Adam Jan Stupnicki
| Adam Jan Stupnicki | |
|---|---|
 | |
| Nazwisko | Stupnicki |
| Imię / imiona | Adam Jan |
| Tytuły / stanowiska | Prof. mgr inż. |
| Data urodzenia | 12 grudnia 1898 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 9 sierpnia 1987 |
| Dyscyplina/specjalności | metalurgia, walcownictwo |
| Pełnione funkcje | p.o. kierownika Katedry Maszyn Hutniczych Wydziału Hutniczego AG (1945–1947) |
| Wydział | Wydział Hutniczy
|
| Odznaczenia i nagrody | Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
Prof. mgr inż. Adam Jan Stupnicki (1898–1987)
Dyscyplina/specjalności: metalurgia, walcownictwo
Nota biograficzna
Urodził się 12 grudnia 1898 roku w Krakowie. Zmarł 9 sierpnia 1987 roku. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Pyrach pod Warszawą.
W 1922 roku rozpoczął studia na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej w Krakowie. Dyplom inżyniera metalurga uzyskał w 1929 roku.
Pracę zawodową rozpoczął już podczas studiów na stanowisku inżyniera ruchu odlewni żeliwa w sosnowieckiej Hucie „Katarzyna” (1927-1928), następnie Huty „Florian” w Świętochłowicach — inż. asystent stalowni 1929-1932 — zast. kierownika walcowni bruzdowej 1932-1935; Huty „Piłsudski” w Chorzowie — kierownik walcowni bruzdowych i walcowni obręczy kolejowych i kuźni 1935-1938, p.o. dyrektora 1938-1939, fabryki maszyn rolniczych w Ostrówku k/Warszawy — kierownik odlewni 1940-1944; Huty „Kościuszko” w Chorzowie — dyrektor 1945-1946; Ministerstwa Przemysłu i Handlu w Warszawie 1946-1951.
Pierwszy po drugiej wojnie światowej p.o. kierownika Katedry Maszyn Hutniczych 1945–1947 na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej. Odtworzył przedwojenny potencjał dydaktyczny katedry, umożliwiający prowadzenie przedmiotu z zakresu maszyn hutniczych na Wydziale Hutniczym i następnie po utworzeniu Wydziału Elektromechanicznego AG w 1946 roku specjalności pn. „Mechanizacja hutnictwa”. Wykładowca na Wydziale Hutniczym AG w latach 1945-1948.
W Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego w Warszawie — inspektor i radca 1946-1951; Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego — inspektor i doradca ministra 1951. W latach 1951-1953 przebywał w więzieniu, zrehabilitowany w 1956 roku. Pracownik Państwowego Wydawnictwa Szkolenia Zawodowego w Warszawie — redaktor 1953-1956; Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego Departament Techniki Hutniczej — kierownik zespołu metalurgii żelaza 1956-1966; Huty „Warszawa” w Warszawie — doradca do spraw technicznych 1966.
Od 1966 na emeryturze.
Odznaczenia i nagrody
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Odznaka Honorowa "Zasłużony pracownik państwowy", Odznaka Honorowa AGH "Za zasługi położone dla rozwoju uczelni", Medal Honorowy XXV-lecia Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH i Członek Honorowy
Źródła do biogramu
Książki
- Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919–1979. [T.] 2 : Pion hutniczy. Kraków 1997, s. 106
- Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 177
- Słownik biograficzny techników polskich. Z. 22. Red. J. Piłatowicz. Warszawa 2011, s. 152-154
- Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 433 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
Artykuły
- Drzymała Z.: 80 lat Katedry Urządzeń Technologicznych i Ochrony Środowiska (rys historyczny). Automatyka : półrocznik [wyd. AGH] 2001, T. 5 z. 1/2, s. 153-167, [foto]