przenośników taśmowych o dużej wydajności" uzyskał doktorat.

W 1989 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Pracował w Katedrze Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Transportowych WIMiR.

W 2002 roku został członkiem Senackiej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów.

Autor około 160 publikacji oraz 25 patentów.

Promotor i recenzent prac doktorskich.

Członek Sekcji Mechanizacji Górnictwa PAN.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]]

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/jablonski-roman-02505

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 170
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni WIMIR : 1952-2002 50-lecie Wydziału. Red. W. P. Kowalski ; oprac. M. Banaś, K. Kołodziejczyk, T. Zacharz. Kraków 2002, s. 54-55, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1963/64]. Kraków 1964, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 121

{{DEFAULTSORT:Jabłoński, Roman Stanisław}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 17.04.2021'''''