Historia AGH - Wkład użytkownika [pl]

Zbigniew Witold Engel

2023-06-07T06:27:23Z

MonikaKucharczyk: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Engel
|given-name=Zbigniew Witold
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Zbigniew Engel.jpg
|birth_date=1 kwietnia 1933
|birth_place=Zawady
|death_date=2 listopada 2013
|fields=mechanika stosowana, wibroakustyka
|function=Prodziekan Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH (1969–1975)
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|dhc_year=2001
|dhc_reason=za wybitny wkład w rozwój mechaniki, szczególnie za stworzenie nowej dziedziny nauki — wibroakustyki oraz za wyjątkowe zasługi w kształceniu młodej kadry naukowej, a także wkład w rozwój Wydziału Inżynierii Mechnicznej i Robotyki
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Zbigniew Witold Engel
|image_size=13879
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych
|Rok_od=1969
|Rok_do=1975
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Zbigniew Witold Engel''' (1933–2013)

Dyscyplina/specjalności: mechanika stosowana, wibroakustyka

== Nota biograficzna ==

Urodził się 1 kwietnia 1933 roku w miejscowości Zawady koło Żółkwi w województwie lwowskim (obecnie Ukraina). Zmarł 2 listopada 2013 roku. Pochowany na cmentarzu w Wieliczce koło Krakowa.

Studiował na Wydziałach Politechnicznych Akademii Górniczej.

Doktorat (1962), habilitacja (1966), prof. nadzw. (1973), prof. zw. (1978).

W AGH pracował początkowo jako asystent, następnie adiunkt (1952–66), docent (1966–1973), prof. (1973–). Prodziekan [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH (1969-1975). Dyrektor Instytutu Mechaniki i Wibroakustyki (1974-1996). Kierownik Katedry Mechaniki i Wibroakustyki (1996-1998).

Wieloletni współpracownik Centralnego Instytutu Ochrony Pracy (CIOP), członek Rady Naukowej CIOP i jej przewodniczący od 1998 roku.

Twórca nowej dziedziny — wibroakustyki, dyscypliny, która zdobyła ważne miejsce w świecie.

Autor lub współautor ponad 580 prac naukowych, 15 patentów oraz wielu opracowań, ekspertyz i opinii dla przemysłu. Promotor ponad 200 prac dyplomowych inżynierskich i magisterskich, promotor 38 doktoratów, recenzent ponad 100 rozpraw doktorskich i ponad 50 rozpraw habilitacyjnych, autor kilkudziesięciu recenzji profesorskich.

Członek wielu komitetów naukowych konferencji i kongresów m.in. w Miami, Edynburgu, Monachium, Pekinie, Avignon, Newport Beach, Toronto, Hadze, Budapeszcie, Seulu, Pradze, Rio de Janeiro.

Członek komitetów redakcyjnych czasopism polskich i zagranicznych, członek Komitetu Akustyki PAN, wiceprzewodniczący Komisji Mechaniki Oddziału PAN w Krakowie, członek Państwowej Rady Ochrony Środowiska, Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, członek International Institute of Noise Control Engineering (1980–1987) oraz licznych polskich towarzystw i stowarzyszeń.

Doktor honoris causa AGH (2001) za wybitny wkład w rozwój mechaniki, szczególnie za stworzenie nowej dziedziny nauki — wibroakustyki oraz za wyjątkowe zasługi w kształceniu młodej kadry naukowej, a także za wkład w rozwój Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki. Doktor honoris causa Politechniki Krakowskiej (2006), Doktor honoris causa Politechniki Świętokrzyskiej (2012).

20 października 2014 roku budynkowi D-1 nadano imię prof. Zbigniewa Engela, a w holu budynku D-1 odsłonięto tablicę poświęconą Jego pamięci.

Założyciel Fundacji Rodziny Engelów, która przyznaje coroczne nagrody imienia Profesora Engela za najlepszą pracę naukową, np. rozprawę doktorską, habilitacyjną, monografię, cykl artykułów itp. Nagrody te przyznawane są młodym pracownikom naukowo-dydaktycznym Akademii Górniczo-Hutniczej, Politechniki Krakowskiej oraz Politechniki Świętokrzyskiej.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal Węgierskiego Towarzystwa Optyczno-Akustycznego "Pro Silentio", "Nagroda Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa 2005", Medal Czechosłowackiej Akademii Nauk, Nagrody Ministra Edukacji Narodowej I st., Nagrody Ministra Budownictwa I st.

==== Bibliografia publikacji ====
http://bpp.agh.edu.pl/autor/engel-zbigniew-witold-02545

==Źródła do biogramu==

==== Książki ====

*Batko w.: Archipelag wspomnień o prof. zw. dr hab. inż. Zbigniewie Engelu, dr h.c. multi (1933-2013). W: WibroTech 2023 : XXI konferencja naukowa Wibroakustyki i Wibrotechniki i XVI ogólnopolskie seminarium Wibroakustyka w systemach technicznych : Warszawa–Pruszków, 29–30 maja 2023 r. [Warszawa 2023], s. 9-17, [foto]
* Batko W., Wiciak J.: Zbigniew Engel - wspomnienie. W: XXV lat Szkoły Ochrony i Inżynierii Środowiska im. Walerego Goetla. Kraków 2017, s. 137, 161-165, [foto] (Monografia Szkoły Ochrony i Inżynierii Środowiska im. Walerego Goetla ; nr 3)
* Człowiek a hałas : Prof. dr hab. inż. Zbigniew Witold Engel, dr h.c. : doktor honoris causa Politechniki Świętokrzyskiej. Oprac. S. Adamczak. Kielce 2012, 60 s., [foto]
* Diagnostyka Maszyn : XLI Ogólnopolskie Sympozjum : Wisła 3.03 - 7.03.2014. Red. Ł. Konieczny. Katowice 2014, s. 7-14, [foto]
* Duda J.: 203 spotkanie z cyklu "Wieliczka-Wieliczanie" z serii: "W nauce i wiedzy (15) pt. "Profesor dr hab. inż. Zbigniew Witold Engel (1933-2013), mechanik, wibroakustyk, nauczyciel akademicki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej, Politechniki Krakowskiej, Politechniki Świętokrzyskiej, pasjonat historii AGH i Wieliczki, społecznik". Wieliczka 2014, 48 s., [foto] (Biblioteczka Wielicka ; z. 148)
* Engel Z.: Sześćdziesiąt lat minęło... Kraków 2012, s. 11-221, [foto]
* Konieczna E.: Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach. Kraków 2008, s. 150-155, [foto]
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Warszawa 1993, s. 149
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Becela. Warszawa 1989, s. 267
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 11, 243-244, [foto]
* Wibroakustyka - polska specjalność naukowa : Profesor Zbigniew Engel doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej AGH im. Stanisława Staszica. [S. l. ca 2002], 1-23 s.
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 80, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 1 : A - G. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 1998, s. 371

====Artykuły====

* Adamczyk J.: 45 lat pracy naukowo-dydaktycznej profesora Zbigniewa Witolda Engela. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1997, nr 47, s. 14-17, [foto]
* Adamczyk J., Batko W.: In memoriam : Professor Zbigniew Witold Engel. ''Archives of Acoustics'' 2013, vol. 4, s. 453-456, [foto]
* Adamczyk J., Batko W.: Profesor Zbigniew Witold Engel : wspomnienia uczniów i współpracowników. ''Biuletyn AGH'' 2013, nr 72, s. 26-28, [foto]
* Adamczyk J., Batko W.: Prof. zw. dr hab. inż. Zbigniew Engel : dr h.c. multi - uczony, nauczyciel i organizator. ''Zeszyty Naukowe'' : Politechnika Śląska ; nr 1925. [Seria] ''Transport'' 2014, z. 85, s.3-8, [foto]
* Batko W.: Prof. zw. dr hab. inż. Zbigniew Engel Dr H.C. Multi 1913-2013 : wspomnienia o profesorze. ''Mechanics and Control'' 2013, Vol. 32, no. 2, s. 37-40, [foto]
* Batko W.: Professor Zbigniew Engel (1933-2013) : in memoriam. ''Acta Physica Polonica. A'' 2014, Vol. 125, nr 4A, s. (A-5)-(A-6)
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1992, 15 września, s. 4
* Curriculum Vitae : Zbigniew Witold Engel, Ph.D., D.Sc. born: April 1, 1933. ''International Journal of Occupational Safety and Ergonomics'' 2011 Vol. 17, nr 3, s. 219, [foto]
* Doktorzy honoris causa wypromowani przez Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 108, s. 10
* ''Dziennik Polski'' 2013, nr 257 (4 XI 2013), s. A03, A09 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2013, nr 258 (5 XI 2013), s. A03, A08 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2013, nr 259 (6 XI 2013), s. B07, A11 [nekr.]
* Engel Z. W.: Półwiecze działalności Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 108, s. 6-10
* ''Gazeta Wyborcza'' 2013, nr 258 (5 XI 2013), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 2, 6-7 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2013, nr 259 (6 XI 2013), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 14-15 [nekr.]
* Karwat B.: Jubileusz 80-lecia urodzin Profesora Zbigniewa Witolda Engela : seminarium ''Nauka & biznes''. ''Biuletyn AGH'' 2013, nr 64, s. 12-14, [foto]
* Karwat B.: Profesor Zbigniew Engel doktorem honoris causa Politechniki Krakowskiej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2006, nr 156/157, s. 2, 7-8, [foto]
* Karwat B.: Profesor Zbigniew Engel laureatem Nagrody Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 148, s. [2], 4, [foto]
* Karwat B.: Profesor Zbigniew Witold Engel Doktorem Honoris Causa Politechniki Świętokrzyskiej. ''Vivat Akademia : AGH'' 2012, nr 9, s. 17, [foto]
* Karwat B., Radowicz A.: Profesor Zbigniew Witold Engel Doktorem Honoris Causa Politechniki Świętokrzyskiej. ''Biuletyn AGH'' 2012, nr 56-57, s. 8-11, [foto]
* Kleczkowski A.S., Geolodzy dla dobra Akademii Górniczo-Hutniczej (do 1949 roku Akademii Górniczej). ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 96, s. 6-9
* Kosała K.: Professor Zbigniew Witold Engel Doctor Honoris Causa of the Cracow University of Technology. ''Archives of Acoustics'' 2006, vol. 3, s. 347-349, [foto]
* Kowal J., Batko W., Karwat B.: Zasługi, działalność oraz osiągnięcia naukowe i dyddaktyczne prof. zw. dr. hab. inż. Zbigniewa Witolda Engela. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 95, s. 33-34, [foto]
* [Kryś-Dyja A.]: Posiedzenie Senatu [AGH] w dniu 7 listopada 2001 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 97/98, s. 23
* [Kryś-Dyja A.]: Senat [AGH] 31 stycznia 2001 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 87, s. 29
* Łopata A.: Wydarzenia okolicznościowe : jubileusz 45-lecia pracy naukowo-dydaktycznej profesora Zbigniewa Engela. ''Mechanika'' 1998, T. 17, z. 1, s. 179-180
* Marczuk R.: Konferencja WIBROTECH 2003. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2003, nr 116, s. 6-7, [foto]
* Piechowicz J.: Budynek D-1 ma patrona. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 83, s. 25, [foto]
* ''Polska Gazeta Krakowska'' 2013, nr 259 (6 XI 2013), s. 16 [nekr.]
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach : prof. Zbigniew Engel. ''Miesiąc w Krakowie'' 2008, nr 6, s. 49-51, [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 29.01.2014], s. 2, 7, 30
* [[Media:Tablice - Zbigniew Engel. Biuletyn AGH nr 124.pdf|Sieński H.: Profesor Zbigniew Engel : tablice - pamięć wiecznie żywa - część 57. ''Biuletyn AGH'' 2018, nr 124, s. 28-31, [foto]]]
* Uroczystość wręczenia godności doktora honoris causa AGH prof. Zbigniewowi Engelowi : 19 IX 2001. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 95, s. [36], [foto]

{{DEFAULTSORT:Engel, Zbigniew Witold}}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Janusz Mroczka

2022-10-26T11:51:06Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Mroczka
|given-name=Janusz
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Janusz Mroczka.jpg
|birth_date=27 kwietnia 1952
|birth_place=Dębica
|fields=metrologia, metrologia elektroniczna, metrologia fotoniczna
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|dhc_year=2021
|dhc_reason=w uznaniu wybitnych osiągnięć naukowych w obszarze metrologii, a w szczególności matematycznych uwarunkowań problemu odwrotnego w złożonych pomiarach pośrednich, które stały się płaszczyzną wieloletniej, bliskiej współpracy z Akademią Górniczo-Hutniczą promując jej kadrę naukową i dydaktyczną w tym obszarze wiedzy, jednocześnie rozsławiając jej merytoryczne osiągnięcia w kraju i za granicą.
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
}}
Prof. dr hab. inż. '''Janusz Mroczka''' (1952-)

Dyscyplina/specjalności: metrologia, metrologia elektroniczna, metrologia fotoniczna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 27 kwietnia 1952 roku w Dębicy.

W 1976 roku ukończył Wydział Elektroniki Politechniki Wrocławskiej uzyskując stopień magistra inżyniera elektronika.

Od 1976 roku pracuje w Politechnice Wrocławskiej.

W 1980 roku w Instytucie Metrologii Elektrycznej Politechniki Wrocławskiej uzyskał stopień doktora, a w 1991 roku na Wydziale Elektroniki doktora habilitowanego.

W 1993 roku został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego.

W 1996 roku otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Od 1999 roku zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego. W 2021 roku macierzysta uczelnia nadała mu status professor magnus.

W latach 1991–1996 był dyrektorem Instytutu Metrologii Elektrycznej, a od 1998 roku kierownikiem Katedry Metrologii Elektronicznej i Fotonicznej.

Od 1997 roku pracuje na stanowisku profesora zwyczajnego na Politechnice Opolskiej.

Twórca międzynarodowej szkoły naukowej w zakresie metrologii elektronicznej i fotonicznej. Opracowane przez niego metody oryginalne pozyskiwania, przetwarzania i modelowania sygnałów są podstawą konstrukcji aparatury pomiarowej.

Autor około 450 publikacji w języku polskim i obcych na temat m.in. zastosowania metod pomiarowych w systemach monitoringu środowiska naturalnego, medycyny i przemysłu, elektromedycyny. Współautor 4 książek. Twórca 8 patentów, w tym 4 wdrożeń: m.in. „Mętościomierz laboratoryjny, Turbidymetr T-1”. Od 2008 redaktor serii monografii wydawanej pt. Problemy metrologii elektronicznej i fotonicznej.

Promotor 26 prac doktorskich (4 cotutelle we Francji, wszystkie wyróżnione, a ostatnia otrzymała nagrodę im. M. Skłodowskiej-Curie jako najlepszy doktorat w danej dyscyplinie w Europie), opiekun 9 habilitacji. Zrecenzował 3 doktoraty honoris causa, 58 wniosków profesorskich (1 za granicą), 57 habilitacji i 22 doktoraty, przewodniczył 56 habilitacjom, wypromował ponad 200 dyplomantów.

Powierzono mu zorganizowanie oraz współprzewodniczenie International Symposium of Optical Applied Science and Engineering „Optical Diagnostics in Fluid and Thermal Flow”, które odbyło się w 1993 roku w San Diego w USA. Był realizatorem (kierownikiem lub głównym wykonawcą) 31 grantów (7 międzynarodowych).

Utrzymuje kontakty z wieloma ośrodkami naukowymi, m.in. w Rouen, Jokohamie, Toronto, Preston, Marsylii, Eindhoven, Berlinie, Bostonie, San Diego, Rio de Janeiro, Buenos Aires, Londynie, Padwie, Lecce, Brukseli, Tampere, Szanghaju.

Członek korespondent Polskiej Akademii Nauk. Członek Polskiego Towarzystwa Fizycznego, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, The International Society for Optical Engineering, International Technical Working Group on Penetrating Radiation. Był członkiem Rady Kuratorów Wydziału IV – Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Komitetu Metrologii i Aparatury Naukowej Polskiej Akademii Nauk, członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji Polskiej Akademii Nauk. Był członkiem Komitetu naukowego czasopisma "Metrology and Measurement System", a także Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.

Doktor honoris causa Politechniki Lubelskiej, Politechniki Opolskiej, Politechniki Gdańskiej, Wojskowej Akademii Technicznej i Akademii Górniczo-Hutniczej.

Jest na liście najbardziej wpływowych ludzi nauki na świecie opublikowanej w 2020 roku w ramach prestiżowego rankingu World’s TOP 2% Scientists.

Senat AGH 30 czerwca 2021 roku na mocy uchwały nr 79/2021 przyznał mu doktorat honoris causa w uzasadnieniu pisząc "w uznaniu wybitnych osiągnięć naukowych w obszarze metrologii, a w szczególności matematycznych uwarunkowań problemu odwrotnego w złożonych pomiarach pośrednich, które stały się płaszczyzną wieloletniej, bliskiej współpracy z Akademią Górniczo-Hutniczą promując jej kadrę naukową i dydaktyczną w tym obszarze wiedzy, jednocześnie rozsławiając jej merytoryczne osiągnięcia w kraju i za granicą".

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej z Brylantem, Medal im. prof. Kazimierza Idaszewskiego, Medal im. prof. Włodzimierza Krukowskiego, Nagroda II stopnia Ministra Edukacji Narodowej, Nagroda Wydziału IV PAN, Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za Wybitne Osiągnięcia w Opiece Naukowej i Dydaktycznej, Nagroda Prezesa PAN, Nagroda Naukowa im. prof. M. Suskiego, Nagroda Professor Opoliensis, około 40 Nagród Rektora Politechniki Wrocławskiej

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* In honour of Professor Janusz Mroczka on the occasion of his 70th birthday. ''Metrology and Measurement Systems'' 2022, vol. 29, no. 3, s. 249-250, [foto]
* Kolczyńska I.: Profesor Janusz Mroczka w gronie społeczności AGH. ''Biuletyn AGH'' 2021, nr 165, s. 23, [foto]

==== Inne ====

* Janusz Mroczka - Politechnika Gdańska [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://pg.edu.pl/o-uczelni/uczelnia/historia/doktorzy-honoris-causa/janusz-mroczka
* Janusz Mroczka – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Janusz_Mroczka
* Prof. dr hab. inż. Janusz Mroczka (Politechnika Wrocławska) [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://konferencjawroclaw2020.pwr.edu.pl/informacje-organizacyjne/kluczowi-prelegenci/prof-dr-hab-inz-janusz-mroczka-politechnika-wroclawska
* Uchwała nr 79/2021 Senatu AGH z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie nadania TYTUŁU DOKTORA HONORIS CAUSA AGH Panu Profesorowi Januszowi Mroczce [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/fileadmin/default/templates/images/dokumenty/uchwaly_senatu/2021/0630/30_06_2021_79.pdf

{{DEFAULTSORT:Mroczka, Janusz}}

[[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

'''''stan na dzień 7.12.2021'''''

Janusz Mroczka

2022-10-26T10:41:33Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Mroczka
|given-name=Janusz
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Janusz Mroczka.jpg
|birth_date=27 kwietnia 1952
|birth_place=Dębica
|fields=metrologia, metrologia elektroniczna, metrologia fotoniczna
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|dhc_year=2021
|dhc_reason=w uznaniu wybitnych osiągnięć naukowych w obszarze metrologii, a w szczególności matematycznych uwarunkowań problemu odwrotnego w złożonych pomiarach pośrednich, które stały się płaszczyzną wieloletniej, bliskiej współpracy z Akademią Górniczo-Hutniczą promując jej kadrę naukową i dydaktyczną w tym obszarze wiedzy, jednocześnie rozsławiając jej merytoryczne osiągnięcia w kraju i za granicą.
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
}}
Prof. dr hab. inż. '''Janusz Mroczka''' (1952-)

Dyscyplina/specjalności: metrologia, metrologia elektroniczna, metrologia fotoniczna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 27 kwietnia 1952 roku w Dębicy.

W 1976 roku ukończył Wydział Elektroniki Politechniki Wrocławskiej uzyskując stopień magistra inżyniera elektronika.

Od 1976 roku pracuje w Politechnice Wrocławskiej.

W 1980 roku w Instytucie Metrologii Elektrycznej Politechniki Wrocławskiej uzyskał stopień doktora, a w 1991 roku na Wydziale Elektroniki doktora habilitowanego.

W 1993 roku został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego.

W 1996 roku otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Od 1999 roku zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego. W 2021 roku macierzysta uczelnia nadała mu status professor magnus.

W latach 1991–1996 był dyrektorem Instytutu Metrologii Elektrycznej, a od 1998 roku kierownikiem Katedry Metrologii Elektronicznej i Fotonicznej.

Od 1997 roku pracuje na stanowisku profesora zwyczajnego na Politechnice Opolskiej.

Twórca międzynarodowej szkoły naukowej w zakresie metrologii elektronicznej i fotonicznej. Opracowane przez niego metody oryginalne pozyskiwania, przetwarzania i modelowania sygnałów są podstawą konstrukcji aparatury pomiarowej.

Autor około 450 publikacji w języku polskim i obcych na temat m.in. zastosowania metod pomiarowych w systemach monitoringu środowiska naturalnego, medycyny i przemysłu, elektromedycyny. Współautor 4 książek. Twórca 8 patentów, w tym 4 wdrożeń: m.in. „Mętościomierz laboratoryjny, Turbidymetr T-1”. Od 2008 redaktor serii monografii wydawanej pt. Problemy metrologii elektronicznej i fotonicznej.

Promotor 26 prac doktorskich (4 cotutelle we Francji, wszystkie wyróżnione, a ostatnia otrzymała nagrodę im. M. Skłodowskiej-Curie jako najlepszy doktorat w danej dyscyplinie w Europie), opiekun 9 habilitacji. Zrecenzował 3 doktoraty honoris causa, 58 wniosków profesorskich (1 za granicą), 57 habilitacji i 22 doktoraty, przewodniczył 56 habilitacjom, wypromował ponad 200 dyplomantów.

Powierzono mu zorganizowanie oraz współprzewodniczenie International Symposium of Optical Applied Science and Engineering „Optical Diagnostics in Fluid and Thermal Flow”, które odbyło się w 1993 roku w San Diego w USA. Był realizatorem (kierownikiem lub głównym wykonawcą) 31 grantów (7 międzynarodowych).

Utrzymuje kontakty z wieloma ośrodkami naukowymi, m.in. w Rouen, Jokohamie, Toronto, Preston, Marsylii, Eindhoven, Berlinie, Bostonie, San Diego, Rio de Janeiro, Buenos Aires, Londynie, Padwie, Lecce, Brukseli, Tampere, Szanghaju.

Członek korespondent Polskiej Akademii Nauk. Członek Polskiego Towarzystwa Fizycznego, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, The International Society for Optical Engineering, International Technical Working Group on Penetrating Radiation. Był członkiem Rady Kuratorów Wydziału IV – Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Komitetu Metrologii i Aparatury Naukowej Polskiej Akademii Nauk, członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji Polskiej Akademii Nauk. Był członkiem Komitetu naukowego czasopisma "Metrology and Measurement System", a także Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.

Doktor honoris causa Politechniki Lubelskiej, Politechniki Opolskiej, Politechniki Gdańskiej, Wojskowej Akademii Technicznej i Akademii Górniczo Hutniczej.

Jest na liście najbardziej wpływowych ludzi nauki na świecie opublikowanej w 2020 roku w ramach prestiżowego rankingu World’s TOP 2% Scientists.

Senat AGH 30 czerwca 2021 roku na mocy uchwały nr 79/2021 przyznał mu doktorat honoris causa w uzasadnieniu pisząc "w uznaniu wybitnych osiągnięć naukowych w obszarze metrologii, a w szczególności matematycznych uwarunkowań problemu odwrotnego w złożonych pomiarach pośrednich, które stały się płaszczyzną wieloletniej, bliskiej współpracy z Akademią Górniczo-Hutniczą promując jej kadrę naukową i dydaktyczną w tym obszarze wiedzy, jednocześnie rozsławiając jej merytoryczne osiągnięcia w kraju i za granicą".

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej z Brylantem, Medal im. prof. Kazimierza Idaszewskiego, Medal im. prof. Włodzimierza Krukowskiego, Nagroda II stopnia Ministra Edukacji Narodowej, Nagroda Wydziału IV PAN, Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za Wybitne Osiągnięcia w Opiece Naukowej i Dydaktycznej, Nagroda Prezesa PAN, Nagroda Naukowa im. prof. M. Suskiego, Nagroda Professor Opoliensis, około 40 Nagród Rektora Politechniki Wrocławskiej

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* In honour of Professor Janusz Mroczka on the occasion of his 70th birthday. ''Metrology and Measurement Systems'' 2022, vol. 29, no. 3, s. 249-250, [foto]
* Kolczyńska I.: Profesor Janusz Mroczka w gronie społeczności AGH. ''Biuletyn AGH'' 2021, nr 165, s. 23, [foto]

==== Inne ====

* Janusz Mroczka - Politechnika Gdańska [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://pg.edu.pl/o-uczelni/uczelnia/historia/doktorzy-honoris-causa/janusz-mroczka
* Janusz Mroczka – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Janusz_Mroczka
* Prof. dr hab. inż. Janusz Mroczka (Politechnika Wrocławska) [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://konferencjawroclaw2020.pwr.edu.pl/informacje-organizacyjne/kluczowi-prelegenci/prof-dr-hab-inz-janusz-mroczka-politechnika-wroclawska
* Uchwała nr 79/2021 Senatu AGH z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie nadania TYTUŁU DOKTORA HONORIS CAUSA AGH Panu Profesorowi Januszowi Mroczce [online] [przeglądany 22.11.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/fileadmin/default/templates/images/dokumenty/uchwaly_senatu/2021/0630/30_06_2021_79.pdf

{{DEFAULTSORT:Mroczka, Janusz}}

[[Category:Biogramy]] [[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

'''''stan na dzień 7.12.2021'''''

Stanisław Wojciechowski

2022-10-20T12:11:42Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Wojciechowski
|given-name=Stanisław
|image=Stanislaw_Wojciechowski.jpg
|birth_date=15 marca 1869
|birth_place=Kalisz
|death_date=9 kwietnia 1953
|death_place=Gołąbki k. Warszawy
|dhc_year=1923
|dhc_reason=za organizację sił społecznych w celu unarodowienia przemysłu polskiego
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,
|name=Stanisław Wojciechowski
|image_size=10417
}}
'''Stanisław Wojciechowski''' (1869–1953)

polityk; wykładowca; działacz spółdzielczy; prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (1922–1926)

== Nota biograficzna ==

Urodził się 15 marca 1869 w Kaliszu. Zmarł 9 kwietnia 1953 w Gołąbkach k. Warszawy.

Od 1890 w Związku Młodzieży Polskiej „Zet” (tajnej organizacji akademickiej), od 1891 w Zjednoczeniu Robotniczym. W latach 1892–1895 i 1899–1906 przebywał na emigracji (m.in. w Wielkiej Brytanii).

Współzałożyciel Polskiej Partii Socjalistycznej, a w latach 1895–1905 członek kierownictwa tej partii. Jeden z pionierów spółdzielczości w Polsce — w latach 1911–1915 członek Zarządu Warszawskiego Związku Stowarzyszeń Spożywczych. W latach 1915–1918 przebywał w Rosji, w 1917 roku był prezesem Rady Polskiego Zjednoczenia Partyjnego w Moskwie.

W okresie 1919–1920 minister spraw wewnętrznych.

W Polsce niepodległej zbliżył się do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast”.

Od 20 grudnia 1922 do 14 maja 1926 roku prezydent II Rzeczypospolitej; podał się do dymisji w wyniku zamachu majowego J. Piłsudskiego.

Po powstaniu warszawskim wraz z ludnością cywilną odosobniony w obozie pruszkowskim, po II wojnie światowej mieszkał w Gołąbkach pod Warszawą.

W latach 1920-1923 wykładowca spółdzielczości w Wyższej Szkole Handlowej (WSH) w Warszawie; 1926-1939 prof. WSH i Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Od 1927 roku dyrektor Spółdzielczego Instytutu Naukowego.

Redaktor czasopisma "Przedświt".

Autor licznych artykułów i prac głównie na tematy spółdzielczości, autor książek: „Kooperacja w rozwoju historycznym” (1923) i „Historia spółdzielczości polskiej od 1914 roku” (1939).

W 1923 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa AGH za organizację sił społecznych w celu unarodowienia przemysłu polskiego.

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Encyklopedyczny słownik sławnych Polaków. Pod red. J. Borowca. Warszawa 1996, s. 439
* Materiały Informacyjne [nr 4]. Komisja Propagandowa Komitetu Obchodu 50-lecia AGH. Kraków 1969, s. 93
* 75 [Siedemdziesiąt pięć] lat Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków 1994. [rozdz.] Doktorzy honoris causa s. [1], [foto]
* Wielka Encyklopedia PWN. Red. naczelny J. Wojnowski. T. 29. Warszawa 2005 s. 481, [foto]
* Wykaz osób, które otrzymały Doktoraty Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 18

====Inne====

* Dyplom nadania DHC AGH (materiały z Muzeum AGH)

{{DEFAULTSORT:Wojciechowski, Stanisław }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Jan Jerzy Norwisz

2022-10-20T12:11:00Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Norwisz
|given-name=Jan Jerzy
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. nadzw.
|birth_date=13 sierpnia 1944
|image=
|birth_place=Bytom
|death_date=8 września 2009
|fields=metalurgia, energetyka, teoria procesów metalurgicznych, rachunek wyrównawczy w technice cieplnej, polityka poszanowania energii,
|faculty=Wydział Energetyki i Paliw
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Jan Jerzy Norwisz
}}
Dr hab. inż., prof. nadzw. '''Jan Jerzy Norwisz''' (1944–2009)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, energetyka, teoria procesów metalurgicznych
rachunek wyrównawczy w technice cieplnej, polityka poszanowania energii
== Nota biograficzna ==
Urodził się 13 sierpnia 1944 roku w Bytomiu. Zmarł 8 września 2009 roku, pochowany został na cmentarzu w Bytomiu-Miechowicach.

Absolwent AGH w 1968 roku.

Doktorat obronił w Akademii Górniczo-Hutniczej w 1973 roku, a stopień naukowy doktora habilitowanego otrzymał w 1985 roku (AGH)

Pracował w AGH od 1995 roku na [[Wydział Metali Nieżelaznych|Wydziale Metali Nieżelaznych]] oraz na [[Wydział Energetyki i Paliw|Wydziale Energetyki i Paliw]] AGH.

Kierownik Pracowni Badań Własności Fizykochemicznych Surowców i Produktów Hutniczych Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach w latach 1973–1987.
Kierownik Zakładu Użytkowania Energii Centrum Podstawowych Problemów Gospodarki Surowcami i Energią PAN w latach 1990–1993; dyrektor Fundacji Poszanowania Energii (1993–1999); dyrektor Narodowej Agencji Poszanowania Energii w latach 1994–2002.

Autor blisko 150 publikacji naukowych, w tym 3 książek (współautor) i 1 patentu.

Przewodniczący Rady Programowej czasopisma "Energia i Budynek". Członek Stowarzyszenia Naukowego Sigma KSi USA od 1986 roku, International Association of Energy Economics USA od 1995 roku, Komisji Energetyki PAN O/Katowice od 1992 roku, Komisji Metrologii PAN O/Katowice od 1984 roku, Komisji Nauki o Materiałach PAN O/Katowice od 2000 roku, Komitetu Energetyki SITPH od 1991 roku.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], Złota Odznaka Honorowa NOT, Nagroda I stopnia Wydziału IV PAN

==== Bibliografia publikacji ====
https://bpp.agh.edu.pl/autor/norwisz-jan-02972

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 250

==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2009, nr 212 (10 IX 2009), s. A10 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2009, nr 213 (11 IX 2009), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2009, nr 214 (12-13 IX 2009), s. A11 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2009, nr 214 (12-13 IX 2009), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 7 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Norwisz, Jan Jerzy}}
[[Category:Biogramy]]

Marek Doktor

2022-10-20T12:10:19Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Doktor
|given-name=Marek
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Marek Doktor.jpg
|birth_date=9 czerwca 1949
|birth_place=Biała Krakowska
|death_date=19 sierpnia 2020
|fields=geologia, sedymentologia, nauki przyrodnicze, nauki o Ziemi, geologia podstawowa, nauki geologiczne
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Marek Doktor''' (1949-2020)

Dyscyplina/specjalności: geologia, sedymentologia, nauki przyrodnicze, nauki o Ziemi, geologia podstawowa, nauki geologiczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 9 czerwca 1949 roku w Białej Krakowskiej. Zmarł 19 sierpnia 2020 roku. Pochowany na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie.

W 1972 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH, gdzie na podstawie pracy "Złoże solne w okolicy Wojnicza nad Dunajcem" uzyskał tytuł magistra inżyniera.

W latach 1972-2008 był pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Geologicznych PAN w Krakowie. W latach 1998-2006 był zastępcą kierownika Instytutu. W 1980 roku na podstawie pracy "Sedimentation of the gravel sediments in Miocene on Carpathian Foredeep" uzyskał tam doktorat.

Od 2004 roku prowadził wykłady na Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska AGH.

W 2006 roku przeszedł do pracy w Katedrze Geologii Ogólnej, Ochrony Środowiska i Geoturystyki [[Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska|Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska]].

W 2009 roku decyzją Rady Wydziału GGiOŚ został Mu nadany stopień doktora habilitowanego, na podstawie wcześniej opublikowanej w "Annales Societatis Geologorum Poloniae" i uhonorowanej Nagrodą Polskiego Geologicznego im. Ludwika Zejsznera „Conditions of accumulation andsedimentary architecture of the Cracow Sandstone Series (upper Westphalian) Upper Silesia Coal Basin, Poland”, uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W latach 2011-2017 był kierownikiem Katedry Geologii Ogólnej i Geoturystyki WGGiOŚ AGH. Był współrealizatorem geoturystyki - nowej, interdyscyplinarnej dziedziny i specjalnosci kształcenia w AGH.

W 2012 roku został profesorem AGH.

Był specjalistą z zakresu sedymentologii kopalnych i współczesnych osadów klastycznych, zwłaszcza osadów węglonośnych Górnośląskiego Zagłębia Węglowego, geologii obszarów antarktycznych oraz zastosowań metod matematycznych w geologii. Do Jego osiągnięć zalicza się rozpoznanie środowisk sedymentacji górnokarbońskiej serii mułowcowej i krakowskiej serii piaskowcowej oraz badania systemu anastomozującej rzeki Narwi.

Od 2012 roku był również wykładowcą, profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Nauk Humanistyczno-Społecznych i Turystyki Podhalańskiej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Targu.

Geologia była jego pasją, którą realizował również podczas wypraw naukowych. Kilkakrotnie przebywał w Argentynie w tym jeden miesięczny, krótkie wizyty na Kubie, w Brazylii, Urugwaju, Senegalu, Wyspach Kanaryjskich, Algerii. Znajomość wielu krajów europejskich m.in. Niemcy, Czechy, Słowacja, Węgry, Słowenia, Bułgaria, Chorwacja, Rosja, Austria, Włochy, Hiszpania, Francja, Holandia.

Był uczestnikiem trzech polskich kilkumiesięcznych wypraw antarktycznych działających w obrębie Szetlandów Południowych i Półwyspu Antarktycznego organizowanych przez Polska Akademię Nauk, w tym jednej wyprawie polsko-argentyńskiej działającej na wyspie Seymour na Morzu Weddella.

Udział w interdyscyplinarnej (archeologiczno-geologiczno-etnograficznej) polskiej wyprawie w Andy działającej przez ponad pół roku w Peru w rejonie dorzecza Huaury oraz objazdowej ponad miesięcznej podróży po Peru.

Autor ponad 100 publikacji, w tym 6 monografii.

Opiekun naukowy oraz recenzent wielu prac dyplomowych.

W trosce o poziom kształcenia, uczestniczył w komisji programowych i był pomysłodawcą wielu zmian kierunkowych oraz autorem kursów.

Uczestniczył w ponad 50 konferencjach naukowych, na których prezentował swoje dokonania naukowe i badawcze.

Od 2013 roku był redaktorem naczelnym czasopisma "Geoturystyka". W latach 1998-2012 sekretarz redakcji czasopisma "Annales Societatis Geologorum Poloniae".

Był członkiem Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Komitetu Badań polarnych.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/?idA=05254&afi&res=1

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 209
* Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska 1946-2016. Red. M. Manecki, E. Hycnar. Kraków 2016, s. 38-39, 217-226

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2020, nr 196 (22-23 VIII 2020) s. 16-17 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2020, nr 197 (24 VIII 2020) s. 17 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2020, nr 198 (25 VIII 2020) s. 17 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2020, nr 197 (24 VIII 2020), [dod.] ''Magazyn Krakowski'', s. 2 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2020, nr 198 (25 VIII 2020), [dod.] ''Magazyn Krakowski'', s. 2 [nekr.]
* Waśkowska A.: Dr hab. inż. Marek Doktor (1949-2020). ''Biuletyn Polarny'' 2021, nr 23-25, s. 55-58, [foto]
* Waśkowska A., Słomka T.: In memoriam: Marek Doktor (1949–2020). ''Annales Societatis Geologorum Poloniae'' 2021, Vol. 19, no. 2, s. 189-201, [foto]

==== Inne ====

* Marek Doktor | Podhalańska Państwowa Uczelnia Zawodowa w Nowym Targu [online] [przeglądany 21.10.2020]. Dostępny w:https://ppuz.edu.pl/instytutturystyki-xi-xi-xi-vi.html
* Marek Doktor, Kraków, 24.08.2020 - nekrolog [online] [przeglądany 21.10.2020]. Dostępny w: http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,485016,Marek-Doktor-nekrolog.html
* Marek Doktor – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 21.10.2020]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Marek_Doktor
* Odszedł Pan Profesor Marek Doktor [online] [przeglądany 21.10.2020]. Dostępny w: http://www.wggios.agh.edu.pl/aktualnosci/info/article/odszedl-pan-profesor-marek-doktor/
* Zmarł prof. Marek Doktor – Polskie Towarzystwo Geologiczne [online] [przeglądany 21.10.2020]. Dostępny w: http://www.ptgeol.pl/2020/08/20/zmarl-prof-marek-doktor/

{{DEFAULTSORT:Doktor, Marek}}

[[Category:Biogramy]]

Krzysztof Smyksy

2022-10-20T12:09:23Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Smyksy
|given-name=Krzysztof
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Krzysztof Smyksy.jpg
|birth_date=30 czerwca 1957
|birth_place=Kraków
|death_date=29 marca 2018
|fields=metalurgia, odlewnictwo, mechanizacja i automatyzacja odlewni, procesy formowania impulsywnego
|faculty=Wydział Odlewnictwa
}}
Dr inż. '''Krzysztof Smyksy''' (1957-20180

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, odlewnictwo, mechanizacja i automatyzacja odlewni, procesy formowania impulsywnego

== Nota biograficzna ==

Urodził się 30 czerwca 1957 roku w Krakowie. Zmarł 29 marca 2018 roku. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Igołomi.

W 1977 roku ukończył Zespół Szkół Energetycznych w Krakowie uzyskując tytuł zawodowy technika elektryka ze specjalnością elektronika i elektrotechnika. Następnie rozpoczął studia w AGH, uzyskując w 1982 roku na Wydziale Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa tytuł mgr. inż. hutnika-odlewnika o specjalności mechanizacja i automatyzacja odlewni.

Pracę zawodową rozpoczął w 1982 roku na stanowisku asystenta stażysty w Zakładzie Mechanizacji Odlewni [[Wydział Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa|Wydziału Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa]] AGH.

W 1991 roku obronił rozprawę doktorską "Badania i analiza parametrów impulsywnej maszyny formierskiej". Od 1992 roku był zatrudniony na stanowisku adiunkta. Przez wiele lat pełnił funkcję redaktora działowego czasopisma "Przegląd Odlewnictwa".
Wielokrotnie wyróżniany i nagradzany za działalność naukową i dydaktyczną.

Autor około 140 publikacji i 5 patentów.

Od 1978 roku aktywny członek Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich, pełnił funkcje prezesa zarządu Koła przy AGH, członek Naczelnej Organizacji Technicznej, pełnił funkcję redaktora działowego "Przeglądu Odlewnictwa".

==== Odznaczenia i nagrody ====
Złota Odznaka Honorowa STOP, Złota Odznaka Honorowa NOT, wielokrotnie nagradzany przez Rektora AGH.
==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/smyksy-krzysztof-03115

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika 1951-2019 : Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. Oprac. Z. Kulig, J. Cholawa. Kraków 2019, s. 216-217
* [Skład Osobowy AGH... 1986-1987]. Kraków 1986, s. 109
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 330

==== Artykuły ====

* Dańko R.: Krzysztof Smyksy (1957-2018). ''Przegląd Odlewnictwa'' 2018, nr 3-4, s. 102-103, [foto]

{{DEFAULTSORT:Smyksy, Krzysztof}}

[[Category:Biogramy]]

Piotr Paweł Wyszomirski

2022-10-20T12:08:43Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Wyszomirski
|given-name=Piotr Paweł
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Piotr_Wyszomirski.jpg
|birth_date=20 grudnia 1940
|birth_place=Chorzów
|fields=technologia chemiczna, nauki o surowcach mineralnych, mineralogia, geochemia, geochemia surowców mineralnych, inżynieria chemiczna, nauki o Ziemi i środowisku, surowce mineralne, technologia surowców ceramicznych
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal 40-lecia Polski Ludowej, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Piotr Wyszomirski
|image_size=11735
}}
Prof. dr hab. inż. '''Piotr Paweł Wyszomirski''' (1940–)

Dyscyplina/specjalności: technologia chemiczna, nauki o surowcach mineralnych, mineralogia, geochemia, geochemia surowców mineralnych, inżynieria chemiczna, nauki o Ziemi i środowisku, surowce mineralne, technologia surowców ceramicznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 20 grudnia 1940 roku w Chorzowie.

W 1958 roku ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Batorego w Chorzowie.

W 1963 roku uzyskał dyplom na Wydziale Ceramicznym AGH.

W latach 1964-1965 odbył staże inżynierskie w Katedrze Chemii Ogólnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie i w Zakładzie Badań i Doświadczeń Przemysłu Szklarskiego w Krakowie.

W 1965 roku rozpoczął pracę inżyniera stażysty w Zakładzie Surowców Niemetalicznych Katedry Surowców Mineralnych [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1973 roku na podstawie pracy "Bazalty krajowe jako surowiec do produkcji leizny kamiennej", napisanej pod kierunkiem profesora Leszka Stocha, uzyskał stopień doktora.

W 1993 roku na podstawie rozprawy "Geochemia wybranych pierwiastków śladowych w kaolinach dolnośląskich" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2012 roku otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.

W 1996 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Materiałów Budowlanych [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] jako profesor nadzwyczajny.

Od 1996 roku pracuje również w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Tarnowie.

Od 2011 roku na emeryturze.

Autor i współautor ponad 300 publikacji, w tym 2 książek i 1 patentu.

Promotor 5 rozpraw doktorskich.

Redaktor czasopisma "Polskie Towarzystwo Mineralogiczne — Prace Specjalne", członek komitetu redakcyjnego czasopisma "Prace Mineralogiczne".

Członek Komisji Nauk Mineralogicznych PAN, Komisji Gospodarki Surowcami Mineralnymi PAN, Polskiego Towarzystwa Mineralogicznego, Komisji Koordynacyjnej Wystaw, Giełd i Aukcji Minerałów, Skał i Skamieniałości Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi, Polskiego Towarzystwa Ceramicznego.

Podczas 12. Konferencji Polskiego Towarzystwa Ceramicznego w Zakopanem (12-15.09.2019) został uhonorowany nagrodą naukową im. Profesora Leszka Stocha.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal 40-lecia Polski Ludowej]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka "Zasłużony dla Polskiej Geologii", Złota Odznaka "Za Pracę Społeczną dla Miasta Krakowa", Złota Odznaka Związku Nauczycielstwa Polskiego, Odznaka "Zasłużony dla Województwa Tarnobrzeskiego", Honorowa Odznaka "Zasłużony dla Huty Szkła Okiennego Sandomierz", Nagroda Naukowa im. Profesora Leszka Stocha

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/wyszomirski-piotr-03469

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 219
* Kto jest kim w ceramice : 50-lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 123, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 67
* Złota Księga Nauki Polskiej : w 100 rocznicę odzyskania niepodległości. T. 2, M-Ż. Red. nacz. K. Pikoń. Gliwice 2020, s. 734
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 408

==== Inne ====

* Nagroda dla profesora Piotra Wyszomirskiego - ANS w Tarnowie [online] [przeglądany 30.08.2022]. Dostępny w: https://anstar.edu.pl/nagroda-dla-profesora-piotra-wyszomirskiego/

{{DEFAULTSORT:Wyszomirski, Piotr Paweł}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 26.11.2021'''''

Krzysztof Bolesław Krauze

2022-10-20T12:05:02Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Krauze
|given-name=Krzysztof Bolesław
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Krzysztof_Krauze.jpg
|birth_date=21 grudnia 1952
|birth_place=Częstochowa
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, maszyny górnicze, inżynieria mechaniczna
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Krzysztof Bolesław Krauze
|image_size=30643
}}
Prof. dr hab. inż. '''Krzysztof Bolesław Krauze''' (1952–)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, maszyny górnicze, inżynieria mechaniczna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 grudnia 1952 roku w Częstochowie.

W latach 1966-1971 był uczniem Technicznych Zakładów Naukowych Górnictwa Rud w Częstochowie, które ukończył uzyskując maturę i dyplom technika mechanika.

W latach 1971-1976 studiował na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH i w 1976 roku uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika ze specjalnością maszyny i urządzenia górnictwa podziemnego. W tym samym roku rozpoczął studia doktoranckie na tym samym wydziale.

W 1977 roku został asystentem w Zakładzie Maszyn i Urządzeń Górnictwa Podziemnego Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

W 1982 roku na podstawie pracy "Wpływ wybranych parametrów na opory urabiania węgla dyskiem" uzyskał doktorat. Następnie został mianowany na stanowisko adiunkta.

W latach 1994-1995, 1995-1996,1997, 2003-2004, 2005-2006, 2007-2008 był kierownikiem Studiów Podyplomowych o specjalizacji Wysokowydajne górnicze kompleksy ścianowe.

W 1996 roku został doktorem habilitowanym. W 1999 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym AGH.

W 2002 roku otrzymał tytuł profesora.

Od 1983 roku rzeczoznawca w SITG.

Członek Rady Programowej czasopisma "Maszyny Górnicze".

Autor ponad 360 publikacji, w tym kilku książek. Autor i współautor ponad 40 patentów.

Promotor kilkunastu prac doktorskich.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa, Sekcji Mechanizacji Górnictwa Komitetu Górnictwa PAN, Sekcji Technologii Górniczej KG PAN, Zespołu Hutnictwa i Górnictwa Polskiego Komitetu Normalizacji, Komitetu Badań Naukowych, Rady Programowej czasopisma naukowo-technicznego "Maszyny Górnicze", Rady Naukowej CMG KOMAG.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], kilkakrotnie Nagroda Rektora AGH, Dyrektor Generalny i i III stopnia

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/krauze-krzysztof-boleslaw-02512

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Engel Z.: Sześćdziesiąt lat minęło... Kraków 2012, s. 216
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Red. W. P. Kowalski. Kraków 2002, s. 52-53, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1978/79]. Kraków 1979, s. 110
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 173
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 5 : Suplement A–Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2006, s. 448-449, [foto]

==== Artykuły ====

* Uroczyste nominacje : prof. dr hab. inż. Krzysztof Krauze. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 104/105, s. 6, [foto]

==== Inne ====

* Krzysztof Krauze - Inzynieria.com [online] [przeglądany 12.03.2021]. Dostępny w: https://inzynieria.com/autor/786

{{DEFAULTSORT:Krauze, Krzysztof Bolesław}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.03.2021'''''

Zbigniew Tadeusz Hanzelka

2022-10-20T12:04:24Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Hanzelka
|given-name=Zbigniew Tadeusz
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Zbigniew_Hanzelka.jpg
|birth_date=25 maja 1951
|birth_place=Kraków
|fields=elektrotechnika, jakość energii elektrycznej, energoelektronika, napęd elektryczny
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Inżynierii Biomedycznej
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Srebrny Krzyż Zasługi
|name=Zbigniew Tadeusz Hanzelka
|image_size=13708
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Zbigniew Tadeusz Hanzelka''' (1951–)

Dyscyplina/specjalności: elektrotechnika, jakość energii elektrycznej, energoelektronika, napęd elektryczny

== Nota biograficzna ==

Urodził się 25 maja 1951 roku w Krakowie.

W 1974 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH.

W 1974 roku rozpoczął pracę asystenta stażysty w Zakładzie Automatyki Napędu Instytutu Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH.

W 1982 roku na podstawie pracy "Zastosowanie kompensatorów statycznych do poprawy jakości energii elektrycznej (wybrane zagadnienia)", napisanej w Instytucie Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki|Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki]], uzyskał doktorat.

W 1995 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Głównym przedmiotem jego zainteresowań zawodowych jest problematyka jakości zasilania odbiorników przemysłowych.

Autor ponad 300 publikacji i kilkunastu patentów.

Promotor prac doktorskich.

Był jednym z założycieli i redaktorem naczelnym czasopisma "Jakość i Użytkowanie Energii Elektrycznej", redaktor naukowy czasopisma "Elektrotechnika i Elektronika".

Kierownik Centrum Promocji Jakości Efektywnego Użytkowania Energii Elektrycznej.

Członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich, współorganizator Polskiego Komitetu Jakości i Efektywnego Użytkowania Energii Elektrycznej SEP, Polskiego Komitetu JiEUEE, członek Rady Programowej INPE SEP, IEC, UIE, CIGRE, PKN, Komisji Elektrotechniki, Informatyki i Automatyki PAN.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], Złoty Medal za Długoletnią Służbę, Medal Zasłużony dla Telekomunikacji, Odznaka Honorowa „Za zasługi dla Energetyki“, Odznaka Honoris Gratia, Odznaka NOT, Medal im. St. Fryzego, Medal 90-lecia SEP, Medal im. M. Pożaryskiego, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/hanzelka-zbigniew-01127

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 144
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 86
* Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 118, [foto]
* Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 198, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 113

==== Inne ====

* Nowoczesne systemy transportu pionowego | 5. Polski Kongres Górniczy – Gliwice, 17-19 września 2020 r. [online] [przeglądany 19.01.2021]. Dostępny w: http://pkg.edu.pl/sesja/nowoczesne-systemy-transportu-pionowego/
* Nr 457/18.06.2012 - INFO IK [online] [przeglądany 19.01.2021]. Dostępny w: https://sep.com.pl/infosepik/2012/infosepik_2012_457.pdf
* Zbigniew Hanzelka | CBSEMK - Centrum Badań Środowiska Elektromagnetycznego Kopalń [online] [przeglądany 19.01.2021]. Dostępny w: http://www.semk.agh.edu.pl/?q=node/50

{{DEFAULTSORT:Hanzelka, Zbigniew Tadeusz}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 20.01.2021'''''

Wojciech Korfanty

2022-10-20T12:03:09Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Korfanty
|given-name=Wojciech
|image=Wojciech_Korfanty.jpg
|birth_date=20 kwietnia 1873
|birth_place=Sadzawka
|death_date=17 sierpnia 1939
|death_place=Warszawa
|awards=Order Orła Białego
|dhc_year=1923
|dhc_reason=za zasługi położone dla górnictwa polskiego w walce o Górny Śląsk oraz za wybitną działalność w unarodowieniu tej dzielnicy
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH,
|name=Wojciech Korfanty
|image_size=11973
}}
'''Wojciech Korfanty''' (1873–1939)

polityk; działacz narodowy na Śląsku; publicysta

== Nota biograficzna ==

Urodził się 20 kwietnia 1873 roku w osadzie Sadzawka (obecnie Siemianowice Śląskie). Zmarł 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie. Pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach.

Od 1898 roku członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, od 1901 Ligi Narodowej i redaktor czasopisma "Górnoślązak", zdecydowany przeciwnik politycznej dominacji niemieckiej partii katolickiej Centrum na Górnym Śląsku.

Poseł do Reichstagu (1903–1911 i 1918) i na sejm pruski (1904–1918). Po I wojnie światowej członek Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu; był polskim komisarzem plebiscytowym na terenie Górnego Śląska (1920–1921), a następnie przywódcą III powstania śląskiego (1921). W latach 1919–1930 był posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w latach 1922–1935 posłem na Sejm Śląski; od 1922 roku czołowy przywódca chadecji. Wykluczony z Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji stanął na czele secesyjnego PSChD Górnego Śląska (1928–1930).

W 1930 roku był więziony w Brześciu. Zwolniony w grudniu tego roku powrócił na Górny Śląsk. W 1935 roku opuścił Polskę i udał się na emigrację do Czechosłowacji, w latach 1938–1939 przebywał we Francji; był jednym z inicjatorów Frontu Morges. W 1939 roku wrócił do kraju i następnego dnia został aresztowany i osadzony w więzieniu. Zwolniony z powodu ciężkiej choroby, zmarł 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie.

W 1923 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Górniczej w Krakowie za zasługi położone dla górnictwa polskiego w walce o Górny Śląsk oraz za wybitną działalność w unarodowieniu tej dzielnicy.

Wydawał m.in. czasopisma: "Rzeczpospolita", "Polonia".

Otrzymał tytuł Honorowego Członka SITG - Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Order Orła Białego]]

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Encyklopedyczny słownik sławnych Polaków. Pod red. J. Borowca. Warszawa 1996, s. 168
* Kronika Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa : Suplement 2012-2017. Pod red. E. Ragusa. Katowice 2017, s. 83
* Materiały Informacyjne [nr 4]. Komisja Propagandowa Komitetu Obchodu 50-lecia AGH. Kraków 1969, s. 93
* Polski Słownik Biograficzny. T. 14/1, z. 60 : Kopernicki Izydor – Korzbok Witkowski. Wrocław 1968, s. 67-70
* 75 lat Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków 1994, [rozdz.] Doktorzy honoris causa. s. [3], [foto]
==== Artykuły ====
* Wykaz osób, które otrzymały Doktoraty Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 18

==== Inne ====

* Na podstawie materiałów Muzeum historii AGH (Dyplom nadania DHC AGH)

{{DEFAULTSORT:Korfanty, Wojciech }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Aleksander Tadeusz Fedoryszyn

2022-10-20T12:01:59Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Fedoryszyn
|given-name=Aleksander Tadeusz
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Aleksander Fedoryszyn.jpg
|birth_date=2 stycznia 1945
|birth_place=Czerniowce
|fields=metalurgia, budowa i eksploatacja maszyn odlewniczych, mechanizacja i automatyzacja odlewnictwa
|function=Prodziekan Wydziału Odlewnictwa AGH (2002-2005, 2005-2008)
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Odlewnictwa
|Rok_od=2002
|Rok_do=2005
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Odlewnictwa
|Rok_od=2005
|Rok_do=2008
}}
Prof. dr hab. inż. '''Aleksander Tadeusz Fedoryszyn''' (1945-)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, budowa i eksploatacja maszyn odlewniczych, mechanizacja i automatyzacja odlewnictwa

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 stycznia 1945 roku w Czerniowcach na Ukrainie.

W 1969 roku ukończył studia na Wydziale Odlewnictwa AGH.

W 1969 roku rozpoczął pracę na [[Wydział Odlewnictwa|Wydziale Odlewnictwa]] AGH.

W 1977 roku uzyskał stopień doktora, w 2000 roku doktora habilitowanego, a tytuł profesora w 2012 roku.

W latach 2002-2005, 2005-2008 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Odlewnictwa AGH, a w latach 2006-2017 funkcję kierownika studiów podyplomowych na wydziale.

Autor ok. 200 publikacji, w tym 4 książek oraz 7 patentów. Promotor 3 prac doktorskich.

Członek honorowy Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich STOP, sekretarz i przewodniczący Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego STOP, członek Sekcji Teorii Procesów Odlewniczych Komitetu Metalurgii PAN o/Kraków oraz Komisji Odlewnictwa PAN o/Katowice. Przewodniczący Normalizacyjnej Komisji Problemowej nr 202 Polskiego Komitetu Normalizacji, vice-przewodniczący Komitetu Technicznego nr 301 Polskiego Komitetu Normalizacji w latach 1997-2007, sekretarz Rady Programowej czasopisma branżowego "Przegląd Odlewnictwa" oraz członek Rady Naukowej czasopisma "Stal. Metale & Nowe Technologie".

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]] (1987), [[Złoty Krzyż Zasługi]] (1997), Złoty Medal za Długoletnią Służbę (2015), [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]] (2009), Srebrna Odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej NOT (1993), Srebrna Honorowa Odznaka Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich STOP (1990), Złota Odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej NOT (1996), Złota Honorowa Odznaka Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich STOP (1993).

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/fedoryszyn-aleksander-03110

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 82-83, [foto]

==== Inne ====

* Informacje od prof. dr hab. inż. Aleksandra Tadeusza Fedoryszyna
* Prodziekani AGH na kadencję 2005-2008. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 146, s. 9

'''''stan na dzień 24.04.2018'''''

{{DEFAULTSORT:Fedoryszyn, Aleksander Tadeusz}}
[[Category:Biogramy]]

Aleksander Tadeusz Fedoryszyn

2022-10-20T12:00:29Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Fedoryszyn
|given-name=Aleksander Tadeusz
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Aleksander Fedoryszyn.jpg
|birth_date=2 stycznia 1945
|birth_place=Czerniowce
|fields=metalurgia, budowa i eksploatacja maszyn odlewniczych, mechanizacja i automatyzacja odlewnictwa
|function=Prodziekan Wydziału Odlewnictwa AGH (2002-2005, 2005-2008)
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Odlewnictwa
|Rok_od=2002
|Rok_do=2005
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Odlewnictwa
|Rok_od=2005
|Rok_do=2008
}}
Prof. dr hab. inż. '''Aleksander Tadeusz Fedoryszyn''' (1945-)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, budowa i eksploatacja maszyn odlewniczych, mechanizacja i automatyzacja odlewnictwa

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 stycznia 1945 roku w Czerniowcach na Ukrainie.

W 1969 roku ukończył studia na Wydziale Odlewnictwa AGH.

W 1969 roku rozpoczął pracę na [[Wydział Odlewnictwa|Wydziale Odlewnictwa]] AGH.

W 1977 roku uzyskał stopień doktora, w 2000 roku doktora habilitowanego, a tytuł profesora w 2012 roku.

W latach 2002-2005, 2005-2008 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Odlewnictwa AGH, a w latach 2006-2017 funkcję kierownika studiów podyplomowych na wydziale.

Autor ok. 200 publikacji, w tym 4 książek oraz 7 patentów. Promotor 3 prac doktorskich.

Członek honorowy Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich STOP, sekretarz i przewodniczący Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego STOP, członek Sekcji Teorii Procesów Odlewniczych Komitetu Metalurgii PAN o/Kraków oraz Komisji Odlewnictwa PAN o/Katowice. Przewodniczący Normalizacyjnej Komisji Problemowej nr 202 Polskiego Komitetu Normalizacji, vice-przewodniczący Komitetu Technicznego nr 301 Polskiego Komitetu Normalizacji w latach 1997-2007, sekretarz Rady Programowej czasopisma branżowego Przegląd Odlewnictwa oraz członek Rady Naukowej czasopisma "Stal. Metale & Nowe Technologie".

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]] (1987), [[Złoty Krzyż Zasługi]] (1997), Złoty Medal za Długoletnią Służbę (2015), [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]] (2009), Srebrna Odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej NOT (1993), Srebrna Honorowa Odznaka Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich STOP (1990), Złota Odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej NOT (1996), Złota Honorowa Odznaka Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich STOP (1993).

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/fedoryszyn-aleksander-03110

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 82-83, [foto]

==== Inne ====

* Informacje od prof. dr hab. inż. Aleksandra Tadeusza Fedoryszyna
* Prodziekani AGH na kadencję 2005-2008. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 146, s. 9

'''''stan na dzień 24.04.2018'''''

{{DEFAULTSORT:Fedoryszyn, Aleksander Tadeusz}}
[[Category:Biogramy]]

Bohdan Dziunikowski

2022-10-20T11:51:20Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Dziunikowski
|given-name=Bohdan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Bohdan_Dziunikowski.jpg
|birth_date=4 lutego 1930
|birth_place=Jaworzno
|death_date=22 lutego 2012
|fields=techniczna fizyka jądrowa
|function=kierownik Zakładu Analiz Radiometrycznych w Międzyresortowym Instytucie Fizyki i Techniki Jądrowej AGH (1972–1982)
|faculty=Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Bohdan Dziunikowski
|image_size=8625
}}
Prof. dr hab. inż. '''Bohdan Dziunikowski''' (1930–2012)

Dyscyplina/specjalności: techniczna fizyka jądrowa

== Nota biograficzna ==

Urodził się 4 lutego 1930 roku w Jaworznie. Zmarł 22 lutego 2012 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (1953).
Mgr inż. geolog — AGH 1957, dr — AGH 1963, dr hab. — AGH 1971, prof. (tytuł) — 1982. Profesor zwyczajny — 1992.

Był kierownikiem Zakładu Analiz Radiometrycznych w [[Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej|Międzyresortowym Instytucie Fizyki i Techniki Jądrowej]] (1972-1982).

W latach 60-tych odbył staże naukowe we Francji i Wielkiej Brytanii. W latach 80-tych ekspert Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) w Wiedniu. Ekspert ds. pomocy technicznej ONZ dla krajów rozwijających się. Członek międzynarodowego komitetu redakcyjnego czasopisma „Nukleonika”, Rady Naukowej Instytutu Chemii i Techniki Jądrowej, Polskiego Towarzystwa Fizycznego.

Jak ekspert IAEA delegowany do Australii, Indonezji, Zairu, Wybrzeża Kości Słoniowej, na Kubę.

Autor około 80 publikacji, w tym kilku skryptów i książek, 9 patentów oraz wielu opracowań dla przemysłu.

Promotor 3 prac doktorskich.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], nagrody resortowe

==== Bibliografia publikacji ====

http://bpp.agh.edu.pl/autor/dziunikowski-bohdan-01460

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Dziunikowski B.: Jesienne liście wspomnień. Jaworzno 2009, 128 s., [foto]
* Dziunikowski B.: Nieodwracalność czasu : garść wspomnień chłopca z Jaworzna. Jaworzno 2004, 104 s., [foto]
* Dziunikowski B.: Rozmyślania z Mufka. Jaworzno [2008], 134
* Dziunikowski B.: Z Jaworzna do Kinszasy. Jaworzno 2006, 121 s., [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 78, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 1 : A-G. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa [1998], s. 367, [foto]

====Artykuły====

* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 46 (24 II 2012), s. A12 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 81 (05 IV 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 8 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 46 (24 II 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 13 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 48 (27 II 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 12 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 49 (28 II 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 9 [nekr.]
* Niewodniczański J.: Wspomnienie o Bohdanie Dziunikowskim (1930-2012). ''Biuletyn AGH'' 2012, nr 51, s. 21-24, [foto]
* Wspomnienie : Andrzej Zuber, 28 listopada 1933 - 27 lutego 2011 : Bohdan Dziunikowski, 4 lutego 1930 - 22 lutego 2012. ''Biuletyn AGH'' 2012, nr 52, s. 34, [foto]

{{DEFAULTSORT:Dziunikowski, Bohdan }}
[[Category:Biogramy]]

Bohdan Dziunikowski

2022-10-20T11:50:39Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Dziunikowski
|given-name=Bohdan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Bohdan_Dziunikowski.jpg
|birth_date=4 lutego 1930
|birth_place=Jaworzno
|death_date=22 lutego 2012
|fields=techniczna fizyka jądrowa
|function=kierownik Zakładu Analiz Radiometrycznych w Międzyresortowym Instytucie Fizyki i Techniki Jądrowej AGH (1972–1982)
|faculty=Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Bohdan Dziunikowski
|image_size=8625
}}
Prof. dr hab. inż. '''Bohdan Dziunikowski''' (1930–2012)

Dyscyplina/specjalności: techniczna fizyka jądrowa

== Nota biograficzna ==

Urodził się 4 lutego 1930 roku w Jaworznie. Zmarł 22 lutego 2012 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (1953), mgr inż. geolog — AGH 1957, dr — AGH 1963, dr hab. — AGH 1971, prof. (tytuł) — 1982.

Profesor zwyczajny — 1992.

Był kierownikiem Zakładu Analiz Radiometrycznych w [[Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej|Międzyresortowym Instytucie Fizyki i Techniki Jądrowej]] (1972-1982).

W latach 60-tych odbył staże naukowe we Francji i Wielkiej Brytanii. W latach 80-tych ekspert Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) w Wiedniu. Ekspert ds. pomocy technicznej ONZ dla krajów rozwijających się. Członek międzynarodowego komitetu redakcyjnego czasopisma „Nukleonika”, Rady Naukowej Instytutu Chemii i Techniki Jądrowej, Polskiego Towarzystwa Fizycznego.

Jak ekspert IAEA delegowany do Australii, Indonezji, Zairu, Wybrzeża Kości Słoniowej, na Kubę.

Autor około 80 publikacji, w tym kilku skryptów i książek, 9 patentów oraz wielu opracowań dla przemysłu.

Promotor 3 prac doktorskich.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], nagrody resortowe

==== Bibliografia publikacji ====

http://bpp.agh.edu.pl/autor/dziunikowski-bohdan-01460

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Dziunikowski B.: Jesienne liście wspomnień. Jaworzno 2009, 128 s., [foto]
* Dziunikowski B.: Nieodwracalność czasu : garść wspomnień chłopca z Jaworzna. Jaworzno 2004, 104 s., [foto]
* Dziunikowski B.: Rozmyślania z Mufka. Jaworzno [2008], 134
* Dziunikowski B.: Z Jaworzna do Kinszasy. Jaworzno 2006, 121 s., [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 78, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 1 : A-G. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa [1998], s. 367, [foto]

====Artykuły====

* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 46 (24 II 2012), s. A12 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 81 (05 IV 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 8 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 46 (24 II 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 13 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 48 (27 II 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 12 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 49 (28 II 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 9 [nekr.]
* Niewodniczański J.: Wspomnienie o Bohdanie Dziunikowskim (1930-2012). ''Biuletyn AGH'' 2012, nr 51, s. 21-24, [foto]
* Wspomnienie : Andrzej Zuber, 28 listopada 1933 - 27 lutego 2011 : Bohdan Dziunikowski, 4 lutego 1930 - 22 lutego 2012. ''Biuletyn AGH'' 2012, nr 52, s. 34, [foto]

{{DEFAULTSORT:Dziunikowski, Bohdan }}
[[Category:Biogramy]]

Krzysztof Bolesław Krauze

2022-10-20T11:38:00Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Krauze
|given-name=Krzysztof Bolesław
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Krzysztof_Krauze.jpg
|birth_date=21 grudnia 1952
|birth_place=Częstochowa
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, maszyny górnicze, inżynieria mechaniczna
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Krzysztof Bolesław Krauze
|image_size=30643
}}
Prof. dr hab. inż. '''Krzysztof Bolesław Krauze''' (1952–)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, maszyny górnicze, inżynieria mechaniczna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 grudnia 1952 roku w Częstochowie.

W latach 1966-1971 był uczniem Technicznych Zakładów Naukowych Górnictwa Rud w Częstochowie, które ukończył uzyskując maturę i dyplom technika mechanika.

W latach 1971-1976 studiował na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH i w 1976 roku uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika ze specjalnością maszyny i urządzenia górnictwa podziemnego. W tym samym roku rozpoczął studia doktoranckie na tym samym wydziale.

W 1977 roku został asystentem w Zakładzie Maszyn i Urządzeń Górnictwa Podziemnego Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

W 1982 roku na podstawie pracy "Wpływ wybranych parametrów na opory urabiania węgla dyskiem" uzyskał doktorat. Następnie został mianowany na stanowisko adiunkta.

W latach 1994-1995, 1995-1996,1997, 2003-2004, 2005-2006, 2007-2008 był kierownikiem Studiów Podyplomowych o specjalizacji Wysokowydajne górnicze kompleksy ścianowe.

W 1996 roku został doktorem habilitowanym. W 1999 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym AGH.

W 2002 roku otrzymał tytuł profesora.

Od 1983 roku rzeczoznawca w SITG.

Członek Rady Programowej czasopisma „Maszyny Górnicze”.

Autor ponad 360 publikacji, w tym kilku książek. Autor i współautor ponad 40 patentów.

Promotor kilkunastu prac doktorskich.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa, Sekcji Mechanizacji Górnictwa Komitetu Górnictwa PAN, Sekcji Technologii Górniczej KG PAN, Zespołu Hutnictwa i Górnictwa Polskiego Komitetu Normalizacji, Komitetu Badań Naukowych, Rady Programowej czasopisma naukowo-technicznego "Maszyny Górnicze", Rady Naukowej CMG KOMAG.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], kilkakrotnie Nagroda Rektora AGH, Dyrektor Generalny i i III stopnia

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/krauze-krzysztof-boleslaw-02512

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Engel Z.: Sześćdziesiąt lat minęło... Kraków 2012, s. 216
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Red. W. P. Kowalski. Kraków 2002, s. 52-53, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1978/79]. Kraków 1979, s. 110
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 173
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 5 : Suplement A–Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2006, s. 448-449, [foto]

==== Artykuły ====

* Uroczyste nominacje : prof. dr hab. inż. Krzysztof Krauze. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 104/105, s. 6, [foto]

==== Inne ====

* Krzysztof Krauze - Inzynieria.com [online] [przeglądany 12.03.2021]. Dostępny w: https://inzynieria.com/autor/786

{{DEFAULTSORT:Krauze, Krzysztof Bolesław}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 18.03.2021'''''

Józef Nizioł

2022-09-27T08:21:41Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Nizioł
|given-name=Józef
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab.
|image=Jozef_Niziol.jpg
|birth_date=2 marca 1938
|birth_place=Krzemienica
|death_date=26 stycznia 2021
|death_place=Kraków
|fields=mechanika, dynamika maszyn, mechanika teoretyczna, mechanika techniczna, wibroizolacja
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,Medal Komisji Edukacji Narodowej
|dhc_year=2006
|dhc_reason=za wybitny wkład w rozwój mechaniki, głównie teorii drgań mechanicznych oraz za wkład w rozwój kadr naukowych Akademii Górniczo-Hutniczej
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Józef Nizioł
|image_size=13938
}}
Prof. zw. dr hab. '''Józef Nizioł''' (1938-2021)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, dynamika maszyn, mechanika teoretyczna, mechanika techniczna, wibroizolacja

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 marca 1938 roku w Krzemienicy koło Łańcuta. Zmarł 26 stycznia 2021 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1961 roku ukończył studia matematyczne na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską "Pierwszy problem dyfuzji" napisał pod kierunkiem prof. Mirosława Krzyżańskiego. Dr — Politechnika Krakowska 1966 (praca doktorska "Nieliniowe probablistyczne metody analizy drgań elementów konstrukcyjnych"), dr habilitowany — Politechnika Krakowska 1975 (rozprawa habilitacyjna "Dynamika żyroskopów ze szczególnym uwzględnieniem żyroskopu całkującego w nieliniowym ujęciu deterministycznym i probabilistycznym"), prof. (tytuł) — 1981, prof. zwyczajny — 1987.

Prodziekan Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej, dyrektor Międzywydziałowego Instytutu Fizyki PK, prorektor PK w latach 1981–1990, rektor PK w latach 1990–1996. Członek Senatu PK od 1978 roku.

Wybitny specjalista z zakresu szeroko pojętej mechaniki nieliniowej, w tym drgań układów materialnych w ujęciu probabilistycznym. Posiadał duże osiągnięcia w kształceniu kadr naukowych. Autor lub współautor ponad 170 publikacji, w tym 10 monografii, podręczników i skryptów. Promotor 21 rozpraw doktorskich.

Członek Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego VI kadencji. Członek Komitetu Mechaniki PAN od 1977 roku oraz członek korespondent PAU od 1992 roku i przewodniczący sekcji Teorii Budowy i Eksploatacji Maszyn Międzywydziałowej Komisji Nauk Technicznych PAU. Członek zagraniczny Inżynierskiej Akademii Nauk Federacji Rosyjskiej oddział Mechanika i Budowa Maszyn od 1995 roku.

Doktor Honoris Causa Państwowego Chemiczno-Technologicznego Uniwersytetu w Iwanowie (Federacja Rosyjska) (1994) oraz Politechniki Krakowskiej (2008). Profesor honorowy Politechniki Warszawskiej (2009).

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], Krzyż Zesłańców Sybiru, [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal 65-lecia Sybiraków, Medal Hugo Steinhausa z okazji 60-lecia działalności Polskiego Towarzystwa Matematycznego i XIII Zjazdu Matematyków Polskich, Medal Ochrony Walk i Męczeństwa, Złoty Medal 50-lecia Politechniki Krakowskiej, Honorową i Złotą Odznakę Politechniki Krakowskiej, Nagrodę im. Profesora Zbigniewa Engela „Profesor – Senior”.

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Engel Z.: Sześćdziesiąt lat minęło... Kraków 2012, s. 148-149, [foto]
* Informator Nauki Polskiej 2003. T. 4A : ludzie nauki A-O. Warszawa 2003, s. 687
* Wpływ wibracji na otoczenie : XVI sympozjum : 22-23 września 2022 : rozszerzone streszczenia. Marek S. Kozień (red.). Kraków 2022, s. [7], [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M-R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 302, [foto]

==== Artykuły ====

* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 26.04.2006], s. 74

==== Inne ====

* Józef Nizioł – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Nizio%C5%82
* Józef Nizioł, Kraków, 29.01.2021 - kondolencje - Nekrologi [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,502327,J%C3%B3zef-Nizio%C5%82-kondolencje.html
* Kraków. Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki ...[online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://gazetakrakowska.pl/krakow-zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej/ar/c1-15411989
* Kraków/ Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki ... [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C86011%2Ckrakow-zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej.html
* Nie żyje prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki Krakowskiej, doktor honoris causa AGH [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/pracownicy/odeszli/info/article/nie-zyje-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej-doktor-honoris-causa-agh/
* Zaproszenie Rektora Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie na uroczyste posiedzenie senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowi Józefowi Niziołowi, [foto]
* Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki Krakowskiej [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://www.pk.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=3724:zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej&catid=49&lang=pl&Itemid=944

{{DEFAULTSORT:Nizioł, Józef }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Józef Nizioł

2022-09-27T08:21:18Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Nizioł
|given-name=Józef
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab.
|image=Jozef_Niziol.jpg
|birth_date=2 marca 1938
|birth_place=Krzemienica
|death_date=26 stycznia 2021
|death_place=Kraków
|fields=mechanika, dynamika maszyn, mechanika teoretyczna, mechanika techniczna, wibroizolacja
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,Medal Komisji Edukacji Narodowej
|dhc_year=2006
|dhc_reason=za wybitny wkład w rozwój mechaniki, głównie teorii drgań mechanicznych oraz za wkład w rozwój kadr naukowych Akademii Górniczo-Hutniczej
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Józef Nizioł
|image_size=13938
}}
Prof. zw. dr hab. '''Józef Nizioł''' (1938-2021)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, dynamika maszyn, mechanika teoretyczna, mechanika techniczna, wibroizolacja

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 marca 1938 roku w Krzemienicy koło Łańcuta. Zmarł 26 stycznia 2021 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1961 roku ukończył studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską "Pierwszy problem dyfuzji" napisał pod kierunkiem prof. Mirosława Krzyżańskiego. Dr — Politechnika Krakowska 1966 (praca doktorska "Nieliniowe probablistyczne metody analizy drgań elementów konstrukcyjnych"), dr habilitowany — Politechnika Krakowska 1975 (rozprawa habilitacyjna "Dynamika żyroskopów ze szczególnym uwzględnieniem żyroskopu całkującego w nieliniowym ujęciu deterministycznym i probabilistycznym"), prof. (tytuł) — 1981, prof. zwyczajny — 1987.

Prodziekan Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej, dyrektor Międzywydziałowego Instytutu Fizyki PK, prorektor PK w latach 1981–1990, rektor PK w latach 1990–1996. Członek Senatu PK od 1978 roku.

Wybitny specjalista z zakresu szeroko pojętej mechaniki nieliniowej, w tym drgań układów materialnych w ujęciu probabilistycznym. Posiadał duże osiągnięcia w kształceniu kadr naukowych. Autor lub współautor ponad 170 publikacji, w tym 10 monografii, podręczników i skryptów. Promotor 21 rozpraw doktorskich.

Członek Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego VI kadencji. Członek Komitetu Mechaniki PAN od 1977 roku oraz członek korespondent PAU od 1992 roku i przewodniczący sekcji Teorii Budowy i Eksploatacji Maszyn Międzywydziałowej Komisji Nauk Technicznych PAU. Członek zagraniczny Inżynierskiej Akademii Nauk Federacji Rosyjskiej oddział Mechanika i Budowa Maszyn od 1995 roku.

Doktor Honoris Causa Państwowego Chemiczno-Technologicznego Uniwersytetu w Iwanowie (Federacja Rosyjska) (1994) oraz Politechniki Krakowskiej (2008). Profesor honorowy Politechniki Warszawskiej (2009).

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], Krzyż Zesłańców Sybiru, [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal 65-lecia Sybiraków, Medal Hugo Steinhausa z okazji 60-lecia działalności Polskiego Towarzystwa Matematycznego i XIII Zjazdu Matematyków Polskich, Medal Ochrony Walk i Męczeństwa, Złoty Medal 50-lecia Politechniki Krakowskiej, Honorową i Złotą Odznakę Politechniki Krakowskiej, Nagrodę im. Profesora Zbigniewa Engela „Profesor – Senior”.

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Engel Z.: Sześćdziesiąt lat minęło... Kraków 2012, s. 148-149, [foto]
* Informator Nauki Polskiej 2003. T. 4A : ludzie nauki A-O. Warszawa 2003, s. 687
* Wpływ wibracji na otoczenie : XVI sympozjum : 22-23 września 2022 : rozszerzone streszczenia. Marek S. Kozień (red.). Kraków 2022, s. [7], [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M-R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 302, [foto]

==== Artykuły ====

* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 26.04.2006], s. 74

==== Inne ====

* Józef Nizioł – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Nizio%C5%82
* Józef Nizioł, Kraków, 29.01.2021 - kondolencje - Nekrologi [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,502327,J%C3%B3zef-Nizio%C5%82-kondolencje.html
* Kraków. Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki ...[online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://gazetakrakowska.pl/krakow-zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej/ar/c1-15411989
* Kraków/ Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki ... [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C86011%2Ckrakow-zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej.html
* Nie żyje prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki Krakowskiej, doktor honoris causa AGH [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/pracownicy/odeszli/info/article/nie-zyje-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej-doktor-honoris-causa-agh/
* Zaproszenie Rektora Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie na uroczyste posiedzenie senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowi Józefowi Niziołowi, [foto]
* Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki Krakowskiej [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://www.pk.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=3724:zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej&catid=49&lang=pl&Itemid=944

{{DEFAULTSORT:Nizioł, Józef }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Józef Nizioł

2022-09-27T08:03:29Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Nizioł
|given-name=Józef
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab.
|image=Jozef_Niziol.jpg
|birth_date=2 marca 1938
|birth_place=Krzemienica
|death_date=26 stycznia 2021
|death_place=Kraków
|fields=mechanika, dynamika maszyn, mechanika teoretyczna, mechanika techniczna, wibroizolacja
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,Medal Komisji Edukacji Narodowej
|dhc_year=2006
|dhc_reason=za wybitny wkład w rozwój mechaniki, głównie teorii drgań mechanicznych oraz za wkład w rozwój kadr naukowych Akademii Górniczo-Hutniczej
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Józef Nizioł
|image_size=13938
}}
Prof. zw. dr hab. '''Józef Nizioł''' (1938-2021)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, dynamika maszyn, mechanika teoretyczna, mechanika techniczna, wibroizolacja

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 marca 1938 roku w Krzemienicy koło Łańcuta. Zmarł 26 stycznia 2021 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1961 roku ukończył studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dr — Politechnika Krakowska 1966, dr habilitowany — Politechnika Krakowska 1975, prof. (tytuł) — 1981, prof. zwyczajny — 1987.

Prodziekan Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej, dyrektor Międzywydziałowego Instytutu Fizyki PK, prorektor PK w latach 1981–1990, rektor PK w latach 1990–1996. Członek Senatu PK od 1978 roku.

Wybitny specjalista z zakresu szeroko pojętej mechaniki nieliniowej, w tym drgań układów materialnych w ujęciu probabilistycznym. Posiadał duże osiągnięcia w kształceniu kadr naukowych. Autor lub współautor ponad 170 publikacji, w tym 10 monografii, podręczników i skryptów. Promotor 21 rozpraw doktorskich.

Członek Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego VI kadencji. Członek Komitetu Mechaniki PAN od 1977 roku oraz członek korespondent PAU od 1992 roku i przewodniczący sekcji Teorii Budowy i Eksploatacji Maszyn Międzywydziałowej Komisji Nauk Technicznych PAU. Członek zagraniczny Inżynierskiej Akademii Nauk Federacji Rosyjskiej oddział Mechanika i Budowa Maszyn od 1995 roku.

Doktor Honoris Causa Państwowego Chemiczno-Technologicznego Uniwersytetu w Iwanowie (Federacja Rosyjska) (1994) oraz Politechniki Krakowskiej (2008). Profesor honorowy Politechniki Warszawskiej (2009).

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], Krzyż Zesłańców Sybiru, [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal 65-lecia Sybiraków, Medal Hugo Steinhausa z okazji 60-lecia działalności Polskiego Towarzystwa Matematycznego i XIII Zjazdu Matematyków Polskich, Medal Ochrony Walk i Męczeństwa, Złoty Medal 50-lecia Politechniki Krakowskiej, Honorową i Złotą Odznakę Politechniki Krakowskiej, Nagrodę im. Profesora Zbigniewa Engela „Profesor – Senior”.

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Engel Z.: Sześćdziesiąt lat minęło... Kraków 2012, s. 148-149, [foto]
* Informator Nauki Polskiej 2003. T. 4A : ludzie nauki A-O. Warszawa 2003, s. 687
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M-R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 302, [foto]

==== Artykuły ====

* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 26.04.2006], s. 74

==== Inne ====

* Józef Nizioł – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Nizio%C5%82
* Józef Nizioł, Kraków, 29.01.2021 - kondolencje - Nekrologi [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,502327,J%C3%B3zef-Nizio%C5%82-kondolencje.html
* Kraków. Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki ...[online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://gazetakrakowska.pl/krakow-zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej/ar/c1-15411989
* Kraków/ Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki ... [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C86011%2Ckrakow-zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej.html
* Nie żyje prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki Krakowskiej, doktor honoris causa AGH [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/pracownicy/odeszli/info/article/nie-zyje-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej-doktor-honoris-causa-agh/
* Zaproszenie Rektora Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie na uroczyste posiedzenie senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowi Józefowi Niziołowi, [foto]
* Zmarł prof. Józef Nizioł, były rektor Politechniki Krakowskiej [online] [przeglądany 8.02.2021]. Dostępny w: https://www.pk.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=3724:zmarl-prof-jozef-niziol-byly-rektor-politechniki-krakowskiej&catid=49&lang=pl&Itemid=944

{{DEFAULTSORT:Nizioł, Józef }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Karol Krop

2022-09-12T07:58:00Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Krop
|given-name=Karol
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Karol Krop.jpg
|birth_date=20 maja 1937
|birth_place=Cieszyn
|death_date=9 sierpnia 2022
|fields=fizyka, fizyka ciała stałego, magnetyzm
|faculty=Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. '''Karol Krop''' (1937-2022)

Dyscyplina/specjalności: fizyka, fizyka ciała stałego, magnetyzm

== Nota biograficzna ==

Urodził się 20 maja 1937 roku w Cieszynie. Zmarł 9 sierpnia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1959 roku ukończył Wyższą Szkole Pedagogiczną w Katowicach.

W 1959 roku został zatrudniony w Katedrze Fizyki I [[Wydział Metalurgiczny|Wydziału Metalurgicznego]] AGH.

W 1968 roku na podstawie pracy "Funkcja rozkładu objętości wydzielonych cząstek z roztworu stałego Cu-Co a jego własności magnetyczne", napisanej na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej pod kierunkiem profesora Ludwika Kozłowskiego, otrzymał stopień doktora.

W 1975 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W latach 1974–1991 był kierownikiem Zakładu Fizyki Ciała Stałego [[Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej|Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej]].

W 1983 roku uzyskał tytuł profesora.

Autor ponad 110 publikacji.

Promotor 12 doktoratów.

Był specjalistą z zakresu fizyki ciała stałego, magnetyzmu oraz spektroskopii mössbauerowskiej (SM), którą wprowadził w AGH po stażu podoktorskim na Uniwersytecie w Sheffield. Pierwsze laboratorium SM powstało z jego inicjatywy w latach 70. XX wieku w Zakładzie Fizyki Ciała Stałego (wówczas w strukturze Instytutu Metalurgii AGH).

Pracował też w Politechnice Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza.

Członek Komitetu Fizyki PAN, przedstawiciel Polski w IBAME. W latach 1975–1977 był wiceprzewodniczącym, a w latach 1977-1979 przewodniczącym Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Fizycznego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/krop-karol-01509

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika wydarzeń poprzedzających powstanie Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie : 1919-1991. Oprac. B.Dziunikowski. Kraków 2001, s. 55, [i inne strony], [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1960/61]. Kraków 1960, s. 106
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 177, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 186 (11 VIII 2022), s. 13 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 187 (12 VIII 2022), s. 27 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 189 (16 VIII 2022) s. 23 [nekr.]

==== Inne ====

* Karol Krop, Kraków, 16.08.2022 - nekrolog - Nekrologi [online] [przeglądany 16.08.2022]. Dostępny w: http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,545082,Karol-Krop-nekrolog.html
* Karol Krop : Nekrologi : Dziennik Polski [online] [przeglądany 16.08.2022]. Dostępny w: https://www.nekrologi.net/nekrologi/karol-krop/60114790
* Zmarł prof. Karol Krop [online] [przeglądany 16.08.2022]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/pracownicy/odeszli/detail/odszedl-prof-karol-krop

{{DEFAULTSORT:Krop, Karol}}

[[Category:Biogramy]]

Anna Stoch

2022-08-23T10:19:52Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Stoch
|given-name=Anna
|honorific-prefix=Dr
|image=Anna_Stoch.jpg
|birth_date=5 lipca 1939
|birth_place=Parchuty
|fields=nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Anna Stoch
|image_size=11851
}}
Dr '''Anna Stoch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 5 lipca 1939 roku w Parchutach na Wileńszczyźnie.

W 1962 roku ukończyła studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Krzemianów [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie żywic jonowymiennych w instrumentalnej analizie cementu portlandzkiego", napisanej pod kierunkiem profesora Edwarda Görlicha w Zakładzie Chemii Krzemianów Instytutu Chemii Ciała Stałego, uzyskała stopień doktora.

W latach 1990-2004 była kierownikiem Pracowni Powłok Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Była adiunktem w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Zajmowała się otrzymywaniem i badaniem powłok ochronnych na metalach, powłok bioaktywnych na metalach i implantach węglowych oraz hydrofobizujących powłok ochronnych na zabytkach z kamienia i cegły.

Autorka ponad 110 publikacji, 5 patentów i 5 wniosków patentowych.

Była opiekunką około 40 prac magisterskich.

Uczestniczyła w ponad 30 konferencjach krajowych i zagranicznych.

Członkini Polskiego Towarzystwa Ceramicznego oraz Stowarzyszenia Biomateriałów, Solid State Ionics Society.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Ministra Edukacji Narodowej II stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/stoch-anna-02313

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 340, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stoch, Anna }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 15.12.2021'''''

Kazimierz Jerzy Pawlik

2022-08-23T10:17:01Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Pawlik
|given-name=Kazimierz Jerzy
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Kazimierz Pawlik.jpg
|birth_date=7 marca 1936
|birth_place=Kraków
|death_date=2 marca 2020
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, kompleksy zmechanizowane dla kopalń górnictwa węglowego, samojezdne maszyny dla kopalń górnictwa rudnego, maszyny do wiercenia otworów strzałowych i kotwicowych, narzędzia do wiercenia, dyskowe narzędzia aktywne do urabiania skał zwięzłych
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Kazimierz Jerzy Pawlik''' (1936-2020)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, kompleksy zmechanizowane dla kopalń górnictwa węglowego, samojezdne maszyny dla kopalń górnictwa rudnego, maszyny do wiercenia otworów strzałowych i kotwicowych, narzędzia do wiercenia, dyskowe narzędzia aktywne do urabiania skał zwięzłych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 marca 1936 roku w Krakowie. Zmarł 2 marca 2020 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce.

W 1960 roku ukończył Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH.

W 1960 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Maszyn do Urabiania i Ładowania Katedry Maszyn i Urządzeń Górniczych [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

W 1968 roku na podstawie pracy "Wpływ siły docisku i obrotów żerdzi na mechaniczną prędkość wiercenia zwykłych otworów sposobem obrotowo-udarowym w piaskowcowej rudzie miedzi", napisanej pod kierunkiem profesora Artura Bębna, uzyskał stopień doktora.

Był adiunktem w Katedrze Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Transportowych WIMiR.

Był kierownikiem Laboratorium Samojezdnych Zestawów Zmechanizowanych z siedzibą w ZG Trzebionka w Trzebini.

Odbył liczne staże: w 1965 roku staż przemysłowy w Fabryce Sprzętu i Narzędzi Górniczych w Katowicach, w latach 1967-1968 w ZG Cuprum w Lubinie, w 1971 roku staż naukowy w Moskiewskim Instytucie Wiertniczo-Naftowym im. Gubkina, w 1984 i 1986 roku w Instytucie Geologiczno-Górniczym w Sofii.

W latach 1975-1976 był specjalistą ds. Maszyn Górniczych w Fabryce Lokomotyw "Fablok" w Chrzanowie, w latach 1977-1980 był specjalistą ds. Maszyn Górniczych w Kombinacie Górniczo-Hutniczym w Bukownie, od 1998 roku był doradcą dyrektora ds. Ochrony Własności Przemysłowej w Fabryce Obudów Zmechanizowanych "Fazos" w Tarnowskich Górach.

Był biegłym sądowym przy Sądzie Okręgowym w Krakowie i Katowicach ds. liczenia efektów i wynagrodzeń dla twórców projektów wynalazczych, biegłym ds. ochrony własności przemysłowej oraz biegłym ds. konstrukcji, technologii i eksploatacji maszyn transportowych i budowlanych.

Autor powyżej 100 publikacji oraz autor i współautor 13 patentów i wdrożeń dla przemysłu.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa oraz Związku Nauczycielstwa Polskiego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], Nagroda Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki, Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Złota Odznaka "Budowniczy Legnicko-Głogowskiego Zagłębia Miedziowego", Dyrektor Górniczy II stopnia, Odznaka Honorowa "Za Zasługi dla Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH", Złota Odznaka "Zasłużony dla Rozwoju Województwa Katowickiego", wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pawlik-kazimierz-02520

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 169
* [Skład Osobowy AGH … 1961/62]. Kraków 1964, s. 52
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 270-271, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2020, nr 54 (5 III 2020) s. 19 [nekr.]

==== Inne ====

* Cmentarz komunalny w Wieliczce - Grobonet [online] [przeglądany 4.01.2022]. Dostępny w: https://wieliczka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=wyniki&name=kazimierz+pawlik&submit=Szukaj

{{DEFAULTSORT:Pawlik, Kazimierz Jerzy}}

[[Category:Biogramy]]

Anna Stoch

2022-08-23T06:23:05Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Stoch
|given-name=Anna
|honorific-prefix=Dr
|image=Anna_Stoch.jpg
|birth_date=5 lipca 1939
|birth_place=Parchuty
|fields=nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Anna Stoch
|image_size=11851
}}
Dr '''Anna Stoch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 5 lipca 1939 roku w Parchutach na Wileńszczyźnie.

W 1962 roku ukończyła studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Krzemianów [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie żywic jonowymiennych w instrumentalnej analizie cementu portlandzkiego", napisanej pod kierunkiem profesora Edwarda Görlicha w Zakładzie Chemii Krzemianów Instytutu Chemii Ciała Stałego, uzyskała stopień doktora.

W latach 1990-2004 była kierownikiem Pracowni Powłok Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Była adiunktem w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Zajmowała się otrzymywaniem i badaniem powłok ochronnych na metalach, powłok bioaktywnych na metalach i implantach węglowych oraz hydrofobizujących powłok ochronnych na zabytkach z kamienia i cegły.

Autorka ponad 110 publikacji, 5 patentów i 5 wniosków patentowych.

Była opiekunką około 40 prac magisterskich.

Uczestniczyła w ponad 30 konferencjach krajowych i zagranicznych.

Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Stowarzyszenia Biomateriałów, Solid State Ionics Society.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Ministra Edukacji Narodowej II stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/stoch-anna-02313

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 340, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stoch, Anna }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 15.12.2021'''''

Lesław Lankosz

2022-08-22T14:02:03Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Lankosz
|given-name=Lesław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Lesław Lankosz.jpg
|birth_date=3 stycznia 1943
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Lesław Lankosz''' (1943-2022)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością

== Nota biograficzna ==

Urodził się 3 stycznia 1943 roku we Lwowie. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce.

W 1965 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH.

W 1972 roku rozpoczął pracę inżyniera w Środowiskowym Laboratorium Badania Lin Stalowych i Urządzeń Transportu Linowego Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

Od 1976 roku był kierownikiem Pracowni Badań Magnetycznych i Pomiarów.

W 1998 roku na podstawie pracy "Zastosowanie stałego pola magnetycznego do pomiaru przemieszczeń elementów ferromagnetycznych na przykładzie lin stalowych", napisanej pod kierunkiem profesora Józefa Hansela na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki, uzyskał stopień doktora. W tym samym roku został adiunktem i starszym specjalistą w Katedrze Transportu Linowego.

Autor około 80 publikacji, w tym 3 książek. Współautor około 30 patentów i wzorów użytkowych.

Był członkiem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego i Polskiego Towarzystwa Transportu Linowego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], Nagroda i wyróżnienie za projekt wynalazczy "Sposób wykonania badań defektoskopowych lin na urządzeniach wiertniczych Pr-15/89 dla Zakładu Nafty i Gazu w Krakowie po i, II i III roku stosowania", wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lankosz-leslaw-02665

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 124
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 228-229, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 100
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 191-192, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 9 (13 I 2022), s. 17 [nekr.]

==== Inne ====

* Cmentarz Komunalny w Wieliczce - Grobonet [online] [przeglądany 17.01.2022]. Dostępny w: https://wieliczka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=wyniki&name=les%C5%82aw+lankosz&submit=Szukaj

{{DEFAULTSORT:Lankosz, Lesław}}

[[Category:Biogramy]]

Elżbieta Greiner-Wrona

2022-08-22T14:00:11Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Greiner-Wrona
|given-name=Elżbieta
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Elżbieta Geiner-Wrona.jpg
|birth_date=22 czerwca 1951
|birth_place=Kraków
|death_date=1 stycznia 2022
|fields=inżynieria materiałowa, inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia szkła, korozja szkła, reakcje powierzchniowe, konserwacja szkła
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Elżbieta Greiner-Wrona''' (1951-2022)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia szkła, korozja szkła, reakcje powierzchniowe, konserwacja szkła

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 22 czerwca 1951 roku w Krakowie. Zmarła 1 stycznia 2022 roku. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1969 roku ukończyła VI Liceum Ogólnokształcące im. A. Mickiewicza w Krakowie.

W 1974 roku ukończyła studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

W latach 1974-1990 pracowała w Instytucie Szkła i Ceramiki, jako starszy asystent w Pracowni Szkieł Barwionych i Pigmentów.

Ukończyła studia podyplomowe na Wydziale Nauki o Materiałach i Inżynierii w University of Florida.

W 1990 roku rozpoczęła pracę w Katedrze Szkła i Emalii [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH. Następnie była związana z Katedrą Technologii Szkła i Powłok Amorficznych.

W 1999 roku na podstawie pracy "Szkła sensorowe dla ochrony zabytków", napisanej pod kierunkiem profesora Leszka Stocha, uzyskała stopień doktora.

Zajmowała się badaniem reakcji powierzchniowych na szkle, w aspekcie korozji szkła, zarówno wykopaliskowego, historycznego, jak i współczesnego. Celem tych badań było wyszukiwanie optymalnych wariantów zabezpieczenia szkieł przed szkodliwymi wpływami różnego pochodzenia. Wyniki prowadzonych prac prezentowała na konferencjach krajowych i zagranicznych. Uczestniczyła w pracach komitetów organizacyjnych przy cyklicznie przygotowywanych konferencjach o charakterze międzynarodowym oraz seminariach o zasięgu krajowym.

Prowadziła wykłady na uniwersytetach w Genui, Turynie i Modenie.

Była opiekunką wielu pokoleń studentów, promotorką kilkudziesięciu prac magisterskich i projektów inżynierskich.

Autorka ponad 100 publikacji oraz 2 patentów.

Była członkinią Naczelnej Organizacji Technicznej, Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Polskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych, AIHV - Asociation Internationale pour L'Histoire du Verre, Towarzystwa Miłośników Witraży.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], Nagroda Ministra Przemysłu, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/greiner-wrona-elzbieta-02379

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 232
* Kto jest kim w ceramice : 50-lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1949-1999. [AGH]. Kraków : 1999, s. 141-142, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 279
* [Skład Osobowy AGH … 2003]. Kraków 2003, s. 83, 262
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 106-107, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 3 (5-6 I 2022), s. A16 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 4 (7 I 2022), s. 36 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 6 (10 I 2022), s. 18 [nekr.]
* Stabryła A., Konsorski A.: Elżbieta Greiner-Wrona (1951-2022) - wspomnienie. ''Biuletyn AGH'' 2022, nr 168, s. 34, [foto]

==== Inne ====

* Dr inż. Elżbieta Greiner-Wrona | Biuletyn Informacji Publicznej [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: http://bip.us.edu.pl/dr-inz-elzbieta-greiner-wrona
* Nauka w sukurs konserwatorom zabytków / Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/nauka/info/article/nauka-w-sukurs-konserwatorom-zabytkow/
* Wydarzenia - WIMIC AGH [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/wimic-wydarzenia

{{DEFAULTSORT:Greiner-Wrona, Elżbieta}}

[[Category:Biogramy]]

Zdzisław Stanisław Obuszko

2022-08-22T13:56:55Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Obuszko
|given-name=Zdzisław Stanisław
|honorific-prefix=Doc. dr
|image=Zdzisław Obuszko.jpg
|birth_date=20 marca 1926
|birth_place=Chorzów
|death_date=28 listopada 2011
|fields=fizyka, fizyka ciała stałego, magnetyzm ciała stałego, metody i aparatura badawcza
|faculty=Wydział Metalurgiczny
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Doc. dr '''Zdzisław Stanisław Obuszko''' (1926-2011)

Dyscyplina/specjalności: fizyka, fizyka ciała stałego, magnetyzm ciała stałego, metody i aparatura badawcza

== Nota biograficzna ==

Urodził się 20 marca 1926 roku w Chorzowie. Zmarł 28 listopada 2011 roku.

W 1951 roku ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W 1951 roku rozpoczął pracę zastępcy asystenta w Zakładzie i Katedrze Fizyki I [[Wydział Metalurgiczny|Wydziału Metalurgicznego]] AGH. W 1952 roku został asystentem w Zakładzie Fizyki Technicznej Katedry Fizyki nowo utworzonego [[Wydział Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa|Wydziału Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa]] AGH.

W Katedrze Fizyki I Wydziału Metalurgicznego zaprojektował oryginalna aparaturę magnetometryczną (wagę magnetyczną), której konstruktorem był mechanik Stanisław Tytka. Aparatura ta znalazła zastosowanie w laboratoriach badawczych i przemysłowych.

W 1966 roku na podstawie pracy "Wpływ składu chemicznego i obróbki cieplnej na przebiegi temperaturowe spontanicznego namagnesowania ferrytów-chromitów litu" uzyskał stopień doktora.

W latach 1966-1991 był na stanowisku docenta.

W późniejszych latach był związany z Zakładem Fizyki Ciała Stałego Instytutu Metalurgii [[Wydział Metalurgiczny|Wydziału Metalurgicznego]].

W 1991 roku przeszedł na emeryturę.

Autor ponad 50 publikacji.

Członek Polskiego Towarzystwa Fizycznego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]]

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika wydarzeń poprzedzających powstanie Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie : 1919-1991. Oprac. B. Dziunikowski. Kraków 2001, s. 20
* [Skład Osobowy AGH … 1951/52]. Kraków 1952, s. 79, 82
* [Skład Osobowy AGH … 1952/53]. Kraków 1953, s. 129
* [Skład Osobowy AGH … 1986/87]. Kraków 1986, s. 41, 42
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 254, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 279 (1 XII 2011), s. A14 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Obuszko, Zdzisław Stanisław}}

[[Category:Biogramy]]

Kazimierz Jerzy Pawlik

2022-08-22T13:46:56Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Pawlik
|given-name=Kazimierz Jerzy
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Kazimierz Pawlik.jpg
|birth_date=7 marca 1936
|birth_place=Kraków
|death_date=2 marca 2020
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, kompleksy zmechanizowane dla kopalń górnictwa węglowego, samojezdne maszyny dla kopalń górnictwa rudnego, maszyny do wiercenia otworów strzałowych i kotwicowych, narzędzia do wiercenia, dyskowe narzędzia aktywne do urabiania skał zwięzłych
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Kazimierz Jerzy Pawlik''' (1936-2020)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, kompleksy zmechanizowane dla kopalń górnictwa węglowego, samojezdne maszyny dla kopalń górnictwa rudnego, maszyny do wiercenia otworów strzałowych i kotwicowych, narzędzia do wiercenia, dyskowe narzędzia aktywne do urabiania skał zwięzłych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 marca 1936 roku w Krakowie. Zmarł 2 marca 2020 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce.

W 1960 roku ukończył Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH.

W 1960 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Maszyn do Urabiania i Ładowania Katedry Maszyn i Urządzeń Górniczych [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

W 1968 roku na podstawie pracy "Wpływ siły docisku i obrotów żerdzi na mechaniczną prędkość wiercenia zwykłych otworów sposobem obrotowo-udarowym w piaskowcowej rudzie miedzi", napisanej pod kierunkiem profesora Artura Bębna, uzyskał stopień doktora.

Był adiunktem w Katedrze Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Transportowych WIMiR.

Był kierownikiem Laboratorium Samojezdnych Zestawów Zmechanizowanych z siedzibą w ZG Trzebionka w Trzebini.

Odbył liczne staże: w 1965 roku staż przemysłowy w Fabryce Sprzętu i Narzędzi Górniczych w Katowicach, w latach 1967-1968 w ZG Cuprum w Lubinie, w 1971 roku staż naukowy w Moskiewskim Instytucie Wiertniczo-Naftowym im. Gubkina w Moskwie, w 1984 i 1986 roku w Instytucie Geologiczno-Górniczym w Sofii.

W latach 1975-1976 był specjalistą ds. Maszyn Górniczych w Fabryce Lokomotyw "Fablok" w Chrzanowie, w latach 1977-1980 był specjalistą ds. Maszyn Górniczych w Kombinacie Górniczo-Hutniczym w Bukownie, od 1998 roku był doradcą dyrektora ds. Ochrony Własności Przemysłowej w Fabryce Obudów Zmechanizowanych "Fazos" w Tarnowskich Górach.

Był biegłym sądowym przy Sądzie Okręgowym w Krakowie i Katowicach ds. liczenia efektów i wynagrodzeń dla twórców projektów wynalazczych, biegłym ds. ochrony własności przemysłowej oraz biegłym ds. konstrukcji, technologii i eksploatacji maszyn transportowych i budowlanych.

Autor powyżej 100 publikacji oraz autor i współautor 13 patentów i wdrożeń dla przemysłu.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa oraz Związku Nauczycielstwa Polskiego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], Nagroda Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki, Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Złota Odznaka "Budowniczy Legnicko-Głogowskiego Zagłębia Miedziowego", Dyrektor Górniczy II stopnia, Odznaka Honorowa "Za Zasługi dla Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH", Złota Odznaka "Zasłużony dla Rozwoju Województwa Katowickiego", wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/pawlik-kazimierz-02520

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 169
* [Skład Osobowy AGH … 1961/62]. Kraków 1964, s. 52
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 270-271, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2020, nr 54 (5 III 2020) s. 19 [nekr.]

==== Inne ====

* Cmentarz komunalny w Wieliczce - Grobonet [online] [przeglądany 4.01.2022]. Dostępny w: https://wieliczka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=wyniki&name=kazimierz+pawlik&submit=Szukaj

{{DEFAULTSORT:Pawlik, Kazimierz Jerzy}}

[[Category:Biogramy]]

Kurt Emil Wiencek

2022-08-22T13:41:04Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Wiencek
|given-name=Kurt Emil
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Kurt Wiencek.jpg
|birth_date=28 lutego 1941
|birth_place=Bielsko
|death_date=6 października 2020
|fields=inżynieria materiałowa, metalurgia, metaloznawstwo, metalografia, stereologia, zastosowanie statystyki w metalurgii i metaloznawstwie
|faculty=Wydział Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Kurt Emil Wiencek''' (1941-2020)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, metalurgia, metaloznawstwo, metalografia, stereologia, zastosowanie statystyki w metalurgii i metaloznawstwie

== Nota biograficzna ==

Urodził się 28 lutego 1941 roku w Bielsku. Zmarł 6 października 2020 roku. Pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim przy ul. Jana III Sobieskiego w Bielsku-Białej.

W 1967 roku ukończył Wydział Metalurgiczny AGH.

W 1967 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Metalografii Katedry Metalografii i Obróbki Cieplnej [[Wydział Metalurgiczny|Wydziału Metalurgicznego]] AGH.

W 1975 roku na podstawie pracy "Wpływ struktury i składu chemicznego na proces koagulacji węglików w stali" uzyskał stopień doktora.

W 1998 roku na podstawie rozprawy "Stereologia zbioru brył wypukłych i jej zastosowanie w metalografii" uzyskał stopień doktora habilitowanego. Był profesorem AGH.

Przed przejściem na emeryturę był kierownikiem Pracowni Metalografii Ilościowej i Stereologii w Katedrze Metaloznawstwa i Metalurgii Proszków Wydziału Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej.

Autor ponad 50 publikacji oraz licznych opracowań i projektów.

Promotor 2 prac doktorskich.

Członek Polskiego Towarzystwa Mikroskopii oraz Polskiego Towarzystwa Stereologicznego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/wiencek-kurt-03924

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy AGH … 1967/68]. Kraków 1968, s. 54
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 135
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 392-393, [foto]

==== Inne ====

* Nekrolog
* Władze Polskiego Towarzystwa Stereologicznego [online] [przeglądany 3.01.2022]. Dostępny w: https://ptst.polsl.pl/zarzad.html

{{DEFAULTSORT:Wiencek, Kurt Emil}}

[[Category:Biogramy]]

Tadeusz Lasek

2022-07-28T11:12:38Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Lasek
|given-name=Tadeusz
|honorific-prefix=Mgr inż., prof. Politechniki Śląskiej
|birth_date=25 maja 1910
|birth_place=Stanisławów
|death_date=21 września 1974
|death_place=Katowice
|fields=górnictwo
|faculty=Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy
|awards=Order Sztandaru Pracy, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal 10-lecia Polski Ludowej
}}
Mgr inż., prof. Politechniki Śląskiej '''Tadeusz Lasek''' (1910-1974)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 25 maja 1910 roku w Stanisławowie. Zmarł 21 września 1974 roku w Katowicach. Pochowany na Cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach.

Ukończył III Państwowe Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Tarnowie o profilu matematyczno-przyrodniczym.

W 1928 roku rozpoczął studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie.

W grudniu 1931 roku podjął pracę asystenta w Zakładzie Górnictwa I i Przeróbki Mechanicznej [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] AG. W 1939 roku uzyskał dyplom inżyniera górniczego. Pracował do czerwca 1939 roku, następnie rozpoczął pracę inżyniera ruchu w Kopalni Węgla Kamiennego "Wanda-Lech" w Rudzie Śląskiej, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej.

W czasie II wojny światowej był magazynierem w Związku Plantatorów Tytoniu w Proszowicach.

W lutym 1945 roku skierowany został do pracy w Kopalni "Paweł" w Rudzie Śląskiej, a następnie w kwietniu tego samego roku do Kopalni "Szombierki". W lipcu 1947 roku objął stanowisko dyrektora Kopalni "Concordia" w Zabrzu, a od czerwca 1948 roku był dyrektorem Kopalni "Generał Zawadzki". W listopadzie 1948 roku został kierownikiem Wydziału Ruchu Kopalń w Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w Bytomiu, skąd w październiku 1949 roku został skierowany do pracy w Kopalni "Paweł" w Chebziu na stanowisko kierownika ruchu zakładu, a następnie w styczniu 1950 roku na stanowisko naczelnika Wydziału Ruchu Kopalń w Ministerstwie Górnictwa w Katowicach.

W październiku 1950 roku został dyrektorem KWK "Stalin" w Sosnowcu. W ciągu kolejnych dwóch lat zajmował się międzynarodową współpracą w dziedzinie górnictwa, wyjeżdżając kilkakrotnie na dłuższe pobyty do Albanii i Czechosłowacji.

W 1953 roku został dyrektorem Centralnego Zarządu Szkolenia Zawodowego, a w 1954 roku dyrektorem generalnym w resorcie górnictwa. W 1955 roku został wiceprezesem, a w 1957 roku prezesem Wyższego Urzędu Górniczego. Funkcję tę pełnił do kwietnia 1965 roku.

W 1965 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W trakcie pracy na uczelni pełnił funkcję m.in. kierownika Katedry Bezpieczeństwa i Higieny Pracy w Górnictwie (1965-1968) oraz dziekana Wydziału Górniczego (1968-1971).

W 1958 roku na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH rozpoczął wykłady zlecone z przepisów górniczych i geologicznych. Wykładał do 1961 roku.

1 kwietnia 1971 roku przeszedł na emeryturę.

Członek Państwowej Rady Górnictwa, Komitetu Górnictwa oraz wielu rad naukowo-technicznych.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Order Sztandaru Pracy]] II klasy, [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]]

==== Bibliografia publikacji ====

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 113
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 101
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1932/33]. Kraków 1932, s. 32
* [Skład Osobowy AGH … 1958/59]. Kraków 1959, s. 98, 102, 104, 105
* W stulecie Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach. Poczet Gwarków Śląskich, Z. 12. Katowice 2022, s. 49-50, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 205 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

==== Inne ====

* Tadeusz Lasek – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 18.07.2022]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Tadeusz_Lasek

{{DEFAULTSORT:Lasek, Tadeusz}}

[[Category:Biogramy]]

Tadeusz Lasek

2022-07-28T11:10:38Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Lasek
|given-name=Tadeusz
|honorific-prefix=Mgr inż., prof. Politechniki Śląskiej
|birth_date=25 maja 1910
|birth_place=Stanisławów
|death_date=21 września 1974
|death_place=Katowice
|fields=górnictwo
|faculty=Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy
|awards=Order Sztandaru Pracy, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal 10-lecia Polski Ludowej
}}
Mgr inż., prof. Politechniki Śląskiej '''Tadeusz Lasek''' (1910-1974)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 25 maja 1910 roku w Stanisławowie. Zmarł 21 września 1974 roku w Katowicach. Pochowany na Cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach.

Ukończył III Państwowe Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Tarnowie o profilu matematyczno-przyrodniczym.

W 1928 roku rozpoczął studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie.

W grudniu 1931 roku podjął pracę asystenta w Zakładzie Górnictwa I i Przeróbki Mechanicznej [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] AG. W 1939 roku uzyskał dyplom inżyniera górniczego. Pracował do czerwca 1939 roku, następnie rozpoczął pracę inżyniera ruchu w Kopalni Węgla Kamiennego "Wanda-Lech" w Rudzie Śląskiej, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej.

W czasie II wojny światowej był magazynierem w Związku Plantatorów Tytoniu w Proszowicach.

W lutym 1945 roku skierowany został do pracy w Kopalni "Paweł" w Rudzie Śląskiej, a następnie w kwietniu tego samego roku do Kopalni "Szombierki". W lipcu 1947 roku objął stanowisko dyrektora Kopalni "Concordia" w Zabrzu, a od czerwca 1948 roku był dyrektorem Kopalni "Generał Zawadzki". W listopadzie 1948 roku został kierownikiem Wydziału Ruchu Kopalń w Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w Bytomiu, skąd w październiku 1949 roku został skierowany do pracy w Kopalni "Paweł" w Chebziu na stanowisko kierownika ruchu zakładu, a następnie w styczniu 1950 roku na stanowisko naczelnika Wydziału Ruchu Kopalń w Ministerstwie Górnictwa w Katowicach.

W październiku 1950 roku został dyrektorem KWK "Stalin" w Sosnowcu. W ciągu kolejnych dwóch lat zajmował się międzynarodową współpracą w dziedzinie górnictwa, wyjeżdżając kilkakrotnie na dłuższe pobyty do Albanii i Czechosłowacji.

W 1953 roku został dyrektorem Centralnego Zarządu Szkolenia Zawodowego, a w 1954 roku dyrektorem generalnym w resorcie górnictwa. W 1955 roku został wiceprezesem, a w 1957 roku prezesem Wyższego Urzędu Górniczego. Funkcję tę pełnił do kwietnia 1965 roku.

W 1965 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W trakcie pracy na uczelni pełnił funkcję m.in. kierownika Katedry Bezpieczeństwa i Higieny Pracy w Górnictwie (1965-1968) oraz dziekana Wydziału Górniczego (1968-1971).

W 1958 roku na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH rozpoczął wykłady zlecone z przepisów górniczych i geologicznych. Wykładał do 1961 roku.

1 kwietnia 1971 roku przeszedł na emeryturę.

Członek Państwowej Rady Górnictwa, Komitetu Górnictwa oraz wielu rad naukowo-technicznych.

==== Odznaczenia i nagrody ====

{Order Sztandaru Pracy]] II klasy, [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]]

==== Bibliografia publikacji ====

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 113
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 101
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1932/33]. Kraków 1932, s. 32
* [Skład Osobowy AGH … 1958/59]. Kraków 1959, s. 98, 102, 104, 105
* W stulecie Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach. Poczet Gwarków Śląskich, Z. 12. Katowice 2022, s. 49-50, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 205 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

==== Inne ====

* Tadeusz Lasek – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 18.07.2022]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Tadeusz_Lasek

{{DEFAULTSORT:Lasek, Tadeusz}}

[[Category:Biogramy]]

Bożena Strzelska-Smakowska

2022-07-25T07:50:49Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Strzelska-Smakowska
|given-name=Bożena
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Bożena Strzelska-Smakowska.jpg
|birth_date=14 lutego 1949
|birth_place=Zabrze
|death_date=16 maja 2015
|fields=Górnictwo i geologia inżynierska,
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej,
}}
Dr inż. '''Bożena Strzelska-Smakowska''' (1949-2015)

Dyscyplina/specjalności: energetyka, budowa i eksploatacja maszyn

== Nota biograficzna ==
Urodziła się 14 lutego 1949 roku w Zabrzu. Zmarła 16 maja 2015 roku, pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Uczyła się i kształciła w Krakowie. W latach 1968–1973 studiowała na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH. Dr – AGH 1989 rok.

W 1974 roku rozpoczęła pracę jako asystent w Zakładzie Geologii Gospodarczej i Ochrony Złóż [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1984 roku awansowała na stanowisko starszego asystenta, a następnie adiunkta w Zakładzie Geologii Gospodarczej (obecnie Katedra Analiz Środowiskowych Kartografii i Geologii Gospodarczej) [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego ]].

Prowadziła badania naukowe związane z oceną ekonomiczną złóż, wyceną informacji geologicznej i gospodarką surowcami mineralnymi.

Autorka i współautorka ponad 120 publikacji, kilkudziesięciu opracowań i ekspertyz, 13 arkuszy Mapy Geologiczno-Gospodarczej Polski oraz książki „Ocena ekonomiczna złóż rud” (2003). Współautorka oryginalnego wniosku na grant edukacyjny, który został sfinansowany ze środków PHARE Unii Europejskiej (1995).

Brała aktywny udział w polskich i zagranicznych konferencjach naukowych. Prowadziła gościnne wykłady na Uniwersytecie La Serena w Chile oraz Uniwersytecie w Oviedo (Hiszpania). Współpracowała z zespołami z innych jednostek naukowo-badawczych w Polsce, m.in.: z Państwowym Instytutem Geologicznym w Warszawie i Instytutem Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN w Krakowie

Wizytowała szereg kopalń w Polsce, Słowacji, Austrii, byłej Jugosławii, Grecji, Turcji, Hiszpanii i Chile, zwracając uwagę na zagadnienia geologiczne i gospodarkę złożem.

Członek założyciel Polskiego Stowarzyszenia Wyceny Złóż Kopalin, w latach 2006–2010 członek jego zarządu, uczestnik Panelu Ekspertów ds. Zasobów Naturalnych i Nowych Technologii Foresight Małopolska.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda zespołowa im. Prof. Taklińskiego, Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Nagrody Rektora AGH, certyfikat Taksatora Złóż Kopalin

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/strzelska-smakowska-bozena-01996

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2019. Oprac. H. Sieński. Kraków 2019, s. 204-205, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1974/75]. Kraków 1975, s. 50
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 345

==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2015, nr 115 (19 maja 2015), s. A9 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2015, nr 116 (20 maja 2015), s. A12 [nekr.]
* Paulo A.: Bożena Strzelska-Smakowska 1949–2015. ''Przegląd Geologiczny'' 2016, Vol. 64, nr 3, s. 149-150, [foto]

{{DEFAULTSORT:Strzelska-Smakowska, Bożena}}

[[Category:Biogramy]]

Anna Stoch

2022-07-21T13:47:54Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Stoch
|given-name=Anna
|honorific-prefix=Dr
|image=Anna_Stoch.jpg
|birth_date=5 lipca 1939
|birth_place=Parchuty
|fields=nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Anna Stoch
|image_size=11851
}}
Dr '''Anna Stoch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 5 lipca 1939 roku w Parchutach na Wileńszczyźnie.

W 1962 roku ukończyła studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Krzemianów [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie żywic jonowymiennych w instrumentalnej analizie cementu portlandzkiego", napisanej pod kierunkiem profesora Edwarda Görlicha w Zakładzie Chemii Krzemianów Instytutu Chemii Ciała Stałego, uzyskała stopień doktora.

W latach 1971-2004 była adiunktem.

W latach 1990-2004 była kierownikiem Pracowni Powłok Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Jest adiunktem w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Zajmowała się otrzymywaniem i badaniem powłok ochronnych na metalach, powłok bioaktywnych na metalach i implantach węglowych oraz hydrofobizujących powłok ochronnych na zabytkach z kamienia i cegły.

Autorka ponad 110 publikacji, 5 patentów i 5 wniosków patentowych.

Była opiekunem około 40 prac magisterskich.

Uczestniczyła w ponad 30 konferencjach krajowych i zagranicznych.

Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Stowarzyszenia Biomateriałów, Solid State Ionics Society,

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Ministra Edukacji Narodowej II stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/stoch-anna-02313

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 340, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stoch, Anna }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 15.12.2021'''''

Anna Stoch

2022-07-21T13:46:40Z

MonikaKucharczyk: /* Bibliografia publikacji */

{{Infobox scientist
|family-name=Stoch
|given-name=Anna
|honorific-prefix=Dr
|image=Anna_Stoch.jpg
|birth_date=5 lipca 1939
|birth_place=Parchuty
|fields=nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Anna Stoch
|image_size=11851
}}
Dr '''Anna Stoch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 5 lipca 1939 roku w Parchutach na Wileńszczyźnie.

W 1962 roku ukończyła studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Krzemianów [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie żywic jonowymiennych w instrumentalnej analizie cementu portlandzkiego", napisanej pod kierunkiem profesora Edwarda Görlicha w Zakładzie Chemii Krzemianów Instytutu Chemii Ciała Stałego, uzyskała stopień doktora.

W latach 1971-2004 była adiunktem.

W latach 1990-2004 była kierownikiem Pracowni Powłok Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Jest adiunktem w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Zajmowała się otrzymywaniem i badaniem powłok ochronnych na metalach, powłok bioaktywnych na metalach i implantach węglowych oraz hydrofobizujących powłok ochronnych na zabytkach z kamienia i cegły.

Autorka ponad 110 publikacji, 5 patentów i 5 wniosków patentowych.

Była opiekunem około 40 prac magisterskich.

Uczestniczyła w ponad 30 konferencjach i krajowych i zagranicznych.

Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Stowarzyszenia Biomateriałów, Solid State Ionics Society,

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Ministra Edukacji Narodowej II stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/stoch-anna-02313

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 340, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stoch, Anna }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 15.12.2021'''''

Anna Stoch

2022-07-21T13:45:49Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Stoch
|given-name=Anna
|honorific-prefix=Dr
|image=Anna_Stoch.jpg
|birth_date=5 lipca 1939
|birth_place=Parchuty
|fields=nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Anna Stoch
|image_size=11851
}}
Dr '''Anna Stoch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 5 lipca 1939 roku w Parchutach na Wileńszczyźnie.

W 1962 roku ukończyła studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Krzemianów [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie żywic jonowymiennych w instrumentalnej analizie cementu portlandzkiego", napisanej pod kierunkiem profesora Edwarda Görlicha w Zakładzie Chemii Krzemianów Instytutu Chemii Ciała Stałego, uzyskała stopień doktora.

W latach 1971-2004 była adiunktem.

W latach 1990-2004 była kierownikiem Pracowni Powłok Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Jest adiunktem w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Zajmowała się otrzymywaniem i badaniem powłok ochronnych na metalach, powłok bioaktywnych na metalach i implantach węglowych oraz hydrofobizujących powłok ochronnych na zabytkach z kamienia i cegły.

Autorka ponad 110 publikacji, 5 patentów i 5 wniosków patentowych.

Była opiekunem około 40 prac magisterskich.

Uczestniczyła w ponad 30 konferencjach i krajowych i zagranicznych.

Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Stowarzyszenia Biomateriałów, Solid State Ionics Society,

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Ministra Edukacji Narodowej II stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 340, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stoch, Anna }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 15.12.2021'''''

Anna Stoch

2022-07-21T13:44:24Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Stoch
|given-name=Anna
|honorific-prefix=Dr
|image=Anna_Stoch.jpg
|birth_date=5 lipca 1939
|birth_place=Parchuty
|fields=nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Anna Stoch
|image_size=11851
}}
Dr '''Anna Stoch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 5 lipca 1939 roku w Parchutach na Wileńszczyźnie.

W 1962 roku ukończyła studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Krzemianów [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie żywic jonowymiennych w instrumentalnej analizie cementu portlandzkiego", napisanej pod kierunkiem profesora Edwarda Görlicha w Zakładzie Chemii Krzemianów Instytutu Chemii Ciała Stałego, uzyskała stopień doktora.

W latach 1971-2004 była adiunktem.

W latach 1990-2004 była kierownikiem Pracowni Powłok Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Jest adiunktem w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Zajmowała się się otrzymywaniem i badaniem powłok ochronnych na metalach, powłok bioaktywnych na metalach i implantach węglowych oraz hydrofobizujących powłok ochronnych na zabytkach z kamienia i cegły.

Autorka ponad 110 publikacji, 5 patentów i 5 wniosków patentowych.

Była opiekunem około 40 prac magisterskich.

Uczestniczyła w ponad 30 konferencjach i krajowych i zagranicznych.

Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Stowarzyszenia Biomateriałów, Solid State Ionics Society,

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Ministra Edukacji Narodowej II stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 340, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stoch, Anna }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 15.12.2021'''''

Anna Stoch

2022-07-21T13:44:06Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Stoch
|given-name=Anna
|honorific-prefix=Dr
|image=Anna_Stoch.jpg
|birth_date=5 lipca 1939
|birth_place=Parchuty
|fields=nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Anna Stoch
|image_size=11851
}}
Dr '''Anna Stoch''' (1939-)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, inżynieria materiałowa, inżynieria materiałowa powłok, powłoki antykorozyjne i bioaktywne

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 5 lipca 1939 roku w Parchutach na Wileńszczyźnie.

W 1962 roku ukończyła studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1962 roku rozpoczęła pracę w asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Krzemianów [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie żywic jonowymiennych w instrumentalnej analizie cementu portlandzkiego", napisanej pod kierunkiem profesora Edwarda Görlicha w Zakładzie Chemii Krzemianów Instytutu Chemii Ciała Stałego, uzyskała stopień doktora.

W latach 1971-2004 była adiunktem.

W latach 1990-2004 była kierownikiem Pracowni Powłok Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Jest adiunktem w Katedrze Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych.

Zajmowała się się otrzymywaniem i badaniem powłok ochronnych na metalach, powłok bioaktywnych na metalach i implantach węglowych oraz hydrofobizujących powłok ochronnych na zabytkach z kamienia i cegły.

Autorka ponad 110 publikacji, 5 patentów i 5 wniosków patentowych.

Była opiekunem około 40 prac magisterskich.

Uczestniczyła w ponad 30 konferencjach i krajowych i zagranicznych.

Członek Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Stowarzyszenia Biomateriałów, Solid State Ionics Society,

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Ministra Edukacji Narodowej II stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1964/65]. Kraków 1965, s. 145
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 340, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stoch, Anna }}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 15.12.2021'''''

Maciej Antoni Wójcikowski

2022-07-21T13:39:07Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Wójcikowski
|given-name=Maciej Antoni
|image=Maciej Wójcikowski.jpg
|birth_date=12 maja 1947
|death_date=24 maja 2012
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria naftowa, inżynieria gazownicza, elektronika, inżynieria chemiczna
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr inż. '''Maciej Antoni Wójcikowski''' (1947-2012)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria naftowa, inżynieria gazownicza, elektronika, inżynieria chemiczna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 12 maja 1947 roku. Zmarł 24 maja 2012 roku. Pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

W 1972 roku ukończył Wydział Wiertniczo-Naftowy AGH.

W 1972 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Eksploatacji Złóż Gazu Ziemnego i Gazownictwa Instytutu Wiertniczo-Naftowego [[Wydział Wiertniczo-Naftowy|Wydziału Wiertniczo-Naftowego]] AGH.

W 1979 roku na podstawie pracy "Badania procesu uzdatniania gazu ziemnego w trójfazowym złożu fluidalnym : osuszania, usuwania siarkowodoru", napisanej pod kierunkiem profesora
Stanisława Dawidowicza, uzyskał stopień doktora.

Autor około 40 publikacji i kilku patentów.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Naczelnej Organizacji Technicznej.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Dyrektor Górniczy II stopnia, Odznaka Honorowa "Zasłużony dla Górnictwa RP", Srebrna Odznaka NOT, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/wojcikowski-maciej-03853

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 37
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 405, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 123 (28 V 2012), s. A10 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Wójcikowski, Maciej Antoni}}

[[Category:Biogramy]]

Artur Filipowicz

2022-07-21T13:37:38Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Filipowicz
|given-name=Artur
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Artur Filipowicz.jpg
|birth_date=23 listopada 1965
|death_date=20 marca 2012
|fields=maszyny i urządzenia przeróbcze, budowa i eksploatacja maszyn, górnictwo i geologia inżynierska, mechanika budowa maszyn
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
}}
Dr inż. '''Artur Filipowicz''' (1965-2012)

Dyscyplina/specjalności: maszyny i urządzenia przeróbcze, budowa i eksploatacja maszyn, górnictwo i geologia inżynierska, mechanika budowa maszyn

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 listopada 1965 roku. Zmarł 20 marca 2012 roku. Pochowany na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie.

W 1990 roku ukończył Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH.

W 1990 roku rozpoczął pracę w Katedrze Maszyn Górniczych i Urządzeń Utylizacji Odpadów [[Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki|Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki]] AGH.

W 1998 roku na podstawie pracy "Analiza drgań stołu koncentracyjnego z wibratorem bezwładnościowym", napisanej pod kierunkiem profesora Tadeusza Banaszewskiego, otrzymał stopień doktora.

Był adiunktem w Katedrze Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Transportowych WIMiR.

Autor ponad 30 publikacji i współautor 1 patentu.

W 2008 roku był jednym z wykonawców pracy badawczej "Metody ograniczenia zużycia energii przez maszyny wibracyjne" wykonywanej w WIMiR, zamówionej przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/filipowicz-artur-02497

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

*[Skład Osobowy AGH … 1961/62]. Kraków 1964, s. 42, 256
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 86, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 71 (24-25 III 2012), s. A11 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Filipowicz, Artur}}

[[Category:Biogramy]]

Bogdan Cianciara

2022-07-21T13:34:51Z

MonikaKucharczyk: /* Źródła do biogramu */

{{Infobox scientist
|family-name=Cianciara
|given-name=Bogdan
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Bogdan Cianciara.jpg
|birth_date=5 stycznia 1937
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych
|function=Dyrektor Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego (1982-1987)
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Bogdan Cianciara''' (1937-2022)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 5 stycznia 1937 roku. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

W 1964 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1964 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W latach 1967-1969 był kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie transformaty Fourier'a do rozdzielenia anomalii siły ciężkości", napisanej pod kierunkiem profesora Zbigniewa Fajklewicza, uzyskał stopień doktora.

W 1978 roku na podstawie rozprawy "Zastosowanie cyfrowej filtracji optymalnej do interpretacji geofizycznych pól potencjalnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego. Rozprawa ta uzyskała Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia.

W latach 1982-1987 był dyrektorem Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego.

W latach 1984-1989 był członkiem Komisji Wydziałowej ds. opracowania i unowocześnienia programów nauczania z zakresu metod geofizycznych dla studentów specjalności geofizycznej.

W latach 1987-1991 był organizatorem i kierownikiem 2-letniego Studium Podyplomowego z zakresu geofizyki poszukiwawczej dla pracujących w przemyśle absolwentów geofizyki i specjalności geologicznych.

W 1996 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

Członek Komitetu Geofizyki PAN, Komisji Nauk Geologicznych PAN, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Komisji Geoinformatyki PAU.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Dyrektor Górniczy I stopnia, Zasłużony dla Miasta Katowic, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia, Srebrna i Złota Odznaka NOT

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/cianciara-bogdan-02046

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 201
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 63
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 53-54, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 8 (11 I 2022), s. 17 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Cianciara, Bogdan}}

[[Category:Biogramy]]

Plik:Bogdan Cianciara.jpg

2022-07-21T13:34:31Z

MonikaKucharczyk:

Bogdan Cianciara

Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 53-54, [foto]

Bogdan Cianciara

2022-07-21T13:33:37Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Cianciara
|given-name=Bogdan
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Bogdan Cianciara.jpg
|birth_date=5 stycznia 1937
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych
|function=Dyrektor Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego (1982-1987)
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Bogdan Cianciara''' (1937-2022)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 5 stycznia 1937 roku. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

W 1964 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1964 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W latach 1967-1969 był kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie transformaty Fourier'a do rozdzielenia anomalii siły ciężkości", napisanej pod kierunkiem profesora Zbigniewa Fajklewicza, uzyskał stopień doktora.

W 1978 roku na podstawie rozprawy "Zastosowanie cyfrowej filtracji optymalnej do interpretacji geofizycznych pól potencjalnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego. Rozprawa ta uzyskała Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia.

W latach 1982-1987 był dyrektorem Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego.

W latach 1984-1989 był członkiem Komisji Wydziałowej ds. opracowania i unowocześnienia programów nauczania z zakresu metod geofizycznych dla studentów specjalności geofizycznej.

W latach 1987-1991 był organizatorem i kierownikiem 2-letniego Studium Podyplomowego z zakresu geofizyki poszukiwawczej dla pracujących w przemyśle absolwentów geofizyki i specjalności geologicznych.

W 1996 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

Członek Komitetu Geofizyki PAN, Komisji Nauk Geologicznych PAN, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Komisji Geoinformatyki PAU.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Dyrektor Górniczy I stopnia, Zasłużony dla Miasta Katowic, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia, Srebrna i Złota Odznaka NOT

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/cianciara-bogdan-02046

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 201
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 63
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 53-54, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 8 (11 I 2022), s. 17[nekr.]

{{DEFAULTSORT:Cianciara, Bogdan}}

[[Category:Biogramy]]

Bogdan Cianciara

2022-07-21T13:30:12Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Cianciara
|given-name=Bogdan
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Bogdan Cianciara.jpg
|birth_date=5 stycznia 1937
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych
|function=Dyrektor Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego (1982-1987)
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Bogdan Cianciara''' (1937-2022)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 5 stycznia 1937 roku. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

W 1964 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1964 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W latach 1967-1969 był kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie transformaty Fourier'a do rozdzielenia anomalii siły ciężkości", napisanej pod kierunkiem profesora Zbigniewa Fajklewicza, uzyskał stopień doktora.

W 1978 roku na podstawie rozprawy "Zastosowanie cyfrowej filtracji optymalnej do interpretacji geofizycznych pól potencjalnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego. Rozprawa ta uzyskała Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia.

W latach 1982-1987 był dyrektorem Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego.

W latach 1884-1989 był członkiem Komisji Wydziałowej ds. opracowania i unowocześnienia programów nauczania z zakresu metod geofizycznych dla studentów specjalności geofizycznej.

W latach 1987-1991 był organizatorem i kierownikiem 2-letniego Studium Podyplomowego z zakresu geofizyki poszukiwawczej dla pracujących w przemyśle absolwentów geofizyki i specjalności geologicznych.

W 1996 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

Członek Komitetu Geofizyki PAN, Komisji Nauk Geologicznych PAN, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Komisji Geoinformatyki PAU.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Dyrektor Górniczy I stopnia, Zasłużony dla Miasta Katowic, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia, Srebrna i Złota Odznaka NOT

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/cianciara-bogdan-02046

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 201
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 63
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 53-54, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 8 (11 I 2022), s. 17[nekr.]

{{DEFAULTSORT:Cianciara, Bogdan}}

[[Category:Biogramy]]

Bogdan Cianciara

2022-07-21T13:29:57Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Cianciara
|given-name=Bogdan
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Bogdan Cianciara.jpg
|birth_date=5 stycznia 1937
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych
|function=Dyrektor Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego (1982-1987)
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Bogdan Cianciara''' (1937-2022)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 5 stycznia 1937 roku. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

W 1964 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1964 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W latach 1967-1969 był kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie transformaty Fourier'a do rozdzielenia anomalii siły ciężkości", napisanej pod kierunkiem profesora Zbigniewa Fajklewicza, uzyskał stopień doktora.

w 1978 roku na podstawie rozprawy "Zastosowanie cyfrowej filtracji optymalnej do interpretacji geofizycznych pól potencjalnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego. Rozprawa ta uzyskała Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia.

W latach 1982-1987 był dyrektorem Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego.

W latach 1884-1989 był członkiem Komisji Wydziałowej ds. opracowania i unowocześnienia programów nauczania z zakresu metod geofizycznych dla studentów specjalności geofizycznej.

W latach 1987-1991 był organizatorem i kierownikiem 2-letniego Studium Podyplomowego z zakresu geofizyki poszukiwawczej dla pracujących w przemyśle absolwentów geofizyki i specjalności geologicznych.

W 1996 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

Członek Komitetu Geofizyki PAN, Komisji Nauk Geologicznych PAN, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Komisji Geoinformatyki PAU.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Dyrektor Górniczy I stopnia, Zasłużony dla Miasta Katowic, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia, Srebrna i Złota Odznaka NOT

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/cianciara-bogdan-02046

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 201
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 63
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 53-54, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 8 (11 I 2022), s. 17[nekr.]

{{DEFAULTSORT:Cianciara, Bogdan}}

[[Category:Biogramy]]

Bogdan Cianciara

2022-07-21T13:28:49Z

MonikaKucharczyk: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Cianciara
|given-name=Bogdan
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Bogdan Cianciara.jpg
|birth_date=5 stycznia 1937
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych
|function=Dyrektor Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego (1982-1987)
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Bogdan Cianciara''' (1937-2022)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka, geofizyka stosowana, informatyka, geoinformatyka ogólna i stosowana, inżynieria i ochrona środowiska, górnictwo, geologia inżynierska, sejsmoakustyka górnicza, metody statystyczne w interpretacji danych geofizycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 5 stycznia 1937 roku. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

W 1964 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1964 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Geofizyki Ogólnej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W latach 1967-1969 był kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych.

W 1971 roku na podstawie pracy "Zastosowanie transformaty Fourier'a do rozdzielenia anomalii siły ciężkości", napisanej pod kierunkiem profesora Zbigniewa Fajklewicza, uzyskał stopień doktora

w 1978 roku na podstawie rozprawy "Zastosowanie cyfrowej filtracji optymalnej do interpretacji geofizycznych pól potencjalnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego. Rozprawa ta uzyskała Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia.

W latach 1982-1987 był dyrektorem Międzyresortowego Instytutu Geofizyki Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego.

W latach 1884-1989 był członkiem Komisji Wydziałowej ds. opracowania i unowocześnienia programów nauczania z zakresu metod geofizycznych dla studentów specjalności geofizycznej.

W latach 1987-1991 był organizatorem i kierownikiem 2-letniego Studium Podyplomowego z zakresu geofizyki poszukiwawczej dla pracujących w przemyśle absolwentów geofizyki i specjalności geologicznych.

W 1996 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

Członek Komitetu Geofizyki PAN, Komisji Nauk Geologicznych PAN, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Komisji Geoinformatyki PAU.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Dyrektor Górniczy I stopnia, Zasłużony dla Miasta Katowic, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego III stopnia, Srebrna i Złota Odznaka NOT

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/cianciara-bogdan-02046

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 201
* [Skład Osobowy AGH … 1965/66]. Kraków 1967, s. 63
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 53-54, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 8 (11 I 2022), s. 17[nekr.]

{{DEFAULTSORT:Cianciara, Bogdan}}

[[Category:Biogramy]]

Plik:Lesław Lankosz.jpg

2022-07-21T13:26:59Z

MonikaKucharczyk:

Lesław Lankosz

Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 191, [foto]

Elżbieta Greiner-Wrona

2022-07-21T10:43:10Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Greiner-Wrona
|given-name=Elżbieta
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Elżbieta Geiner-Wrona.jpg
|birth_date=22 czerwca 1951
|birth_place=Kraków
|death_date=1 stycznia 2022
|fields=inżynieria materiałowa, inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia szkła, korozja szkła, reakcje powierzchniowe, konserwacja szkła
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Elżbieta Greiner-Wrona''' (1951-2022)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia szkła, korozja szkła, reakcje powierzchniowe, konserwacja szkła

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 22 czerwca 1951 roku w Krakowie. Zmarła 1 stycznia 2022 roku. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1969 roku ukończyła VI Liceum Ogólnokształcące im. A. Mickiewicza w Krakowie.

W 1974 roku ukończyła Studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

W latach 1974-1990 pracowała w Instytucie Szkła i Ceramiki, jako starszy asystent w Pracowni Szkieł Barwionych i Pigmentów.

Ukończyła studia podyplomowe na Wydziale Nauki o Materiałach i Inżynierii w University of Florida.

W 1990 roku rozpoczęła pracę w Katedrze Szkła i Emalii [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH. Następnie była związana z Katedrą Technologii Szkła i Powłok Amorficznych.

W 1999 roku na podstawie pracy "Szkła sensorowe dla ochrony zabytków", napisanej pod kierunkiem profesorem Leszka Stocha, uzyskała stopień doktora.

Zajmowała się badaniem reakcji powierzchniowych na szkle, w aspekcie korozji szkła, zarówno wykopaliskowego, historycznego, jak i współczesnego. Celem tych badań było wyszukiwanie optymalnych wariantów zabezpieczenia szkieł przed szkodliwymi wpływami różnego pochodzenia. Wyniki prowadzonych prac prezentowała na wielu konferencjach krajowych i zagranicznych. Uczestniczyła w pracach komitetów organizacyjnych przy cyklicznie przygotowywanych konferencjach o charakterze międzynarodowym oraz seminariach o zasięgu krajowym.

Prowadziła wykłady na uniwersytetach w Genui, Turynie i Modenie.

Była opiekunką wielu pokoleń studentów, promotorką kilkudziesięciu prac magisterskich i projektów inżynierskich,

Autorka ponad 100 publikacji oraz 2 patentów.

Była członkinią Naczelnej Organizacji Technicznej, Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Polskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych, AIHV - Asociation Internationale pour L'Histoire du Verre, Towarzystwa Miłośników Witraży.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], wielokrotnie Nagroda Rektora AGH, Nagroda Ministra Przemysłu

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/greiner-wrona-elzbieta-02379

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 232
* Kto jest kim w ceramice : 50-lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1949-1999. [AGH]. Kraków : 1999, s. 141-142, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 279
* [Skład Osobowy AGH … 2003]. Kraków 2003, s. 83, 262
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 106-107, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 3 (5-6 I 2022), s. A16 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 4 (7 I 2022), s. 36 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 6 (10 I 2022), s. 18 [nekr.]
* Stabryła A., Konsorski A.: Elżbieta Greiner-Wrona (1951-2022) - wspomnienie. ''Biuletyn AGH'' 2022, nr 168, s. 34, [foto]

==== Inne ====

* Dr inż. Elżbieta Greiner-Wrona | Biuletyn Informacji Publicznej [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: http://bip.us.edu.pl/dr-inz-elzbieta-greiner-wrona
* Nauka w sukurs konserwatorom zabytków / Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/nauka/info/article/nauka-w-sukurs-konserwatorom-zabytkow/
* Wydarzenia - WIMIC AGH [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/wimic-wydarzenia

{{DEFAULTSORT:Greiner-Wrona, Elżbieta}}

[[Category:Biogramy]]

Lesław Lankosz

2022-07-21T10:37:59Z

MonikaKucharczyk: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Lankosz
|given-name=Lesław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Lesław Lankosz.jpg
|birth_date=3 stycznia 1943
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Lesław Lankosz''' (1943-2022)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością

== Nota biograficzna ==

Urodził się 3 stycznia 1943 roku we Lwowie. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce.

W 1965 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH.

W 1972 roku rozpoczął pracę inżyniera w Środowiskowym Laboratorium Badania Lin Stalowych i Urządzeń Transportu Linowego Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

Od 1976 roku był kierownikiem Pracowni Badań Magnetycznych i Pomiarów.

W 1998 roku na podstawie pracy "Zastosowanie stałego pola magnetycznego do pomiaru przemieszczeń elementów ferromagnetycznych na przykładzie lin stalowych", napisanej pod kierunkiem profesora Józefa Hansela na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki, uzyskał stopień doktora. W tym samym roku został adiunktem i starszym specjalistą w Katedrze Transportu Linowego.

Autor około 80 publikacji, w tym 3 książek. Współautor około 30 patentów i wzorów użytkowych.

Był członkiem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego i Polskiego Towarzystwa Transportu Linowego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], Nagroda i wyróżnienie za projekt wynalazczy "Sposób wykonania badań defektoskopowych lin na urządzeniach wiertniczych Pr-15/89 dla Zakładu Nafty i Gazu w Krakowie po i, II i III roku stosowania, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lankosz-leslaw-02665

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 124
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 228-229, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 100
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 191-192, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 9 (13 I 2022), s. 17 [nekr.]

==== Inne ====

* Cmentarz Komunalny w Wieliczce - Grobonet [online] [przeglądany 17.01.2022]. Dostępny w: https://wieliczka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=wyniki&name=les%C5%82aw+lankosz&submit=Szukaj

{{DEFAULTSORT:Lankosz, Lesław}}

[[Category:Biogramy]]

Lesław Lankosz

2022-07-21T10:37:39Z

MonikaKucharczyk: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Lankosz
|given-name=Lesław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Lesław Lankosz.jpg
|birth_date=3 stycznia 1943
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Lesław Lankosz''' (1943-2022)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością

== Nota biograficzna ==

Urodził się 3 stycznia 1943 roku we Lwowie. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce.

W 1965 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH.

W 1972 roku rozpoczął pracę inżyniera w Środowiskowym Laboratorium Badania Lin Stalowych i Urządzeń Transportu Linowego Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

Od 1976 roku był kierownikiem Pracowni Badań Magnetycznych i Pomiarów.

W 1998 roku na podstawie pracy "Zastosowanie stałego pola magnetycznego do pomiaru przemieszczeń elementów ferromagnetycznych na przykładzie lin stalowych", napisanej pod kierunkiem profesora Józefa Hansela na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki, uzyskał stopień doktora. W tym samym roku został adiunktem i starszym specjalistą w Katedrze Transportu Linowego.

Autor około 80 publikacji, w tym 3 książek. Współautor około 30 patentów i wzorów użytkowych.

Był członkiem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego i Polskiego Towarzystwa Transportu Linowego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], Nagroda i wyróżnienie za projekt wynalazczy "Sposób wykonania badań defektoskopowych lin na urządzeniach wiertniczych Pr-15/89 dla Zakładu Nafty i Gazu w Krakowie po i, II i III roku stosowania, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lankosz-leslaw-02665

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 124
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 228-229, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 100
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 191-192, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 9 (13 I 2022), s. 17 [nekr.]

==== Inne ====

* Cmentarz Komunalny w Wieliczce - Grobonet [online] [przeglądany 17.01.2022]. Dostępny w: https://wieliczka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=wyniki&name=les%C5%82aw+lankosz&submit=Szukaj

{{DEFAULTSORT:Lankosz, Lesław}}

[[Category:Biogramy]]

Lesław Lankosz

2022-07-21T10:37:20Z

MonikaKucharczyk: /* Artykuły */

{{Infobox scientist
|family-name=Lankosz
|given-name=Lesław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Lesław Lankosz.jpg
|birth_date=3 stycznia 1943
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Lesław Lankosz''' (1943-2022)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością

== Nota biograficzna ==

Urodził się 3 stycznia 1943 roku we Lwowie. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce.

W 1965 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH.

W 1972 roku rozpoczął pracę inżyniera w Środowiskowym Laboratorium Badania Lin Stalowych i Urządzeń Transportu Linowego Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

Od 1976 roku był kierownikiem Pracowni Badań Magnetycznych i Pomiarów.

W 1998 roku na podstawie pracy "Zastosowanie stałego pola magnetycznego do pomiaru przemieszczeń elementów ferromagnetycznych na przykładzie lin stalowych", napisanej pod kierunkiem profesora Józefa Hansela na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki, uzyskał stopień doktora. W tym samym roku został adiunktem i starszym specjalistą w Katedrze Transportu Linowego.

Autor około 80 publikacji, w tym 3 książek. Współautor około 30 patentów i wzorów użytkowych.

Był członkiem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego i Polskiego Towarzystwa Transportu Linowego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], Nagroda i wyróżnienie za projekt wynalazczy "Sposób wykonania badań defektoskopowych lin na urządzeniach wiertniczych Pr-15/89 dla Zakładu Nafty i Gazu w Krakowie po i, II i III roku stosowania, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lankosz-leslaw-02665

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 124
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 228-229, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 100
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 191-192, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 9 (13 I 2022), s. 17 [nekr.]

==== Inne ====

* Cmentarz komunalny w Wieliczce - Grobonet [online] [przeglądany 17.01.2022]. Dostępny w: https://wieliczka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=wyniki&name=les%C5%82aw+lankosz&submit=Szukaj

{{DEFAULTSORT:Lankosz, Lesław}}

[[Category:Biogramy]]

Lesław Lankosz

2022-07-21T10:35:13Z

MonikaKucharczyk:

{{Infobox scientist
|family-name=Lankosz
|given-name=Lesław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Lesław Lankosz.jpg
|birth_date=3 stycznia 1943
|death_date=6 stycznia 2022
|fields=budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Lesław Lankosz''' (1943-2022)

Dyscyplina/specjalności: budowa i eksploatacja maszyn, transport, transport linowy, automatyka i robotyka, diagnostyka lin stalowych, projektowanie i eksploatacja systemów maszynowych, systemy zarządzania jakością

== Nota biograficzna ==

Urodził się 3 stycznia 1943 roku we Lwowie. Zmarł 6 stycznia 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Wieliczce.

W 1965 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH.

W 1972 roku rozpoczął pracę inżyniera w Środowiskowym Laboratorium Badania Lin Stalowych i Urządzeń Transportu Linowego Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]] AGH.

Od 1976 roku był kierownikiem Pracowni Badań Magnetycznych i Pomiarów.

W 1998 roku na podstawie pracy "Zastosowanie stałego pola magnetycznego do pomiaru przemieszczeń elementów ferromagnetycznych na przykładzie lin stalowych", napisanej pod kierunkiem profesora Józefa Hansela na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki, uzyskał stopień doktora. W tym samym roku został adiunktem i starszym specjalistą w Katedrze Transportu Linowego.

Autor około 80 publikacji, w tym 3 książek. Współautor około 30 patentów i wzorów użytkowych.

Był członkiem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego i Polskiego Towarzystwa Transportu Linowego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], Nagroda i wyróżnienie za projekt wynalazczy "Sposób wykonania badań defektoskopowych lin na urządzeniach wiertniczych Pr-15/89 dla Zakładu Nafty i Gazu w Krakowie po i, II i III roku stosowania, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lankosz-leslaw-02665

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 124
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 228-229, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1974/75]. Kraków 1975, s. 100
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 191-192, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 9 (13 I 2022), s. 17[nekr.]

==== Inne ====

* Cmentarz komunalny w Wieliczce - Grobonet [online] [przeglądany 17.01.2022]. Dostępny w: https://wieliczka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=wyniki&name=les%C5%82aw+lankosz&submit=Szukaj

{{DEFAULTSORT:Lankosz, Lesław}}

[[Category:Biogramy]]