Wacław Paweł Trutwin

Semantic MediaWikiThis message will disappear after all relevant tasks have been resolved.

There are 1 incomplete or pending task to finish installation of Semantic MediaWiki. An administrator or user with sufficient rights can complete it. This should be done before adding new data to avoid inconsistencies.

Wacław Paweł Trutwin
Nazwisko Trutwin
Imię / imiona Wacław Paweł
Tytuły / stanowiska Prof. dr hab. inż.
Data urodzenia 11 września 1932
Miejsce urodzenia Wirek


Dyscyplina/specjalności górnictwo i geologia inżynierska, aerologia górnicza, mechanika górotworu
Wydział Wydział Górniczy


Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Prof. dr hab. inż. Wacław Paweł Trutwin (1932-)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, aerologia górnicza, mechanika górotworu

Nota biograficzna

Urodził się 11 września 1932 roku w Wirku (obecnie Ruda Śląska).

W 1952 roku ukończył Technikum Górnicze w Rybniku.

W 1957 roku ukończył studia na Wydziale Górniczym AGH i na podstawie pracy "Skonstruowanie tensometru do pomiaru deformacji gruntu w obszarze eksploatacji górniczej" uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera.

Jeszcze w trakcie studiów, w 1956 roku, profesor Jerzy Litwiniszyn zaproponował mu etat asystenta w Zakładzie Hydromechaniki Górniczej Katedry Aerologii i Hydromechaniki Górniczej Wydziału Górniczego AGH.

W tym okresie jego zainteresowania w zakresie mechaniki górotworu skupiały się w aspekcie zastosowania elektrycznych analogów do rozwiązywania zagadnień związanych z osiadaniem górotworu pod wpływem eksploatacji. W 1962 roku na podstawie pracy "Niecki osiadania w ośrodku stochastycznym anizotropowym i niejednorodnym", której promotorem był profesor Jerzy Litwiniszyn, uzyskał stopień doktora.

W 1968 roku na podstawie rozprawy "Modelowanie stanów nieustalonych w sieci wentylacyjnej przy pomocy urządzeń analogowych" otrzymał stopień doktora habilitowanego.

W roku 1967 podjął się zorganizowania zespołu badawczego w tworzonej Pracowni Wentylacji Kopalń Zakładu Mechaniki Górotworu Polskiej Akademii Nauk. Pracując w Zakładzie Mechaniki Górotworu, który w 1977 roku uzyskał statut Instytutu Mechaniki Górotworu, przeszedł wszystkie szczeble kariery zawodowej i naukowej począwszy od kierownika Pracowni Wentylacji Kopalń do dyrektora Instytutu. W 1970 roku został mianowany na stanowisko docenta w Zakładzie Mechaniki Górotworu.

W 1974 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego w PAN.

W latach 1974-1984 był profesorem kontraktowym AGH.

W 1989 roku otrzymał tytuł profesora.

W 1992 roku został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk.

W 2004 roku z uwagi na osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne zostaje wyróżniony poprzez wybranie na rzeczywistego członka PAN.

Pełniąc w latach 1987-2003 funkcję dyrektora Instytutu Mechaniki Górotworu PAN wniósł znaczący wkład w jego rozwój i osiągnięcia, a ponadto wykazał się umiejętnościami w prowadzeniu instytutu, w bardzo trudnym okresie transformacji ustrojowej Rzeczypospolitej Polskiej, w tym zmian zasad finansowania polskiej nauki.

Promotor 17 prac doktorskich.

Autor ponad 150 publikacji. Uczestnik wielu konferencji naukowych.

Naukowo współpracował z wieloma krajowymi i zagranicznymi uczelniami, m.in.: Politechniką Śląską i Uniwersytetem w Nottingham w Anglii. Współpracował również z jednostkami naukowo-badawczymi, przemysłowymi i resortowymi, jak: Główny Instytut Górnictwa, Centrum EMAG, Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego, Wyższy Urząd Górniczy oraz kopalnie węgla kamiennego, rud miedzi i soli. Wykładał również w Wielkiej Brytanii w Camborne School of Mines i na Wydziale Górniczym Uniwersytetu w Nottingham.

Brał czynny udział w pracach Komitetu Górnictwa PAN, pełniąc funkcję przewodniczącego Komitetu, jest też członkiem redakcji czasopisma „Archives of Mining Sciences”.

Członek Rad Naukowych, m.in w: w Głównym Instytucie Górnictwa, Politechnice Częstochowskiej, Politechnice Krakowskiej, Politechnice Rzeszowskiej, Centralnej Stacji Ratownictwa Górniczego, Instytucie Technik Innowacyjnych „EMAG”, Instytucie Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN.

Jest członkiem Międzywydziałowej Komisji Nauk Technicznych Polskiej Akademii Umiejętności. Uczestniczył w pracach Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, Radzie Głównej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (Komisja ds. Aparatury i Inwestycji). Uczestniczył w pracach Komisji Wyższego Urzędu Górniczego pełniąc funkcję przewodniczącego Komisji Bezpieczeństwa Pracy w Górnictwie (1997-2004), w komisjach fachowych oraz powypadkowych (od 1997 roku). Członek Zespołu ds. Wentylacji i Klimatyzacji Kopalń Rud Miedzi (1971-1991). Członek International Mine Ventilation Congress, Kraków (2001), International Mine Ventilation Congress Committee: członek (1992-2005), World Mining Congress, Scientific Committee (2008).

Odznaczenia i nagrody

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Nagroda II stopnia im. prof. W. Budryka w AGH, Odznaka "Zasłużony dla KGHM Polska Miedź", Odznaka Honorowa Ratownika Górniczego

Źródła do biogramu

Książki

  • Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 190
  • [Skład Osobowy AGH … 1957/58]. Kraków 1958, s. 53
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 377, [foto]

Inne

stan na dzień 30.03.2023

Źródło: „http://historia.agh.edu.pl/mediawiki/index.php?title=Wacław_Paweł_Trutwin&oldid=79642”